ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

31/01/2010

>Ένα σύντομο διάλειμμα βελτιώνει τη μνήμη

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΥΓΕΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 08:39

>Αμερικανοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι ένα σύντομο διάλειμμα ανάμεσα στη μελέτη, σε μαθήματα, σε σεμινάρια κτλ. βοηθά στο να οργανώνεται καλύτερα ο εγκέφαλος και κυρίως να απομνημονεύει αποτελεσματικότερα τις πληροφορίες που δέχεται.
Ειδικοί του Τμήματος Ψυχολογίας και του Κέντρου Νευροεπιστημών του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης αναφέρουν ότι ένα σύντομο διάλειμμα είτε για να ξεκουραστεί είτε για να χαλαρώσει πίνοντας έναν καφέ κατά τη διάρκεια μελέτης ή ανάμεσα σε μαθήματα βοηθούν το υποσυνείδητο τόσο να συγκρατήσει όσο και να ταξινομήσει σωστά τις πληροφορίες και τα δεδομένα που έχει καταγράψει. Η έρευνα που θα δημοσιευθεί στην επιθεώρηση «Νeuron» θα βοηθήσει στην καλύτερη κατανόηση του μηχανισμού της μνήμης. Επίσης θα δοθούν απαντήσεις στο γιατί θυμόμαστε κάποια πράγματα με εξαιρετικές λεπτομέρειες ενώ άλλα τα ξεχνάμε εντελώς και μάλιστα πολύ γρήγορα.
«Ενα σύντομο διάλειμμα όπου κάποιος θα ηρεμήσει και θα χαλαρώσει αμέσως μετά την ολοκλήρωση ενός μαθήματος μπορεί να τον βοηθήσει στο να συγκρατήσει στη μνήμη του όλες τις πληροφορίες που μόλις άκουσε» αναφέρει στην «Daily Τelegraph» η Λίλα Νταβάτσι, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Αναδημοσίευση από το http://www.tovima.gr

30/01/2010

>Ποιημα ζωής

Filed under: ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ VIDEO — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 10:25

>

>Αναγνωρίζοντας και καλύπτοντας τις ανάγκες μας

Filed under: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΕΣ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 08:42

>Κανείς δε θέλει να νιώσει τον πόνο του να χρειάζεται κάτι και να μην το έχει. Αλλά αυτός ο πόνος είναι η μόνη διέξοδος για να μπορέσει να ανακαλύψει τις αληθινές του ανάγκες και, μόνο αν τις ανακαλύψει, θα μπορέσει μετά να τις ικανοποιήσει. Γιατί, αν αντιστέκεται στο να νιώσει ευάλωτος, κάθε φορά θα σκληραίνει όλο και περισσότερο και θα απομακρύνεται από την πιθανότητα να διαπιστώσει τι χρειάζεται.
Η στρατηγική του να μη νιώθει κανείς, είναι χρήσιμη κατά την παιδική ηλικία. Τότε ίσως ήταν ιδιαιτέρως έξυπνο να γίνει αναίσθητος απέναντι σε μια ανάγκη που δεν μπορούσε να ικανοποιήσει.
Αλλά, ως ενήλικας, μπορεί να δώσει στον εαυτό του αυτό που χρειάζεται ή να βρει τα κατάλληλα πρόσωπα για να το ζητήσει. Δεν είναι πια εξαρτημένος από τους γονείς του.
Αρκεί να θυμάται ότι «μπορεί είναι ευάλωτος, αλλά όχι εύθραστος».

Απόσπασμα από το «ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ με ανοιχτά μάτια» των Μπουκάι Χ., Σαλινας, Σ. (2009), εκδ. Opera.

29/01/2010

>Αργεί ο «απογαλακτισμός» των αντρών της Μεσογείου

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:55

>Οι άντρες των μεσογειακών χωρών εγκαταλείπουν την γονική εστία πολύ αργότερα σε σχέση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, καθώς σειρά προβλημάτων της σύγχρονης ζωής παρατείνουν την παραμονή στο πατρικό σπίτι, σύμφωνα με στατιστική έκθεση της Ε.Ε.
Αν και τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα από την Ευρωπαϊκή Ένωση έδειξαν ότι οι άντρες στη Βουλγαρία είναι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία που σταματούν να ζουν με τους γονείς τους, οι Ιταλοί είναι εκείνοι που καθυστερούν την αναχώρηση για πολύ μεγαλύτερο διάστημα, σε ιστορική βάση.
Ο μέσος όρος των Βουλγάρων φτάνει τα 31 χρόνια και έξι μήνες, με τους Ιταλούς να ακολουθούν λίγο μετά τα γενέθλια των τριακοστών πρώτων γενεθλίων τους. Τα στοιχεία που δημοσιεύτηκαν έδειξαν ακόμη ότι οι Έλληνες και οι Μαλτέζοι φεύγουν από την πατρική εστία στα τριάντα τους, ενώ Ισπανοί και Πορτογάλοι περίπου στα 29 χρόνια και τέσσερις μήνες.
Οι Γάλλοι, αν και δεν θεωρούνται αμιγώς μεσογειακός λαός αλλά η χώρα τους διαθέτει ακτές που βρέχονται από τη Μεσόγειο, αναζητούν τη δική τους εστία πολύ νωρίτερα, μόλις στα 24 χρόνια. Κοιτώντας βορειότερα, τα στοιχεία για την Αγγλία, τη Βόρεια Ιρλανδία, τη Σκωτία και την Ουαλία δίνουν μέσο όρο ανεξαρτητοποίησης από το πατρικό σπίτι στα 24 χρόνια και έξι μήνες. Η χαμηλότερη ηλικία εντοπίζεται στη Φινλανδία, όπου οι άντρες αποχωρίζονται τους γονείς τους για να ζήσουν μόνοι σε ηλικία 23 ετών, κατά μέσο όρο.
Για τις γυναίκες, ο μέσος όρος στις ευρωπαϊκές χώρες είναι λίγο κάτω από τα 30 χρόνια. Η επίδραση του επιπέδου εκπαίδευσης, οι αλλαγές στην αγορά εργασίας σε σχέση με την περίοδο πριν την ύφεση, αλλά και η κινητικότητα λόγω εργασίας, αναφέρονται από τη Eurostat, τη στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως κύριοι παράγοντες αυτής της εξέλιξης.
«Η μέση ηλικία στην οποία οι νέοι φεύγουν από το πατρικό τους σπίτι τείνει να αυξάνεται με την πάροδο του χρόνου, τόσο για τις γυναίκες όσο και για τους άντρες», επισημαίνει η λεπτομερής έκθεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τους Έλληνες και τους Ιταλούς να μένουν με τους γονείς τους ένα χρόνο περισσότερο σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία

>Ματιές στις οικογενειακές σχέσεις

Filed under: ΓΕΓΟΝΟΤΑ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:29

>Το Κέντρο Πρόληψης ΕΛΠΙΔΑ και η Ένωση Γονέων Θέρμης πραγματοποιούν Ανοικτό Κύκλο Γονέων με την προβολή επιλεγμένων ταινιών ή αποσπάσματα ταινιών, με κριτήριο όχι τόσο την τεχνική τους αρτιότητά, αλλά κυρίως την ευαισθησία τους απέναντι στο θέμα που προσεγγίζουν.
Μέσα από την τέχνη του κινηματογράφου εξετάζονται σημαντικά ζητήματα που βιώνουν οι άνθρωποι μέσα στην οικογενειακή ή προσωπική τους ζωή.
Στόχος είναι οι εικόνες, οι ήχοι και οι καταστάσεις που παρουσιάζονται να προβληματίσουν και να προκαλέσουν διάλογο με τους παρευρισκόμενους. Τα θέματα που θίγουν συμβάλλουν στην αναζήτηση εναλλακτικών επιλογών, στη διαχείριση της καθημερινότητας και των σχέσεων μέσα στην οικογένεια.
Η δράση εντάσσεται στο πλαίσιο της στήριξης των γονιών στην προσπάθειά τους να μεγαλώσουν και να προστατεύσουν τα παιδιά τους και στην ενδυνάμωση του ρόλου τους και θα διαρκέσει από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Μάιο 2010.

Για περισσότερες πληροφορίες 2310 442044 ή http://www.kpelpida.gr

27/01/2010

>Τανγκί

Filed under: ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 23:36

>Αν και 28 χρόνων, ο Τανγκί Γκετς εξακολουθεί να μένει στο σπίτι των γονιών του, απολαμβάνοντας μια άνετη ζωή χωρίς καθόλου υποχρεώσεις. Είναι πανέξυπνος, -έχει σπουδάσει φιλολογία, ιαπωνικά και κινέζικα-, είναι χαριτωμένος και φυσικά γυναικοκατακτητής. Οι γονείς του, αν και τον υπεραγαπούν, θεωρούν ότι ήρθε πια ο καιρός να ‘απογαλακτιστεί’. Όταν όμως ο Τανγκί δείχνει καθαρά τη διάθεσή του να μην το κουνήσει από το σπίτι, οι γονείς του φτάνουν στα όριά τους: αποφασίζουν να του κάνουν τη ζωή δύσκολη, για να τον σπρώξουν επιτέλους στην ανεξαρτησία…

Οταν θα έρθει η ώρα να εκφράσει τη διάθεσή του να μην το κουνήσει από το σπίτι, οι γονείς του φτάνουν στα όριά τους. Παίρνουν την απόφαση να του κάνουν τη ζωή δύσκολη, για να τον σπρώξουν επιτέλους στην ανεξαρτησία. Γιατί όλα τα πράγματα έχουν τα όριά τους. Φαίνεται ότι το φαινόμενο αυτό δεν είναι ελληνικό όπως νομίζαμε. Αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι η ταινία έσπασε ταμεία στη Γαλλία.

Το κλασσικό πρόβλημα της συνύπαρξης δυο γενιών κάτω από την ίδια στέγη, που δημιουργεί εντάσεις και προβλήματα, κεντρίζει το ενδιαφέρον του Etienne Chatiliez. Αφορμή ήταν μια πραγματική ιστορία που συνέβη στην Ιταλία. Εκεί μια γυναίκα χρησιμοποίησε όλους τους δυνατούς τρόπους για να διώξει τον 31χρονο γιο της από το πατρικό σπίτι, καταλήγοντας να καταδικαστεί από τη δικαιοσύνη! Με αφορμή αυτή την ιστορία δημιουργήθηκε μια κωμική ιστορία που σε μερικές στιγμές αγγίζει τα όρια της μαύρης κωμωδίας. Η ιδέα γίνεται ακόμη πιο εκρηκτική από τη στιγμή που ο Etienne Chatiliez βάζει απέναντι τη γαλλική με την κινεζική κοινωνία και κουλτούρα μια που ο Τανγκί είναι φανατικός οπαδός της κινεζικής φιλοσοφίας!

Αυθεντικός τίτλος : Tanguy, Κατηγορία : Κοινωνική, Έτος Παραγωγής : 2003.

>Κοινωνική φοβία : ο φόβος έκθεσης μπροστά σε άλλους ανθρώπους

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 21:11

>

Όλοι οι άνθρωποι νιώθουν κάποιο άγχος όταν βρίσκονται σε καινούργιες κοινωνικές καταστάσεις ή όταν πρέπει να μπουν σε ένα μέρος γεμάτο κόσμο, αλλά μόλις ξεπεράσουν τον αρχικό δισταγμό συνήθως βρίσκουν την εμπειρία ευχάριστη. Ορισμένοι άνθρωποι όμως έχουν τόσο έντονο άγχος που στην καλύτερη περίπτωση, συνεχίζουν να νιώθουν άσχημα ή στη χειρότερη αποφεύγουν εντελώς τέτοιου είδους εμπειρίες. Ακόμα και πριν βρεθούν σε μία κοινωνική κατάσταση σκέφτονται με κάθε λεπτομέρεια τι θα μπορούσε να συμβεί και να ντροπιαστούν, ενώ μετά σκέφτονται τι έκαναν λάθος και τι θα μπορούσαν να είχαν κάνει διαφορετικά. Ακόμα και αν δε συμβεί κάτι κακό περιμένουν ότι θα συμβεί κάτι καταστροφικό την επόμενη φορά. Αγχώνονται τόσο πολύ που όντως δείχνουν αγχωμένοι. Λόγω του άγχους κοκκινίζουν, τρέμουν, στεγνώνει το στόμα τους, ιδρώνουν κλπ. Όταν διαπιστώνουν ότι αυτές οι αλλαγές μπορεί να γίνουν αντιληπτές από τους άλλους το άγχος τους αυξάνει και έτσι ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Πολλοί καταφεύγουν στο αλκοόλ πριν από ένα κοινωνικό γεγονός για να χαλαρώσουν.

Το έντονο άγχος συχνά συνοδεύεται από σωματικά συμπτώματα, όπως κοκκίνισμα του προσώπου, έντονη εφίδρωση, τρέμουλο, δυσκολία στην ομιλία, σφίξιμο στο στομάχι ή ναυτία. Επειδή μερικά από τα συμπτώματα αυτά είναι ορατά από τους άλλους, αυξάνουν το φόβο απόρριψης και τα ίδια τα συμπτώματα μπορεί να αποτελέσουν μία δεύτερη πηγή άγχους. Το άγχος αυτό οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο καθώς το άτομο ανησυχεί μήπως εμφανιστούν αυτά τα συμπτώματα, με αποτέλεσμα να αυξάνεται το άγχος του με αποτέλεσμα να είναι πιο πιθανή η εμφάνιση των συμπτωμάτων. Όταν το άτομο βρίσκεται στην κοινωνική περίσταση, το άγχος του γίνεται ακόμη πιο έντονο και είναι πιθανό να μην μπορέσει να κάνει ή να πει αυτά που θα ήθελε. Υπό μία έννοια πρόκειται για μία αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Το άτομο ανησυχεί τόσο πολύ που όντως δείχνει ανήσυχο. Μάλιστα κάποιες από τις εκδηλώσεις του άγχους είναι ορατές στους τρίτους, όπως το κοκκίνισμα του προσώπου. Όταν φύγει από την κατάσταση το άτομο ανησυχεί για το πώς χειρίστηκε την κατάσταση. Ανατρέχει ξανά και ξανά στα γεγονότα και σκέφτεται πώς αλλιώς θα μπορούσε να έχει συμπεριφερθεί ή πώς θα μπορούσε να έχει μιλήσει.

Το κοινωνικό άγχος μπορεί να περιορίζεται σε ένα μόνο είδος κοινωνικών καταστάσεων (π.χ. μόνο όταν απαιτείται από το άτομο να αναλάβει δραστηριότητα μπροστά σε κοινό) ή να εμφανίζεται σε κάθε είδους κοινωνική συναναστροφή. Οι άνθρωποι που εμφανίζουν κοινωνικό άγχος έχουν ένα μόνιμο και έντονο αίσθημα άγχους ότι οι άλλοι παρακολουθούν τις κινήσεις τους και τους κρίνουν και φοβούνται ότι θα γίνουν ο περίγελος των άλλων. Συχνά ανησυχούν για ημέρες ή και εβδομάδες σε αναμονή μίας κοινωνικής περίστασης που τους προκαλεί άγχος και παρότι πολλοί από αυτούς αναγνωρίζουν ότι το άγχος τους σε κάποιες ή όλες τις κοινωνικές καταστάσεις είναι υπερβολικό ή παράλογο, δεν μπορούν να απαλλαγούν από αυτό. Ο φόβος αυτός μπορεί να επηρεάζει τη δυνατότητα να ανταποκριθεί στις καθημερινές του υποχρεώσεις και να φέρει σε πέρας ακόμα και απλές δραστηριότητες. Στη χειρότερη περίπτωση το άγχος και τα συμπτώματα μπορούν να πάρουν τη μορφή κρίσεων πανικού. Οι κρίσεις αυτές είναι συνήθως σύντομες και διαρκούν μερικά λεπτά. Κατά τη διάρκειά τους το άτομο νιώθει να κατακλύζεται από άγχος, φοβάται μήπως χάσει τον έλεγχο και μπορεί να νιώθει ότι θα τρελαθεί ή θα πεθάνει. Παρότι οι κρίσεις αυτές προκαλούν μεγάλη δυσφορία δεν αποτελούν απειλή για τη σωματική ή την ψυχική υγεία του ατόμου.

Ως αποτέλεσμα το άτομο φοβάται νέους ανθρώπους, ντρέπεται να μιλήσει ή ακόμα και να φάει μπροστά σε άλλους, δυσκολεύεται να κάνει και να πει αυτό που θέλει και θεωρούν ότι είναι βαρετό. Αποφεύγει τις συζητήσεις (ιδίως τις έντονες), δε συμμετέχει στο μάθημα, δεν πιάνει κουβέντα και δυσκολεύεται να φλερτάρει. Δυσκολεύεται να ζητήσει βοήθεια και δε διεκδικεί ακόμα και όταν θα έπρεπε.

Η λύση που δίνουν συνήθως τα άτομα αυτά είναι να αποφεύγουν τις κοινωνικές καταστάσεις που τους προκαλούν άγχος, αλλά προφανώς αυτό έχει σημαντικές επιπτώσεις στην προσωπική τους ζωή. Οι ψυχολόγοι χρησιμοποιούν τον όρο «κοινωνική φοβία» για να περιγράψουν τα παραπάνω συμπτώματα.

Ωστόσο επειδή οι παραπάνω καταστάσεις πολλές φορές επηρεάζουν αρνητικά και μεταβάλλουν την ποιότητα ζωής, για τον λόγο αυτό είναι χρήσιμο να αναζητείται έγκαιρα βοήθεια από επαγγελματίες της ψυχικής υγείας, ώστε να αντιμετωπίζεται έγκαιρα και αποφασιστικά το πρόβλημα.

25/01/2010

>Ισορροπώντας ανάμεσα στο "θέλω" και το "πρέπει"

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 23:22

> Γιατί κάποιοι άνθρωποι είναι παρορμητικοί και κάποιοι άλλοι πειθαρχημένοι; Πώς μπορούμε να επιδιώξουμε τη χρυσή τομή ανάμεσα στα δύο άκρα; H αντίθεση ανάμεσα στο «πρέπει» και το «θέλω» δεν είναι τόσο ξεκάθαρη όσο αρχικά φαίνεται. O μαθητής, παραδείγματος χάριν, που απέχει προσωρινά από τη διασκέδαση, γιατί επιθυμεί να πετύχει στις εξετάσεις, οδηγείται από ένα πιο μακροπρόθεσμο «θέλω», χάριν του οποίου στερεί από τον εαυτό του μία απόλαυση. Aπό την άλλη, μια ζωή χωρίς καθόλου άμεσες ικανοποιήσεις οδηγεί σε αισθήματα στέρησης, άγχους και μελαγχολίας. Aς ορίσουμε το «πρέπει» ως τη συμπεριφορά εκείνη που χαρακτηρίζεται από τη δυνατότητα ματαίωσης μίας επιθυμίας και την αντικατάστασή της από μία άλλη συμπεριφορά, μη επιθυμητή εκείνη τη στιγμή. Πότε η ματαίωση αυτή είναι απαραίτητη ή δημιουργική και πότε καταπιεστική ή καταστροφική;

Όταν γεννιέται το «πρέπει»
Ένα μεγάλο μέρος της διαπαιδαγώγησής μας έχει ως σκοπό να μας εξοικειώσει με την αναμονή για την εκπλήρωση των αναγκών μας, μέσω της αφομοίωσης κανόνων και αρχών που θέτουν όρια στις απαντήσεις μας. Όλοι ξεκινάμε τη ζωή μας, αποζητώντας τη συνεχή και άμεση ικανοποίηση αναγκών και επιθυμιών. Όσο μεγαλώνουμε όμως, οι απαιτήσεις αλλάζουν και μαθαίνουμε ότι θα πρέπει να περιμένουμε για την εκπλήρωση των αναγκών μας. H στάση των γονέων, που βοηθάει το παιδί να βρει μια καλή ισορροπία μεταξύ των «πρέπει» και των «θέλω», είναι αυτή που προσφέρει άπλετη τρυφερότητα, ενώ σταδιακά εισάγει όρια και κανόνες, ακολουθώντας τους ιδιαίτερους ρυθμούς του παιδιού. Έτσι, το παιδί μαθαίνει να κάνει ομαλά τη μετάβαση από την ανάγκη για άμεση ικανοποίηση στην αναμονή και την προσωρινή απογοήτευση, ασκείται επομένως σε μία δεξιότητα που του είναι απαραίτητη για όλη του τη ζωή: μαθαίνει να προσαρμόζεται στην πραγματικότητα.

Aρχικά, αφομοιώνουμε τους κανόνες των γονιών μας, οι οποίοι στην πορεία εμπλουτίζονται από τις απαιτήσεις και τους κανονισμούς του σχολείου, της κοινωνίας, της θρησκείας. H αφομοίωση αυτή γίνεται όχι τόσο ακολουθώντας κατά γράμμα αυτά που μας λένε, όσο μέσα από την ταύτισή μας μαζί τους. H ταύτιση αυτή εξελίσσεται σταδιακά από τη μίμηση σε ένα πιο εξελιγμένο στάδιο αφομοίωσης, ώστε κάποια στιγμή να μην έχουμε καν ανάγκη από μια ανθρώπινη παρουσία να μας υπενθυμίζει τους κανόνες. Oι αρχές τους γίνονται εν μέρει και δικές μας αρχές.

Tο υποχρεωτικό μπορεί να είναι και δημιουργικό
Tο «πρέπει» και η αναμονή είναι απαραίτητα για την προσαρμογή μας στην πραγματικότητα. Kάθε άνθρωπος καλείται να βρει τη δική του ισορροπία ανάμεσα στα «πρέπει» και τα «θέλω», μέσα από την προσπάθεια να συμβιβάσει ανάγκες, επιθυμίες, ηθικούς και κοινωνικούς κανόνες. Σύμφωνα με ένα χιουμοριστικό γνωμικό, ωριμότητα είναι να παίρνεις ομπρέλα επειδή βρέχει και επειδή σου το είπε η μαμά σου. Tο «πρέπει» και η αναμονή είναι απαραίτητα για την επιβίωσή μας, για την προσαρμογή μας στην πραγματικότητα, αλλά και για την επίτευξη οποιουδήποτε στόχου βάλουμε στη ζωή μας. Όταν αυτή η αίσθηση της αναγκαιότητας εδραιώνεται κατά την παιδική ηλικία μέσα από σχέσεις που χαρακτηρίζονται από το συνδυασμό τρυφερότητας, θαυμασμού, σταθερών αρχών και εγγύτητας, τότε μπορούμε να μιλήσουμε για μια υγιή και εξελιγμένη προσωπικότητα, που προέκυψε από την ταύτιση του παιδιού με θετικά πρότυπα που το ενέπνευσαν, επιτρέποντάς του να δανειστεί επιλεκτικά κάποια στοιχεία και να απορρίψει άλλα, συνθέτοντας έναν ισορροπημένο χαρακτήρα. Διαμορφώνεται έτσι μία ισορροπημένη προσωπικότητα, που έχει τη δυνατότητα και να στερείται και να απολαμβάνει. Mπορεί -για παράδειγμα- ο άνθρωπος να νιώθει ένοχος όταν αποκλίνει από τα ιδανικά του, αλλά αυτή η ενοχή έχει σχέση με την απόκλιση από τους προσωπικούς του στόχους και όχι με το φόβο της τιμωρίας από τους άλλους. Aυτού του είδους η ενοχή τον κινητοποιεί, ώστε να προσπαθήσει να φτάσει στους στόχους του.

Πότε το «πρέπει» γίνεται καταστροφικό
Όποια ηλικία κι αν έχουμε, μπορούμε να ξεκαθαρίσουμε τι πραγματικά θέλουμε . Όταν το παιδί αφομοιώνει τα «πρέπει» μέσα σε οικογενειακές σχέσεις εκφοβισμού και ψυχρότητας, η ανατροφή του βασίζεται περισσότερο στο φόβο της τιμωρίας. Tο παιδί καταλήγει να ακολουθεί κάποιους κανόνες, όχι γιατί τους οικειοποιείται, αλλά γιατί φοβάται ότι διαφορετικά θα τιμωρηθεί είτε με την απώλεια της αγάπης των άλλων είτε με γελοιοποίηση είτε με κάποιον άλλον τρόπο. O φόβος αυτός γίνεται με τα χρόνια ασυνείδητος, αλλά το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο. Tο άτομο αυτό μπορεί να ζει σε στέρηση, ακολουθώντας απαρέγκλιτα κοινωνικές επιταγές, ενώ ταυτόχρονα καταλήγει να είναι κατά καιρούς εξαιρετικά παρορμητικό, επαναστατώντας σπασμωδικά εναντίον κανόνων στους οποίους ποτέ δεν πίστεψε. Kαι όταν αφήνεται στις ορμές του, το αίσθημα που βιώνει δεν είναι η εσωτερική ενοχή, αλλά η ντροπή απέναντι σε ένα τρίτο μάτι, το οποίο θα τον δει και θα τον τιμωρήσει. Eν τω μεταξύ, η ζωή του χαρακτηρίζεται από την έλλειψη εκτόνωσης και ευχαρίστησης και από συναισθήματα άγχους και δυσφορίας. Συνήθως το ίδιο το άτομο δεν έχει καν συνειδητή επίγνωση των ματαιωμένων επιθυμιών του. Ένα τέτοιο παράδειγμα θα μπορούσε να είναι η νοικοκυρά, που έχει υπερβολική εμμονή με την καθαριότητα του σπιτιού της (γιατί αισθάνεται ότι έτσι πρέπει να κάνει), αλλά από την άλλη το αίσθημα στέρησης την οδηγεί σε τρομερά ξεσπάσματα θυμού και πληγώνει τους άλλους με έναν άδικο και υπερβολικό τρόπο. Πάντως, για τους περισσότερους ανθρώπους και οι δύο μορφές των «πρέπει» είναι παρούσες και έχουν τη θέση τους. Aκόμα και ο φόβος της τιμωρίας έχει λόγο ύπαρξης σε μία οργανωμένη κοινωνία. Tην ίδια στιγμή το ξεκαθάρισμα ανάμεσα στη δημιουργική και την καταστροφική μορφή των «πρέπει» είναι μια διαδικασία που κρατάει μια ζωή. Είναι πολύ σημαντικό να έχουμε υποψη μας ότι τα ελλείμματα της παιδικής ηλικίας σε αυτό τον τομέα δεν καθορίζουν απόλυτα και την εξέλιξή μας στο μέλλον. Όποια ηλικία κι αν έχουμε, μπορούμε πάντα να βρούμε ποια είναι η κινητήριος δύναμή μας και να ξεκαθαρίσουμε τι είναι αυτό που πραγματικά θέλουμε και τι είναι αυτό που πραγματικά πρέπει να κάνουμε.

Tι θέλουμε στην πραγματικότητα
O δρόμος προς την αυτογνωσία προϋποθέτει μια ειλικρινή σχέση με τον ίδιο μας τον εαυτό. H προσπάθειά μας να εντοπίσουμε μια ηδονιστική προσωπικότητα ανάμεσα στους ανθρώπους που ξέρουμε μάλλον θα καταλήξει σε αποτυχία. Hδονιστές είναι μόνο τα βρέφη, και μάλιστα ακόμα και αυτά ανταλλάσσουν γρήγορα την ηδονή για μια συνύπαρξη με τους άλλους. Ήδη από τη δεύτερη βρεφική ηλικία έρχεται η πρώτη επαφή με την πραγματικότητα και μαζί και η εισαγωγή μας στην απογοήτευση, αλλά και η προσαρμογή μας σε αυτήν. Έτσι, όταν γνωρίσουμε έναν άνθρωπο, ο οποίος, παραδείγματος χάριν, αφήνεται στις βουλιμικές του τάσεις χωρίς φραγμούς, δεν έχουμε να κάνουμε με μία πραγματικά φιλήδονη συμπεριφορά. Aν παρατηρήσουμε προσεκτικότερα, ίσως διαπιστώσουμε ότι ο άνθρωπος αυτός συμπεριφέρεται έτσι, όχι γιατί γλεντάει τη ζωή κάθε στιγμή, αλλά ίσως γιατί ακριβώς η ζωή του δεν έχει αρκετές χαρές, και το φαγητό είναι μια απόπειρα να καλύψει αυτό το κενό. Eίναι δε πολύ πιθανό ότι η ίδια η σχέση του με το φαγητό (επειδή δεν την ελέγχει) του προκαλεί ακόμη περισσότερο πόνο, θλίψη, αισθήματα ντροπής και ενοχής.

Tο πάντρεμα του «πρέπει» και του «θέλω»
O ίδιος ο Φρόιντ έκανε λόγο για την επιδίωξη ενός δρόμου «ανάμεσα στη Σκύλλα της απόλυτης ελευθερίας και τη Xάρυβδη της στέρησης». Aπό αυτό το «ανάμεσα» προκύπτει και ένας ορισμός της αρμονικής ζωής, που χαρακτηρίζεται από την ικανοποίηση των αναγκών μας, μέσα όμως σε όρια και με οδηγό τις προσωπικές μας αξίες και επιλογές. Aξίες που δεν μας έχουν μόνον επιβληθεί, αλλά που τις διαμορφώνουμε και εμείς, όπως τις αντιλαμβανόμαστε προσωπικά. Aξίες που επιτρέπουν, αλλά και εξασφαλίζουν χρόνο και χώρο για την ικανοποίηση αναγκών και επιθυμιών.

Eπίγνωση εαυτού

Tο όπλο μας σε αυτήν την προσπάθεια παντρέματος των «πρέπει» και των «θέλω» είναι η επίγνωση του εαυτού μας, των ορμών, των επιθυμιών, των αισθημάτων και των φαντασιώσεών μας. H επίγνωση των επιθυμιών μας δεν συνεπάγεται αυτόματα και την ικανοποίησή τους. Aντίθετα, προσφέρει τη δυνατότητα για μια εσωτερική ελευθερία να τις χειριστούμε με τρόπους που ωφελούν τον εαυτό μας αλλά και τους άλλους. Eάν, παραδείγματος χάριν, κάποιος έχει επίγνωση του θυμού που του προκαλεί μια συμπεριφορά και την ονοματίσει μέσα του, τότε μπορεί να επιλέξει τι και πότε θα κάνει κάτι με αυτήν. Mπορεί είτε να τη διαχειριστεί, μέσω της αποστασιοποίησης από το άτομο που τον θυμώνει, είτε να προσπαθήσει να το κατανοήσει είτε ακόμα και να αντιπαρατεθεί μαζί του, χωρίς όμως ποτέ να κρύβει τα συναισθήματά του από τον ίδιο του τον εαυτό. Tο σημαντικό ζήτημα δεν είναι να εξωτερικεύσει το θυμό του τη στιγμή που τον νιώθει, αλλά να παρατηρήσει αυτό το συναίσθημα και να βρει τρόπο να χρησιμοποιήσει την ενέργεια που ελευθερώνεται, ώστε να βρει λύση στο πρόβλημα. O δρόμος προς αυτή την αυτογνωσία προϋποθέτει μια ειλικρινή σχέση με τον ίδιο μας τον εαυτό. Aκόμα και αν δεν θέλουμε να μοιραζόμαστε με άλλους τον εσωτερικό μας κόσμο, τουλάχιστον μπορούμε να προσπαθήσουμε να είμαστε εμείς σε επαφή μαζί του.

Aυθεντικότητα

Στην προσπάθεια να αποδεχθούμε τον εαυτό μας και τα συναισθήματά μας βοηθάει η παρουσία ανθρώπων με τους οποίους μπορούμε να μιλάμε ελεύθερα, ξέροντας ότι δεν θα μας κατακρίνουν όταν ξεφεύγουμε από έναν επιφανειακό καθωσπρεπισμό. Aνθρώπων με τους οποίους μπορούμε να μιλάμε ανοικτά, χωρίς να πρέπει να παριστάνουμε συνεχώς τους τέλειους γονείς, τους επιτυχημένους επαγγελματίες και τους ευτυχισμένους συζύγους. Nα μπορούμε να παραδεχτούμε ότι ακόμα και για τους πιο αγαπημένους μας ανθρώπους κάποιες στιγμές μπορεί να έχουμε αρνητικά ή έστω αμφίθυμα συναισθή-ματα και κάποιες επιθυμίες που μένουν ανεκπλήρωτες.

Aποσαφήνιση των κινήτρων των «πρέπει» μας

H προσπάθεια για να ζήσουμε μια αυθεντική ζωή μάς καλεί να αναρωτηθούμε για την αφετηρία των στόχων μας. Eιδικά όταν αποτυχαίνουμε συνεχώς στην επίτευξή τους ή όταν μας προκαλούν έντονο άγχος και μελαγχολία. Aξίζει να ξεχωρίσουμε αν το βασικό μας κίνητρο είναι ο φόβος της τιμωρίας ή αν μας κινητοποιεί ένα ιδεώδες που οι ίδιοι έχουμε ορίσει. Ίσως τότε έρθει η στιγμή που θα αισθανθούμε έτοιμοι να απαλλαγούμε από ό,τι μας εγκλωβίζει και να ορίσουμε τα δικά μας «πρέπει», όπως αυτά διαμορφώθηκαν από την προσωπική μας πείρα και με τη στερνή μας γνώση.

Ακόμα και για τους πιο αγαπημένους μας ανθρώπους μπορεί να έχουμε αρνητικά συναισθήματα.

Αναδημοσίευση www.vita.gr

23/01/2010

>Ο αυτισμός με εικόνες

Filed under: ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ, ΑΡΘΡΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 19:45

> Άνθρωποι με αυτισμό εκδηλώνουν συνήθως τουλάχιστον τα μισά από μια σειρά χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Πατώντας παρακάτω μπορείτε να δείτε μια σειρά από εικόνες με τα συμπτώματα που εμφανίζουν οι άνθρωποι με αυτισμό

Αναδημοσίευση από το www.noesi.gr

>Αυτισμός: Υπεύθυνος για την καλλιτεχνική ευφυΐα;

Filed under: ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ, ΑΡΘΡΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 19:38

>Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι ανακάλυψαν το τμήμα του εγκεφάλου που ευθύνεται για την καλλιτεχνική ευφυΐα. Αυτό προκύπτει από ντοκιμαντέρ που θα πρόβαλλε το BBC 1.Η ανακάλυψη προήλθε από τη μελέτη ασθενών με άνοια και αυτισμό, των οποίων η εγκεφαλική λειτουργία στο συγκεκριμένο τμήμα έχει κατασταλεί.
Πιο συγκεκριμένα, το πρόγραμμα του BBC αναφέρθηκε σε περιπτώσεις ανθρώπων που, μολονότι παρουσιάζουν σοβαρές διανοητικές αναπηρίες, είναι ιδιοφυΐες στις καλές τέχνες.
Έως σήμερα οι ειδικοί δεν ήταν σε θέση να εξηγήσουν πώς ένας αυτιστικός άνδρας μπορεί να είναι θαυμάσιος τζαζ πιανίστας ή κάποιος άλλος να ζωγραφίζει λεπτομερώς κτίρια που έχει δει μόνο μία φορά.
Τώρα όμως οι επιστήμονες θεωρούν ότι βρήκαν την απάντηση… Ο Δρ Μπρους Μίλερ, ειδικός σε θέματα άνοιας, προχώρησε στην απεικόνιση του εγκεφάλου ασθενών του οι οποίοι εμφάνιζαν σπουδαίες επιδόσεις στις καλές τέχνες και αποφάνθηκε ότι όλοι τους είχαν πρόβλημα στον αριστερό πρόσθιο κροταφικό λοβό.
Ο Αλαν Σνάιντερ, καθηγητής Επιστημών στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αυστραλίας, στο Σίδνεϊ, και διευθυντής του Κέντρου για τον Εγκέφαλο, πιστεύει ότι, επειδή το συγκεκριμένο τμήμα του εγκεφάλου δυσλειτουργεί, αναπτύσσονται κάποιες άλλες περιοχές.
Ο ίδιος θεωρεί ότι αυτοί οι ταλαντούχοι άνθρωποι έχουν πρόσβαση σε εγκεφαλικές περιοχές άγνωστες στην πλειονότητα των υγιών. Η δυσλειτουργία στον αριστερό πρόσθιο κροταφικό λοβό καθιστά ικανή την καλλιέργεια εκείνων των τμημάτων του εγκεφάλου που επεξεργάζονται τον ήχο, την όραση και τους αριθμούς.
Όπως ανέφερε το ΒΒC, σχετικό πείραμα που διενεργήθηκε από το Flinders University Of Adelaide, στην Αυστραλία, επιβεβαιώνει την παραπάνω θεωρία.

Αναδημοσίευση http://www.health.in.gr

Older Posts »

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.