ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

19/10/2009

>Τάξη μέσα από το Χάος

Filed under: ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 15:57

>Το βιβλίο τοποθετεί ξανά την επιστήμη και την ανθρωπότητα σ’έναν κόσμο, όπου το ceteris paribus αποτελεί μύθο, όπου σπάνια τα άλλα μένουν ίσα, σταθερά, αναλλοίωτα. Μ’ ένα λόγο, προβάλλει την επιστήμη στο σημερινό επαναστατικό κόσμο της αστάθειας, της αν-ισορροπίας και της αναταραχής. Κι έτσι εξυπηρετεί την ανώτατη δημιουργική λειτουργία: μας βοηθάει να δημιουργήσουμε νέα τάξη, η οποία δεν παράγεται μέσα από την παλιά, αλλά από το χάος, από την πολυπλοκότητα.

Από τους I.Prigogine & I.Stengers (1996). Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

Advertisements

18/10/2009

>Το ζευγάρι. Ο εύθραυστος δεσμός.

Filed under: ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 22:30

>Μέσα από μια συναρπαστική διήγηση, χωρίς να καταφεύγει σε ρομαντικές εξάρσεις αλλά ούτε σε απαισιόδοξες επισημάνσεις και αφορισμούς, ο συγγραφέας κατορθώνει να μεταφέρει πολύτιμες πληροφορίες για τον οδυνηρό αγώνα του σύγχρονου ζευγαριού στην προσπάθειά του να φτιάξει και να διατηρήσει μια βιώσιμη σχέση.

Από τον Α. Napier (1995). Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.

>"Οικογένεια, η σύγχρονη Οδύσσεια"

Filed under: ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 21:55

>Το βασικό και προκλητικό μήνυμα του βιβλίου είναι ότι η οικογένεια, το φυτώριο και το καταφύγιό μας, που προσφέρει τα εφόδια και τις κατάλληλες συνθήκες για τη βιολογική και ψυχοκοινωνική επιβίωση και ανάπτυξη των μελών της, γίνεται ένας επικίνδυνος, βασανιστικός χώρος που αντί να δίνει χαρά, προστασία, υποστήριξη, κατανόηση και ζεστασιά, προκαλεί συναισθήματα θυμού, ενοχών, και συχνά αβάσταχτου πόνου. Ο τίτλος της αγγλικής έκδοσης «Families and How to Survive Them» (Οικογένειες και πώς να επιβιώνετε μέσα σ’ αυτές), συμπυκνώνει αυτή την αγωνία που κατατρέχει το σύγχρονο άνθρωπο ο οποίος έχει αρχίσει πια να συνειδητοποιεί ότι για να γλιτώσει από τους μύριους κινδύνους μέσα στην ταραγμένη θάλασσα των οικογενειακών σχέσεων χρειάζεται να κατανοήσει τη θέση και το ρόλο του στο πλέγμα των οικογενειακών σχέσεων, να αποδεχθεί τόσο τα δικά του συναισθήματα όσο και των άλλων, να μάθει να τα εκφράζει και να τα ελέγχει για να ξεφύγει από τις σειρήνες, τους λαιστρυγώνες και τους κύκλωπες της σύγχρονης οδύσσειας που λέγεται οικογένεια.

Από τους R.Skynner, J. Cleese (1992). Εκδόσεις Κέδρος.

12/10/2009

>Σχέση & Ατομικότητα

Filed under: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΣΧΕΣΕΙΣ ΖΕΥΓΑΡΙΟΥ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 16:19

> Ο Kahlil Gibran, φιλόσοφος από το Λίβανο, μιλώντας για τη συνδρομή του ατόμου στην ανάπτυξη της σχέσης υπογραμμίζει η ατομική ανάπτυξη συμβάλλει στο ανέβασμα της σχέσης σε νέα ύψη, όταν το ζευγάρι :
. αφήνει να υπάρχουν διαστήματα στην εγγύτητά του,
. αφήνει τους ανέμους του ουρανού να χορεύουν ανάμεσά τους,
. αγαπάει ο ένας τον άλλο, αλλά δεν φτιάχνουν δεσμά της αγάπης
. αφήνουν τη σχέση να είναι κάτι σαν μια κινούμενη θάλασσα ανάμεσα στις παραλίες των ψυχών τους,
. γεμίζουν ο ένας του άλλου το ποτήρι, αλλά δεν πίνουν από ένα ποτήρι,
. δίνουν ο ένας στον άλλο από το ψωμί του, αλλά δεν τρώνε από το ίδιο καρβέλι,
. τραγουδάνε και χορεύουν μαζί, αλλά αφήνουν ο ένας τον άλλον να είναι μόνος˙ έτσι, όπως οι χορδές του λαούτου είναι μόνες, παρόλο που πάλλονται με την ίδια μουσική,
. δίνουν την καρδιά τους, αλλά όχι ο ένας στου άλλου την φύλαξη,
. στέκονται μαζί, όχι όμως πολύ κοντά, όπως οι στύλοι του ναού στέκονται σε απόσταση ο ένας από τον άλλον και η δρυς και το κυπαρίσσι δεν μεγαλώνουν το ένα στη σκιά του άλλου.

Απόσπασμα από το «Ο Προφήτης»

04/10/2009

>Επικοινωνία & τρόποι επικοινωνίας

Filed under: ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 17:14

>Η επικοινωνία είναι σαν μια τεράστια ομπρέλα που σκεπάζει και επηρεάζει όλα όσα συμβαίνουν ανάμεσα στα ανθρώπινα όντα.

Είναι ο σημαντικότερος παράγοντας που καθορίζει το τι είδους σχέσεις θα δημιουργήσει κάθε άνθρωπος με τους άλλους και τι θα του συμβεί στη ζωή.

Η επικοινωνία είναι το μέτρο με το οποίο δύο άνθρωποι μετρούν την αξία του εαυτού ο ένας του άλλου. Αφορά όλο το φάσμα των πληροφοριών που δίνονται και παίρνονται, αλλά και τους τρόπους με τους οποίους χρησιμοποιούνται και ερμηνεύονται αυτές.

Κάθε επικοινωνία μαθαίνεται. Το άτομο μαθαίνει τον εαυτό του, τους άλλους και τον κόσμο μέσα από την επικοινωνία, μέσα από τις αντιδράσεις και οι πράξεις των άλλων. Όσο συμβαίνουν αυτά αρχίζει ένας διάλογος με τον εαυτό γύρω από ιδέες αναξιότητας, ανικανότητας, αγωνίας φόβου, απελπισίας. Αυτό συμβαίνει επειδή προσπαθούμε να γίνουμε αρεστοί στους άλλους, οπότε είμαστε ευάλωτοι στα σχόλια και στις πράξεις τους, «τους εκχωρούμε την δύναμή μας για επιβίωση».

Υπάρχουν τέσσερις βασικοί τρόποι επικοινωνίας, που εμφανίζονται όταν κάποιος αντιδράει στο άγχος και ταυτόχρονα έχει μειωμένη αυτοεκτίμηση χωρίς να μπορεί να το ανακοινώσει.
Ο συμβιβαστικός : Είναι η στάση που φανερώνει ότι το άτομο είναι διαθέσιμο να ευχαριστήσει, να ικανοποιήσει τις ανάγκες του άλλου. Βασίζεται στο στερεότυπο ότι «είναι εγωϊστικό να ζητάς πράγματα για τον εαυτό σου και να ‘’φορτώνεσαι’’ στους άλλους». Το άτομο εσωτερικεύει ένα ρόλο και ταυτόχρονα μια σωματική στάση ‘’θύματος’’, ενώ στην α. του υπερισχύει η ιδέα της αναξιότητας.
Ο επικριτής : Είναι μια θέση κύρους και εξουσίας η οποία τροφοδοτείται από την αρχή : «μην αφήνεις κανένα να σου κάθεται στον σβέρκο, μην είσαι δειλός». Η κυρίαρχη στάση είναι αυτή της μετάδοσης της ευθύνης στους άλλους, μέσα από μια λεκτική και εξωλεκτική συμπεριφορά κύρους. Στην αυτοεκτίμησή του υπάρχει ο φόβος της αποτυχίας και η αίσθηση της μοναξιάς.
Ο υπολογιστής : Εμφανίζεται ήρεμος και συγκρατημένος εξωλεκτικά, ενώ στον λόγο του υπερισχύει η διανοητικοποίηση και η πολυλογία. Το στερεότυπο που βρίσκεται πίσω από αυτό το πρότυπο είναι το ‘’μην κάνεις τον χαζό, είσαι πολύ έξυπνος για να κάνεις λάθη’’. Στην αυτοεκτίμησή του υπάρχει η αίσθηση του ευάλωτου.
Ο παραπλανητής : Είναι μια στάση που τροφοδοτείται από το στερεότυπο «μην είσαι σοβαρός, γλέντησε τη ζωή, ποιος νοιάζεται;». Η συμπεριφορά ενός τέτοιου ατόμου είναι αλλοπρόσαλλη, τα λόγια του δεν έχουν νόημα, ενώ το σώμα του δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεται αλλού. Μέσα του πιστεύει ότι κανείς δεν νοιάζεται γι’ αυτόν.

Εναλλακτική στους παραπάνω τρόπους είναι η ευθεία ανταπόκριση, κατά την οποία οι σχέσεις είναι εύκολες και ειλικρινείς, οι άνθρωποι δεν αισθάνονται να απειλείται η αυτοεκτίμησή τους. Αυτή η ανταπόκριση απαλλάσσει από την ανάγκη για διαχειριστικούς μηχανισμούς.

Μπορούμε να χρησιμοποιούμε όλους τους προηγούμενους τρόπους, αρκεί να ξέρουμε τι κάνουμε και είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες, ενώ αν αντιληφθούμε ότι κάνουμε κάτι χωρίς πρόθεση μπορούμε να ζητήσουμε συγγνώμη για την πράξη μας και όχι για όλη μας την ύπαρξη. Πίσω από την όποια αμυντική συμπεριφορά βρίσκονται στερεότυπα αποτροπής της απόρριψης που φοβόμαστε και είναι πολύ σημαντική η διαδικασία αναγνώρισης τους και η απάντηση σε αυτά στην θεραπευτική πράξη.

Σκέψεις με αφορμή το βιβλίο της V.Satir «Πλάθοντας Ανθρώπους», Εκδ. Κέδρος.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.