ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

29/06/2010

>Είπαν …

Filed under: ΓΝΩΜΙΚΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:51

>Ο εγωισμός, είναι το είδος της αγάπης το οποίο δικαίως δυσφημίστηκε, γιατί δεν είναι η αγάπη προς τον εαυτό μας, αλλά ένα πάθος αχαλίνωτο από τον εαυτό μας, πάθος ολέθριο, το οποίο παρασύρει το φιλάργυρο προς το χρήμα του και όλους τους ανθρώπους προς το αντικείμενο των επιθυμιών τους!

Αριστοτέλης, Αρχαίος Έλληνας Φιλόσοφος.

Advertisements

27/06/2010

>Είπαν …

Filed under: ΓΝΩΜΙΚΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 08:47

>Ρώτησαν κάποτε το Σωκράτη ποιούς ανθρώπους θεωρεί μορφωμένους. Δεν ανέφερε τίποτε για την συσσώρευση γνώσεων. «Η μόρφωση είπε, είναι θέμα συμπεριφοράς…»
Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους;
1. Πρώτα απ’όλους αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις, αντί να ελέγχονται από αυτές …
2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα & λογική …
3. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές …
4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα …
5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους …
6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες & τις αποτυχίες τους …
7. Τελικά αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους…».

24/06/2010

>Ο τίγρης και η αλεπού

Filed under: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 10:20

> Ο βασιλιάς Χσούαν κάλεσε το υπουργικό Συμβούλιό του. «Ακούω», είπε, «ότι οι άνθρωποι στις βόρειες περιοχές φοβούνται τον έπαρχο Τζάο. Είναι αλήθεια αυτό;»
Κανένας δεν απάντησε. Μετά από λίγο όμως ο σύμβουλος Τζιάνγκ Γι σηκώθηκε και μίλησε: «Ας ακούσει ο Μεγαλειότατος. Ζούσε στη ζούγκλα ένας τίγρης που ψάχνοντας την τροφή του αιχμαλώτισε μια αλεπού. Η αλεπού άρχισε να ωρύεται: πώς τολμάς; Εμένα θα φας; Δεν γνωρίζεις πως ο Θεός με έχρισε αρχηγό στο βασίλειο των ζώων; Αν με φας, αν με πειράξεις καθόλου, θα κάνεις μεγάλη αμαρτία και ο Θεός θα σε τιμωρήσει. Αν δε με πιστεύεις πάμε να σου δείξω. Εγώ θα προχωρώ μπροστά κι εσύ ν’ ακολουθείς από πίσω. Ο τίγρης μαζεύτηκε λίγο και δέχτηκε ν’ ακολουθήσει. Βλέποντας τον τίγρη ν’ ακολουθεί την αλεπού τα ζώα σκορπούσαν γοργά κι εξαφανίζονταν από το διάβα τους. Ο τίγρης πίστεψε την αλεπού χωρίς να συνειδητοποιήσει ότι τα ζώα φοβούνταν εκείνον και όχι την αλεπού. Τώρα, ο Μεγαλειότατος έχει παραχωρήσει μια τεράστια περιοχή και μια πολυάριθμη στρατιά στον Έπαρχο. Αυτό που φοβούνται αληθινά είναι ο στρατός και η εξουσία της Μεγαλειότητάς Σας.»
Ο σύμβουλος Γι σώπασε με μια υπόκλιση και κάθισε. Ο βασιλιάς Χσούαν ησύχασε.

Κινέζικη ιστορία

22/06/2010

>Εγωισμός

Filed under: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 13:42

>Υπήρχε πριν από αιώνες ένας σπουδαίος Υπουργός και Αξιωματούχος της Κίνας. Όμως, παρά την φήμη, τα πλούτη και την δύναμή του στην εξουσία, έτρεφε βαθύ σεβασμό στον πνευματικό του δάσκαλο, που επισκεπτότανε συχνά και στον οποίο πάντα συμπεριφερότανε με ευγένεια και ταπεινότητα.
Σε μια από τις επισκέψεις του ρώτησε το δάσκαλό του «σεβασμιότατε, τι είναι ο εγωισμός κατά την γνώμη σου;»
Αμέσως ο δάσκαλος κοκκίνισε από θυμό και είπε άγρια στο μαθητή του «τι ανόητη ερώτηση είναι αυτή;»
Ο Υπουργός αμέσως πετάχτηκε πάνω ξαφνιασμένος από την αντίδραση του δασκάλου του και φανερά εκνευρισμένος, έτοιμος να βάλει τις φωνές στον δάσκαλο.
Τότε ο δάσκαλος τον πρόλαβε χαμογελώντας ήρεμα και του είπε «ΑΥΤΟ, εξοχότατε, είναι εγωισμός».

21/06/2010

>Η μάχη

Filed under: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 19:59

>Μια βραδιά ένας γέρος ινδιάνος της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. Είπε:
– Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο λύκων που υπάρχουν μέσα σε όλους μας.
Ο ένας είναι το Κακό:
Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η αυτολύπηση, η ενοχή, η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.
Ο άλλος είναι το Καλό:
Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία.
Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του:
-Και ποιος λύκος νικάει;
Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά :
– Αυτός που ταΐζεις!

Ινδιάνικη ιστορία

20/06/2010

>Τι γεύση είχε!

Filed under: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 15:11

>Μιά φορά ήταν μια γυναίκα που περπατούσε σε ένα λιβάδι.
Ξαφνικά, κοιτάει πίσω της και βλέπει να την ακολουθεί μια τίγρις. Αρχίζει να τρέχει. Στο κατόπι της το θηρίο. Πέφτει σε ένα βάραθρο, σε μιά χαράδρα και για καλή της τύχη, την τελευταία στιγμή αρπάζεται από ένα κλαδάκι και αιωρείται στο κενό.
Τρέμοντας η γυναίκα κοιτάζει κάτω και βλέπει άλλη μια τίγρη να την περιμένει. Δυό ποντίκια, ένα άσπρο και ένα μάυρο πλησιάζουν, ανεβαίνουν στο κλαδάκι και αρχίζουν να το ροκανίζουν.
Η γυναίκα βλέπει στα δεξιά της μια υπέροχη φράουλα να κρέμεται. Αρπάζει με το ένα της χέρι το κλαδάκι που κρατιόταν, και με το άλλο κόβει τη φράουλα.
Τι γλυκιά γεύση που είχε!!!!

19/06/2010

>Το κύμα

Filed under: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 12:08

>Ήταν ένα μικρό κύμα, πολύ λυπημένο και που μονολογούσε: «πόσο δυστυχισμένο είμαι … τα άλλα κύματα είναι τόσο μεγάλα και δυνατά και εγώ είμαι τόσο μικρό και ασήμαντο … γιατί να είναι η ζωή τόσο σκληρή;»
Ένα μεγάλο κύμα που βρισκόταν εκεί κοντά, το άκουσε και αποφάσισε να του απαντήσει: «Τα λες αυτά διότι δεν έχεις κατανοήσει την πραγματική σου φύση. Νομίζεις ότι είσαι ένα κύμα και νομίζεις ότι είσαι μικρό και ασήμαντο, ενώ στην πραγματικότητα δεν είσαι τίποτα από τα δύο».
Ξαφνιασμένο το μικρό κύμα απαντά: «Πως;! Δεν είμαι κύμα;! Μα, δεν βλέπεις τον κυματισμό μου; Δεν βλέπεις τα απόνερά μου; Αν και μικρό, είμαι κύμα! Τι εννοείς λέγοντας ότι δεν είμαι κύμα;»
Ήρεμα το μεγάλο κύμα αποκρίνεται: «Αυτό που καλείς ‘κύμα’ δεν είναι τίποτε άλλο από μια προσωρινή μορφή σου. Στην πραγματικότητα, δεν είσαι τίποτε άλλο παρά νερό! Όταν κατανοήσεις την βάση της φύσης σου, θα απαλλαχθείς από τη μιζέρια σου και θα δεις ότι εγώ είμαι εσύ, εσύ είσαι εγώ, και οι δύο είμαστε κομμάτι του ιδίου Όλου».

Ιστορίες Ζεν

18/06/2010

>Ψυχοθεραπεία : ο δρόμος προς την αυτογνωσία

Filed under: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 19:21

>Η Αυτογνωσία είναι μια λέξη που όλοι ακούμε ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Για μερικούς από μας είναι ξεκάθαρη. Για τους περισσότερους όμως είναι μια ασαφής, θεωρητική έννοια που ενώ ακούγεται στομφώδης, κι επιβλητική ως λέξη, δεν είναι εύκολο να την συνδέσουμε με την καθημερινή μας ζωή.
Αυτογνωσία είναι η εμπειρική γνώση και η συνειδητή πρόσβαση σε άγνωστες μέχρι χθες περιοχές της σκέψης, των συναισθημάτων και της συμπεριφοράς μας. Δεν είναι ούτε θεωρία, ούτε μια συνθήκη που μπορεί να την πετύχει κανείς μόνος του, με μικρή προσπάθεια, χωρίς οδηγούς, και κυρίως χωρίς ισχυρή επιθυμία, πρόθεση και σκληρή δουλειά με τον εαυτό του. Αντίθετα, είναι μια βιωματική διαδικασία που συνήθως απαιτεί δέσμευση στην επιθυμία μας να γνωρίσουμε καλύτερα και βαθύτερα τον «πυρήνα» του εαυτού μας, την πολυπλοκότητα του, τις αστείρευτες δυνάμεις και τις αφανείς αδυναμίες του.

Η διαδικασία της αυτογνωσίας είναι, στην πραγματικότητα, μια εκπαίδευση σ’έναν καινούργιο τρόπο σκέψης, εμπειρίας και δράσης. Μια βιωματική πορεία εκμάθησης στη συνειδητή ανοιχτότητα κι εξερεύνηση των τεράστιων πνευματικών και συναισθηματικών δυνατοτήτων που όλοι έχουμε. Μέσα σ’αυτήν την διαδικασία μαθαίνουμε εμπειρικά πως κάθε ξένη γνώση στέκεται εμπόδιο στην ανακάλυψη του εαυτού μας, ενώ αντίθετα, κάθε προσωπική μας συνειδητοποίηση μας φέρνει όλο και πιο κοντά στο εσωτερικό μας κέντρο, στην πηγή της αγάπης και την ευτυχίας μέσα μας.

Το αυτογνωστικό μονοπάτι προϋποθέτει τη γεμάτη πρόθεση (ενσυνείδητη βούληση) απόφαση να μάθουμε να αφουγκραζόμαστε και να ακολουθούμε την πορεία του ανώτερου μας εαυτού (αυτόν που κάποιοι ονομάζουν «ψυχή»).

Ο δρόμος προς την αυτογνωσία προϋποθέτει την ανάγκη να στρέψουμε την προσοχή μας σε σκέψεις, συναισθήματα, κι επιθυμίες όπως αυτές αναδύονται μέσα από την καθημερινότητά μας. Η αυτοπαρατήρηση και η καταγραφή όλων αυτών των αυθόρμητων σκέψεων, συναισθημάτων κι αναγκών όπως εμφανίζονται στη ζωή μας, μέσα από την καθημερινή μας τριβή με διάφορες πλευρές του εαυτού μας και στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους, είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο προς το αυτογνωστικό μονοπάτι.

Η όλο και μεγαλύτερη απόκτηση συνειδητότητας -δηλ. της δυνατότητας για συνειδητή πρόσβαση στις καθημερινές μας επιλογές, σκέψεις, συναισθήματα, κι ανάγκες: με άλλα λόγια, η ικανότητα του να γνωρίζουμε ανά πάσα στιγμή τι είναι αυτό που σκεφτόμαστε, τι αισθανόμαστε, γιατί δρούμε μ’αυτόν τον τρόπο κι όχι με τον άλλον, γιατί συμπαθούμε αυτό το άτομο και γιατί προτιμάμε να κάνουμε αυτήν την επιλογή κι όχι την άλλη- κατακτείται καθώς στρέφουμε με όλο και πιο ισχυρή πρόθεση την προσοχή μας στις πραγματικές ανάγκες που καθημερινά μας θυμίζει το σώμα μας ότι έχει, μέσα από την ευχαρίστηση ή την δυσαρέσκεια που βιώνει καθώς κάνουμε σημαντικές ή ασήμαντες επιλογές.

Μαθαίνοντας λοιπόν να παρατηρούμε, και να αφουγκραζόμαστε τις ανάγκες κι τις επιθυμίες του σώματός μας, ερχόμαστε σε επαφή με την βούληση της Ψυχής μας: του Ανώτερου Εαυτού μας που πάντα γνωρίζει τι είναι αυτό που χρειαζόμαστε περισσότερο για να είμαστε χαρούμενοι και υγιείς. Σε περιόδους που επιμένουμε να είμαστε αποσυνδεδεμένοι και να αγνοούμε τις ανάγκες τους Ανώτερου Εαυτού μας, επιδιώκοντας συνήθως εγωκεντρικούς -και τις περισσότερες φορές επιφανειακούς- στόχους, τότε η «Ψυχή» μας «σπρώχνει» -μέσα από τις ψυχο-σωματικές ενοχλήσεις που νιώθουμε να εντείνονται και να μας ταλαιπωρούν- στο να συνειδητοποιήσουμε τις βαθύτερες ανάγκες μας, αποσταθεροποιώντας για λίγο την φαινομενικά ήρεμη και εύρυθμη ζωή μας. Αν συνεχίσουμε να αγνοούμε τα «μηνύματα» που μας στέλνει, τότε οι ενοχλήσεις τείνουν να γίνουν μόνιμες επηρεάζοντας αρνητικά την υγεία και την ψυχικής μας διάθεση.

Ένας από τους στόχους που επιτελείται μέσα από την Ψυχοθεραπεία είναι η ίαση της ψυχο-σωματικής μας οντότητας μέσα από την βιωματική εκπαίδευση σε έναν νέο, ουσιαστικό, και πιο υγιή διάλογο με τον Εαυτό μας, με εργαλείο κυρίως την ανθρώπινη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στο άτομο που δυσφορεί ψυχο-σωματικά και ζητά βοήθεια, και τον Ψυχοθεραπευτή. Έναν διάλογο που χαρακτηρίζεται από την ειλικρινή διάθεση να ακούσουμε και να ακουστούμε, να «συναντήσουμε» τις αληθινές μας ανάγκες, να ρίξουμε «φως» στα πιο «σκοτεινά» αλλά και τα πιο «φωτεινά» μονοπάτια της εξελικτικής μας πορείας, να εμπειραθούμε τελικά την αληθινή χαρά της ζωής, που πάντα κρύβετε πίσω από την αποδοχή του αληθινού μας Εαυτού και την συνειδητή απόφασή μας να συμπορευτούμε μαζί με τις πραγματικές του επιδιώξεις & επιθυμίες.

Αναδημοσίευση http://www.iatronet.gr

10/06/2010

>Τα φτερά είναι για να πετάς …

Filed under: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 19:27

>Τη μέρα εκείνη ο Χόρχε με περίμενε με ένα παραμύθι :

Όταν μεγάλωσε ο πατέρας του του είπε:
« Παιδί μου, δε γεννιόμαστε όλοι με φτερά. Μπορεί να μην είσαι υποχρεώμενος να πετάξεις, νομίζω όμως πως είναι κρίμα να μείνεις μόνο στο περπάτημα αφού έχεις τα φτερά που ο καλός Θεός σου έδωσε.»
«Μα δεν ξέρω να πετάω» απάντησε ο γιος.
«Σωστά…» είπε ο πατέρας. Και περπατώντας, τον πήγε ως το χείλος του γκρεμού, στο βουνό.
«Βλέπεις γιε μου; Το κενό. Όταν θελήσεις να πετάξεις, θα έρθεις εδώ θα πάρεις βαθιά ανάσα, θα πηδήξεις στην άβυσσο και απλώνοντας τα φτερά σου θα πετάξεις».
Ο γιος αμφέβαλλε.
«Κι αν πέσω;»
«Ακόμα κι αν πέσεις, δε θα σκοτωθείς. Οι λίγες γρατζουνιές θα σε κάνουν πιο δυαντό στην επόμενη προσπάθεια» αποκρίθηκε ο πατέρας.
Το παιδί γύρισε στο χωριό να δει τους φίλους του, τις παρέες του, όλους εκείνους που είχε συντρόφους στην πορεία της ζωής του. Οι πιο στενόμυαλοι του είπαν:
«Είσαι τρελός; Για ποιο λόγο; Ο πατέρας σου είναι μισότρελος…Για ποιο λόγο να πετάξεις; Τι σου χρειάζεται; Γιατί δεν αφήνεις τις ανοησίες; Τι νόημα έχεις να πετάξεις;»
Οι καλύτεροι φίλοι του τον συμβούλεψαν:
«Κι αν είναι αλήθεια; Μα σίγουρα δεν είναι επικίνδυνο; Γιατί δεν αρχίζεις σιγά-σιγά; Δοκίμασε να πηδήξεις από μια σκάλα ή από την κορυφή ενός δέντρου. Αλλά από τον γκρεμό, βρε παιδί μου;…»
Ο νεαρός άκουσε τις συμβουλές όσων τον αγαπούσαν. Ανέβηκε στην κορυφή του δέντρου και, με όλο του το θάρρος, πήδηξε. Άνοιξε τα φτερά του, τα κούνησε στον αέρα με όλη του τη δύναμη αλλά, δυστυχώς, έπεσε στο έδαφος.
Μ’ένα καρούμπαλο στο κεφάλι συνάντησε τον πατέρα του.
«Μου είπες ψέμματα! Δεν μπορώ να πετάξω. Το δοκίμασα και κοίτα πως χτύπησα! Δεν είμαι σαν κι εσένα. Τα φτερά μου είναι μόνο για στολίδι.»
«Παιδί μου» είπε ο πατέρας, «για να πετάξεις, πρέπει να έχεις τον απαραίτητο ελεύθερο χώρο στον αέρα, ώστε τα φτερά σου να ξεδιπλωθούν. Είναι σαν να πέφτεις με αλεξίπτωτο: χρειάζεσαι κάποιο ελάχιστο ύψος για να πηδήξεις.
Για να πετάξεις πρέπει να αρχίσεις να ριψοκινδυνεύεις.
Αν δε θέλεις να το κάνεις, καλύτερα να συμβιβαστείς και να μείνεις για πάντα στο περπάτημα».

Από το Χόρχε Μπουκάι (2005), Να σου πω μια ιστορία, Εκδ. Opera.

07/06/2010

>Αναζητώντας έναν τίμιο άνθρωπο

Filed under: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 18:02

> Κάποτε ένας πολύ φτωχός άνθρωπος ζήλεψε και έκλεψε μία απλή πίπα. Τον πιάσανε όμως την ώρα που έκανε την κλεψιά και τον κλείσανε στη φυλακή. Έμεινε ξεχασμένος εκεί μέσα για πολλούς μήνες χωρίς δίκη, τόσο, που άρχισε να σκέφτεται με ποιο τρόπο θα μπορούσε να βγει. Να δραπευτεύσει δε μπορούσε, γιατί οι φύλακες ήταν πολλοί και τον φυλάγανε καλά. Δεν του’ μενε, λοιπόν, παρά η πονηριά. Μια μέρα παρακάλεσε κάποιο φύλακα να τον πάει στο βασιλιά.
– Και γιατί θες να δεις τον βασιλιά; ρώτησε ο φύλακας.
– Θέλω να του δώσω ένα θησαυρό πολύ σπάνιο, απάντησε ο κλέφτης.
Έτσι, τον οδήγησαν στην αυλή του βασιλιά.
– Τι θέλεις από μένα; τον ρώτησε ο βασιλιάς.
– Μεγαλειότατε, θέλω να σας προσφέρω ένα θησαυρό πολύ σπάνιο, απάντησε ο κλέφτης κι έβγαλε από την τσέπη του ένα κομματάκι χαρτί.
– Μα δεν είναι παρά ένα κουκούτσι από αχλάδι! Φώναξε ο βασιλιάς όταν το ξεδίπλωσε.
– Ναι, είναι μονάχα ένα κουκούτσι από αχλάδι, απάντησε ο κλέφτης, αλλά ένα σπάνιο είδος! Αν το φυτέψετε, θα γίνει δέντρο, και πάνω σ΄αυτό το δέντρο θα ωριμάσουν χρυσά αχλάδια.
– Και τότε γιατί δεν το φυτεύεις εσύ;
– Υπάρχει σοβαρός λόγος. Για να βγάλει τα χρυσά αχλάδια, πρέπει να φυτευτεί από κάποιον που δεν έκλεψε ποτέ και δεν είπε ψέμματα σε κανέναν. Διαφορετικά, θα βγάλει τα συνηθισμένα αχλάδια. Γι΄αυτό έφερε σε σας αυτό το κουκούτσι, γιατί σίγουρα δεν έχετε κλέψει, ούτε εξαπατήσει ποτέ κανέναν.
– Τι βλακείες μουρμούρισε ο βασιλιάς, ο οποίος θυμήθηκε ότι είχε κλέψει αρκετές φορές και εξαπατήσει φτωχούς χωριάτες με τη βαριά φορολογία.
– Εντάξει, τότε ας το φυτέψει ο υπουργός σας, αφού εσείς δεν με πιστεύετε.
– Εγώ δεν το πιστεύω και δεν θα το κάνω, γιατί απλά ο ίδιος είχε δωροδοκηθεί από πολλούς πολίτες.
– Εντάξει, ας το φυτέψει ο στρατηγός του βασιλικού στρατού, πρότεινε ο κλέφτης.
– Μα εγώ δεν κάνω καθόλου για κηπουρός, γιατί απλά κι αυτός είχε εξαπατήσει τους στρατιώτες του στην πληρωμή τους.
– Εντάξει, τότε ας δοκιμάσει ο ανώτατος δικαστής.
Αλλά, ούτε και ο δικαστής δέχτηκε, γιατί συνήθως έβγαζε τις αποφάσεις του ανάλογα με τα λεφτά που ο κόσμος του έδινε.
– Ας, το φυτέψει, επιτέλους, ο φύλακας των φυλακών.
– Δεν ασχολούμαι εγώ με τέτοια θέματα, γιατί και αυτός με τη σειρά του δεχόταν λεφτά από τους φυλακισμένους και κανόνιζε πόσο αυστήρα θα τους συμπεριφερόταν
Κι έτσι συνεχίστηκε η ιστορία για κάμποση ώρα. Οποιονδήποτε και να πρότεινε, αυτός έβρισκε μια δικαιολογία για ν΄αρνηθεί, γιατί δεν είχε καθαρή τη συνείδησή του.
Στο τέλος ο κλέφτης ξέσπασε σε γέλια:
– Όλοι σας, όποιοι και αν είστε, και δεν εξαιρώ κανέναν, κλέβετε, εξαπατάτε, λέτε ψέματα, αλλά κανένας δεν μπαίνει γι΄αυτά στη φυλακή. Ενώ εγώ, το μόνο που πήρα ήταν μια παλιά, σπασμένη πίπα, κι όμως έπρεπε να με κλείσουν γι΄αυτό μέσα.
Κι επειδή είναι παραμύθι, έχει όπως πάντα καλή κατάληξη, έτσι ο βασιλιάς άφησε ελεύθερο τον «τίμιο» κλέφτη!

Κινέζικο παραμύθι

Older Posts »

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.