ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

30/11/2009

>Είπαν …

Filed under: ΓΝΩΜΙΚΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ, ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΕΣ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 08:55

>
Οι άνθρωποι συχνά ανησυχούν για το κατά πόσο οι εμπειρίες τους είναι φυσιολογικές. Δεν τους απασχολεί εξίσου και το κατά πόσο είναι υγιείς. Γιατί «φυσιολογικό» δεν σημαίνει απαραιτήτως «υγιές».

Από τον Dryden Windy (1950 -), Άγγλος Ψυχολόγος

Advertisements

29/11/2009

>"Τα συναισθήματα του ανθρώπου"

Filed under: ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ VIDEO, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 19:23

>

>Μετάλογος : Συστημικές προσεγγίσεις και ψυχοθεραπεία.

Filed under: ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 10:00

>Μια συλλογική κατασκευή, ένα περιοδικό αναστοχαστικού λόγου, που επιχειρεί «μια διαλεκτική συζήτηση γύρω από προβληματικά θέματα».

Κόρη : Μπαμπά, τι είναι ένστικτο?
Πατέρας : Ένα ένστικτο, αγαπητή μου, είναι μια εξηγητική αρχή.
Κ : Και τι εξηγεί?
Π : Τα πάντα – σχεδόν τα πάντα. Οτιδήποτε εσύ θέλεις να εξηγεί.
Κ : Μην είσαι ανόητος. Δεν εξηγεί τη βαρύτητα.
Π : Όχι. Αυτό συμβαίνει γιατί κανείς δε θέλει το «ένστικτο» να εξηγεί τη βαρύτητα. Αν κάποιοι ήθελαν, θα το εηγούσε. Απλά θα λέγαμε ότι το φεγγάρι έχει ένα έντισκτο του οποίου το σθένος ποικίλλει αντίστροφα προς το τετράγωνο της απόστασης …
Κ : Καλά αυτά είναι ανοησίες, Μπαμπά. (του G.Betenson)

Από το εξώφυλλο του περιοδικού Μετάλογος, για την προμήθειά του στο mail : metalogos.seve@gmail.com και σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία

>Είπαν …

Filed under: ΓΝΩΜΙΚΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ, ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΕΣ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 09:40

> Το όνειρο μοιάζει με παλιό χειρόγραγο ή γράμμα που έχει απωλέσει την αρχή και το τέλος και ο ιστορικός καλείται να μαντέψει από το περιεχόμενό του περί τείνος πρόκειται, ποιός το έγραψε και πότε.

Από τον G.Batenson (1904-1980), Βρετανό ανθρωπολόγο, κοινωνικό επιστήμονα, γλωσσολόγο…

>"Προσέξτε τις σκέψεις σας"

Filed under: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ VIDEO — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 09:06

>

28/11/2009

>"Η ιστορία της τρέλας στην κλασική εποχή"

Filed under: ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ, ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 23:29

>Με το έργο αυτό, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1961 ως διδακτορική διατριβή και επανεκδόθηκε το 1972, ο Γάλλος φιλόσοφος και ιστορικός Μισέλ Φουκό (1926-1984) επιχειρεί μια διευρεύνηση της τρέλας, που ξεκινάει από τον «βαθμό μηδέν της ιστορίας της τρέλας, τη στιγμή που είναι ακόμη εμπειρία αδιαφοροποίητη» για να φτάσει, μέσα από την εγκάθειρξη της τρέλας και την ιατρικοποίησή της, στην ανάδειξή της σε εργαλείο διαχωρισμού ανάμεσα στους υγιείς και τους μη υγιείς -τους τρελούς- που παύουν να είναι πια φορείς ιερών μορφών γνώσης και γίνονται κοινωνικά απόβλητοι. Ηδη την εποχή του Διαφωτισμού η τρέλα διαφοροποιείται από τη λογική, που μονολογεί και εξορκίζει όλους τους άλλους λόγους, ιδιαίτερα τη μη-λογική, το αντίθετό της. Το έργο διερευνά τις ιστορικές συνθήκες εμφάνισης της διάκρισης αυτής, μελετά τις συνθήκες που επέτρεψαν την ανάπτυξη της Ψυχιατρικής και της Ψυχολογίας και ερμηνεύει την παρακμή του προηγούμενου καθεστώτος εγκλεισμού σε ιδρύματα και τη γένεση του ασύλου στα τέλη του 18ου αιώνα. Τότε είναι που οι τρελοί «αποενοχοποιούνται» για να γίνουν «ασθενείς». Ο γιατρός, που στις αρχές δεν ήταν καν ψυχίατρος, ήταν εκεί για να επιβεβαιώσει τη διαφορά: η θεραπεία του δεν βασιζόταν σε ιατρικές γνώσεις ή πρακτικές, αλλά στις ιδιότητές του ως «πατέρα, κριτή, οικογένειας και νόμου».

Από την πρώτη δημοσίευσή του, το έργο ξεσήκωσε θυελλώδεις αντιδράσεις και επηρέασε σημαντικά τη σκέψη του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα σε πολλά επίπεδα: άλλαξε τις ιδέες για τον λόγο, για τον θετικισμό, για το άσυλο μεταξύ άλλων. Γιατί, όπως σημειώνει ο μεταφραστής στο επίμετρό του, «υπάρχουν πολλές αναγνώσεις, ερμηνείες, της ιστορίας της τρέλας: η φαινομενολογική, η δομιστική, η αντιψυχιατρική…». Το έργο αυτό του Φουκό είναι το πρώτο από μια σειρά που θα αποτελέσει την ιστορία των συστημάτων σκέψης (αντικείμενο διδασκαλίας του στο Κολέζ ντε Φρανς) και θα καθοδηγήσει την αντίδραση ενάντια στις διαδικασίες χαρακτηρισμού, ποινικοποίησης και εγκλεισμού όπως διαμορφώνονται στις δυτικές κοινωνίες. Το πυκνά γραμμένο και μεστό από νοήματα κείμενο έχει ταυτόχρονα αναμφισβήτητες λογοτεχνικές αρετές. Ωστόσο, όπως επισημαίνει και ο μεταφραστής στο επίμετρό του, «πίσω από την κομψότητα της γραφής… λειτουργεί μια συνεπής και αυστηρή εννοιολογική σκευή -που εκδηλώνεται με τη συνεπή και αυστηρή τήρηση της φιλοσοφικής ορολογίας». Αυτή η διαπίστωση, άλλωστε, οδηγεί τον μεταφραστή να επιλέξει την «ορθοέπεια» ως εργαλείο για τη μετάφραση. Ετσι διαφοροποιείται από την πρώτη μετάφραση στα ελληνικά, από τη Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου το 1975 για τις εκδόσεις «Ηριδανός», παρότι ακολουθεί πολλά απ’ αυτήν «με ευγνωμοσύνη και θαυμασμό για την ευστοχία πολλών λύσεων».

Από τον Μισέλ Φουκώ (1926-1984), γάλλο φιλόσοφο.

27/11/2009

>13 λόγοι που αξίζει να ζεις

Filed under: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ VIDEO — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 23:08

>http://www.youtube.com/get_player

26/11/2009

>Είπαν …

Filed under: ΓΝΩΜΙΚΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ, ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΕΣ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 19:06

>Αν χρειάζεσαι κάτι, πρέπει να γνωστοποιήσεις την ανάγκη σου στους άλλους, γιατί αλλιώτικα δεν θα την ικανοποιήσεις ποτέ. Ακόμη κι αυτοί που αγαπούν δε διαβάζουν σκέψεις. Συχνά, όταν οι άνθρωποι επιτρέπουν στον εαυτό τους να εκφράσει τις ανάγκες τους, ξαφνιάζονται με την πρόθυμη ανταπόκριση που συναντούν

Από το Λεο Μπουσκάλια (1924-1998), ιταλό παιδαγωγό

>Είπαν …

Filed under: ΓΝΩΜΙΚΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ, ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΕΣ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 08:59

>Ο άνθρωπος που κλαίει,
αποδεικνύει ότι διαθέτει το μεγαλύτερο κουράγιο,
που είναι η ικανότητά του να μπορεί να αντέχει τον πόνο.

Από τον Viktor Frankl (1905-1997), αυστριακό ψυχοθεραπευτή, ιδρυτή της Λογοθεραπείας.

25/11/2009

>"Δημιουργώντας ιστορίες"

Filed under: ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 15:33

>Οι ιστορίες -είτε με τη μορφή χρονικών είτε με τη μορφή φανταστικών μύθων- διαποτίζουν τον κόσμο μας, διαμορφώνουν τις βασικές εντυπώσεις μας για την πραγματικότητα και επιβάλλουν δομή στη ζωή μας.
Πώς όμως και γιατί οι άνθρωποι δημιουργούν ιστορίες -ιστορίες λογοτεχνικές, ιστορικές νομικές, ιστορίες για τον εαυτό;
Και ποιος είναι ο ρόλος της αφήγησης των ιστοριών στη ζωή μας;
Αυτή την άπιαστη, αλλά θεμελιώδη όψη της ανθρώπινης φύσης, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο τη χρησιμοποιούμε για να δώσουμε νόημα στη ζωή μας, διερευνά στο συγκεκριμένο βιβλίο ο Bruner.
Μας προτρέπει να καταλάβουμε πώς λέμε τις ιστορίες μας, πώς τις χρησιμοποιούμε για να δημιουργήσουμε μια αίσθηση του εαυτού και για να ερμηνεύσουμε τη ζωή των άλλων.
Μας ενθαρρύνει επίσης να μάθουμε πώς η λογοτεχνία μεταβάλλει την ίδια την έννοια της ιστορίας και πώς οι νόμοι μάς διδάσκουν τι να προσδοκούμε από την αφήγηση. Και μας προτείνει νέους, προκλητικούς τρόπους σύλληψης της αφήγησης.
Το παρόν βιβλίο αναφέρεται στο σύγχρονο κόσμο, αναφέρεται στο νόμο, τη λογοτεχνία και τη ζωή, όπως τα γνωρίζουμε σήμερα (…. ) Αυτό που προσπάθησα κυρίως να κάνω ήταν να εξετάσω τη φύση των ιστοριών -των αφηγήσεων όπως τις αποκαλούμε- και να ερευνήσω τις είναι, πώς χρησιμοποιούνται και για ποιους σκοπούς (…) Αυτό το βιβλίο ήταν η προσπάθειά μου να βοηθήσω το ψάρι να ανακαλύψει το νερό!

Από τον J. Bruner (2004), Εκδ. Ελληνικά Γράμματα.

Older Posts »

Blog στο WordPress.com.