ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

30/08/2010

>Δεν βλέπεις καθαρά παρά μόνο με την καρδιά

Filed under: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:40

>

«Πήγαινε να δεις τα τριαντάφυλλα», είπε η αλεπού…

Ο μικρός πρίγκιπας έφυγε να δει ακόμη μια φορά τα τριαντάφυλλα. «Δε μοιάζετε καθόλου με το δικό μου τριαντάφυλλο», είπε… «Είστε όμορφα, αλλά κενά… Αν κάποιος τυχαίος περαστικός έβλεπε το τριαντάφυλλό μου, θα νόμιζε ότι σας μοιάζει. Εκείνο όμως είναι πολύ πιο σημαντικό από όλα σας, γιατί είναι το τριαντάφυλλο που έχω εγώ ποτίσει. Γιατί είναι το λουλούδι που προστάτεψα. Γιατί έχω σκοτώσει τα σκουλήκια του, γιατί είναι το τριαντάφυλλο που έχω ακούσει να παραπονιέται, να καμαρώνει ή να σιωπά. Γιατί είναι το τριαντάφυλλό μου το καλύτερο απ’ όλα.
«Βλέπεις μόνο με την καρδιά» είπε η αλεπού…

Απόσπασμα από το Antoine de Saint-Exupery  (1997) «Ο μικρός Πρίγκιπας»

Advertisements

28/08/2010

>Είπαν …

Filed under: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΓΝΩΜΙΚΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 21:21

>

Καταλαβαίνει κανείς πως δουλεύει καλά, όταν κάθε περιστατικό, το πιο μικρό και ασήμαντο, της καθημερινής ζωής του και της σκέψης του, έρχεται, σαν μοναχό του, και βάζει ένα πετραδάκι στο πράγμα που φτιάνει.

Από Γ.Σεφέρη, 1942

27/08/2010

>Το σημάδι

Filed under: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 13:34

>

Μια θιβετιανή ιστορία μιλάει για ένα σπουδαστή διαλογισμού. Μια μέρα κατά την διάρκεια του διαλογισμού στο δωμάτιό του, νόμισε ότι είδε μια αράχνη μπροστά του. Κάθε ημέρα το απειλητικό πλάσμα επέστρεφε στα όραμά τα του και κάθε φορά γινότανε όλο και μεγαλύτερο. Έτσι φοβισμένος ο σπουδαστής, πήγε στο δάσκαλό του να αφηγηθεί το όραμα του. Του ανέφερε επίσης ότι σκεφτότανε να τοποθετήσει ένα μαχαίρι δίπλα του, κατά τη διάρκεια του διαλογισμού, έτσι ώστε όταν εμφανιστεί η αράχνη να την σκότωνε. Ο δάσκαλος τον συμβούλεψε άντ’ αυτού, να πάρει ένα κομμάτι κιμωλίας και όταν εμφανιστεί η αράχνη, να την χαράξει με ένα «Χ» στην κοιλιά της.
Ο σπουδαστής επέστρεψε στον διαλογισμό του. Όταν η αράχνη εμφανίστηκε πάλι, αντιστάθηκε να της επιτεθεί και έκανε ακριβώς ότι του πρότεινε ο δάσκαλος.
Όταν επέστρεψε στον δάσκαλο του για να του αναφέρει τη έγινε, ο δάσκαλος του είπε να σηκώσει το πουκάμισό του και να εξετάσει την κοιλιά του. Στην κοιλιά του μαθητή υπήρχε το σημάδι «Χ».

24/08/2010

>Αυγουστιάτικο φεγγάρι : Θρύλοι και ιστορίες από όλο τον κόσμο

Filed under: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 21:41

>

Λένε, πως τα φεγγάρια ήταν δώδεκα, ένα για κάθε μήνα αλλά μετά οι θεοί αποφάσισαν να χαρίσουν στους ανθρώπους ακόμη ένα. Έτσι, το δέκατο τρίτο φεγγάρι είναι προσφορά σ’ αυτούς, που ζουν ανεκπλήρωτους έρωτες και συνδέεται άμεσα με θρύλους και παραδόσεις.

Για τους παραδοσιακούς λαούς η Σελήνη αντιπροσώπευε πάντα τη σκοτεινή πλευρά της φύσης, την αόρατη όψη της. Εκείνη ελέγχει παλίρροιες, βροχές, ύδατα, πλημμύρες κι εποχές και ως εκ τούτου τη διάρκεια της ζωής. Η Πανσέληνος συμβολίζει την ολότητα, την ολοκλήρωση, την ισχύ και την πνευματική δύναμη.
Για τον βουδισμό η Πανσέληνος και η νέα Σελήνη είναι περίοδοι ισχύος και πνευματικής δύναμης. Για τους Ινδιάνους είναι το φως του μεγάλου πνεύματος αλλά σε κάποιες φυλές η Σελήνη είναι μια μοχθηρή και κακοποιός δύναμη.
Για τους Σουμέριους η νύχτα της πανσελήνου ήταν περίοδος προσευχής αγαλλίασης και θυσίας.
Οι Εσκιμώοι πίστευαν ότι η Σελήνη είναι ένα κορίτσι που τρέχει μακριά από τον αδελφό του, τον ήλιο, επειδή της είχε παραμορφώσει το πρόσωπο πετώντας της στάχτες.
Οι Ίνκας μιλούσαν για μια όμορφη κοπέλα, που ερωτεύτηκε το φεγγάρι και ενώθηκε για πάντα με αυτό.
Οι «βιβλικά σκεπτόμενοι» τοποθέτησαν στον δίσκο της Σελήνης το πρόσωπο της «δακρυρροούσας Μαγδαληνής», ή του Ιούδα Ισκαριώτη.
Οι «σεληνομανείς» υπνοβατούν, οι πληγές ματώνουν εντονότερα, τα θεραπευτικά βότανα που μαζεύονται αυτή τη μέρα έχουν αυξημένες θεραπευτικές ιδιότητες. Τα δέντρα, που κλαδεύονται μπορεί να ξεραθούν.
Η Σελήνη καταλαμβάνει σημαντική θέση στους μύθους, τις παραδόσεις και τις δοξασίες και του ελληνικού λαού.
Γνωστές από αρχαιοτάτων χρόνων οι μάγισσες της Θεσσαλίας, αλλά και η Μαγεία της Κρήτης. Με τις νεράιδες και τα ξωτικά, όπως πίστευαν σε πολλές νησιωτικές περιοχές, να πλημμυρίζουν τη νύχτα της αυγουστιάτικης πανσελήνου τα δάση για να σκορπίσουν έρωτα σε ό,τι αγγίζουν με το ραβδί τους και να φεύγουν, λίγο προτού ξημερώσει.
Οι πρόγονοί μας βάφτισαν στη μυθολογία τη Σελήνη Εκάτη. Τη λάτρευαν και την έτρεμαν καθώς κάποιοι πίστευαν ότι είναι η κόρη του Δία και της Δήμητρας, άλλοι της Ήρας και του Περσέα κι άλλοι την ταύτιζαν με την Άρτεμη.
Η Πανσέληνος του Αυγούστου έχει ένα χαρακτηριστικό, που την κάνει να ξεχωρίζει και αυτό είναι το διαφορετικό της χρώμα ειδικά λίγο μετά την ανατολή της, αλλά και προς τη δύση της.
Όπως εξηγεί στο ο διευθυντής ερευνών του Ινστιτούτου Αστρονομίας και Αστροφυσικής Αναστάσιος Δαπέργολας, «η Σελήνη τον Αύγουστο, όταν μεσουρανεί, δηλαδή όταν βρίσκεται στο μέγιστο ύψος, δεν φθάνει πολύ ψηλά πάνω από τον ορίζοντα, το φως της φθάνει σε εμάς διατρέχοντας μεγαλύτερο πάχος ατμόσφαιρας με αποτέλεσμα να διαχέεται και να απορροφάται το κυανό τμήμα του χρώματός της και να φθάνει στα μάτια μας πιο έντονο το κόκκινο».

16/08/2010

>Είπαν …

Filed under: ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:48

>

Όταν οι άνθρωποι δημιουργούν στενές σχέσεις μεταξύ τους, η συμπεριφορά τους θυμίζει τους ακάνθους που προσπαθούνε να θερμαίνονται μια παγωμένη χειμωνιάτικη νύχτα. Το κρύο τους κάνει να σφίγγονται ο ένας στον άλλον και όσο δυνατά το κάνουν, τόσο περισσότερο πονάνε απ’ τα τσιμπήματα που δέχονται και οι δυο. Αναγκασμένοι ν’ απομακρύνονται, μετά ξανά ο κρύος τους κάνει να πλησιάζουν ο ένας τον άλλον, και έτσι όλη τη νύχτα.

Από τον Α.Σοπενάουερ ((1788 – 1860)

14/08/2010

>Το κουφό βατράχι

Filed under: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 23:54

>

Τα βατραχάκια αποφάσισαν να κάνουν μεταξύ τους αγώνα για το ποιο θα καταφέρει να φτάσει την κορυφή του πιο ψηλού βουνού.
Όλα τα ζώα του δάσους μαζεύτηκαν να παρακολουθήσουν από περιέργεια, αφού ήταν σίγουρα πως κανένας βάτραχος δεν θα άντεχε να σκαρφαλώσει στο βουνό.
Ο αγώνας ξεκίνησε κι οι αμφιβολίες των θεατών γινόταν όλο και πιο έντονες.
-Μπα δεν θα τα καταφέρουν.
-Όπου να ναι θα αρχίσουν να κουράζονται.
Πράγματι μετά απο λίγο ένα ένα τα βατραχάκια άρχισαν να εγκαταλείπουν.
Ακόμη και τα λίγα που συνέχιζαν δέχοταν τον χλευασμό απο τα υπόλοιπα ζώα.
Οι δυνάμεις τους τα είχαν προδώσει και στο τέλος μόνο έμεινε να αγωνίζεται και ως εκ θαύματος έφτασε στην κορυφή.
Τα υπόλοιπα ζώα έκπληκτα έτρεξαν να το συγχαρούν και τότε μόνο κατάλαβαν πως ήταν κουφό.

04/08/2010

>

Προτού κλείσω τα μάτια μάτια μου, άκουσα τη φωνή της μητέρας μου. Μού διηγιόταν μια ιστορία που μου έλεγε όταν ήμουν μικρή, αλλά ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ οτι μια μέρα θα με αφορούσε …
«Μια κοπέλα και ένα παλικάρι ερωτεύτηκαν, ο ένας τον άλλο, τρελά», έλεγε η φωνή της μαμάς, ανάμεσα στο όνειρο και στο παραλήρημα. «Αποφάσισαν να αρραβωνιαστούν. Οι αρραβωνιασμένοι αλλάζουν πάντα δώρα. Μα το παλικάρι ήταν φτωχό, το μόνο βιος του ήταν ένα ρολοϊ που έχει κληρονομήσει από τον παππού του. Φέρνοντας στο νου του τα όμορφα μαλλιά της αγαπημένης του, αποφάσισε να πουλήσει το ρολοϊ και να της χαρίσει μια υπέροχη ασημένια χτένα.
Μα και η κοπέλα δεν είχε λεφτά ν’ αγοράσει δώρο για τους αρραβώνες. Πήγε λοιπόν, και βρήκε τον πιο μεγάλο έμπορο του τόπου και του πούλησε τα μαλλιά της. Με τα λεφτά που πήρε, αγόρασε μία χρυσή καδένα για το ρολοϊ του καλού της.
Όταν ειδώθηκαν, τη μέρα των αρραβώνων, εκείνη του έδωσε μια χρυσή καδένα για ένα πουλημένο ρολόϊ, και αυτός μια χτένα για μαλλιά που είχαν κοπεί.

Του Paulo Coelho (1995) «Στις όχθες του ποταμού Πιέδρα κάθησα κι έκλαψα», Εκδ. Λιβάνη.

02/08/2010

>Ο πραγματικός χρόνος που ζει κάποιος

Filed under: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 15:28

>

Ένας ερευνητής βρέθηκε σε μιά απο τις περιηγήσεις του σε ένα χωριό.  Ο ερευνητής είναι ένας άνθρωπος που αναζητά … δεν βρίσκει πάντα αλλά ωστόσο αναζητά.
Καποια στιγμή αισθάνθηκε την ανάγκη να μπει σε ένα σπίτι που του φαινόταν ότι είχε κάτι ελκυστικό… κάτι που τον προσκαλούσε.  Μπαινοντας μέσα άφησε το βλέμμα του να ξαποστάσει πάνω στα κάδρα στις καρέκλες … στην φτωχική κουζίνα, και στις ηλιαχτίδες που έπαιζαν με τις γρύλιες.
Ισως επειδή είχε βλέμμα ερευνητή στάθηκε σε μια λευκή πέτρα που βρισκόταν ανάμεσα σε άλλες έξω στην αυλή και πρόσεξε την επιγραφή. Αμπντουλ Ταρεγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες , δυο εβδομάδες και 3 μέρες.  Τρόμαξε λίγο συνειδητοποιώντας πως αυτή η πέτρα δεν ήταν μια απλή πέτρα αλλά μια ταφόπλακα.  Λυπήθηκε για το χαμό ενός τόσο νέου παιδιού. Σιγά σιγά συνειδητοποίησε επίσης ότι … η πανέμορφη αυλή δεν ήταν αυλή αλλά ένα νεκροταφείο.
Μια μια άρχισε να διαβάζει τις πλάκες και παρατήρησε ότι ολες είχαν ένα ονομα και τον ακριβή χρόνο της ζωής του νεκρού.  Αυτό όμως που τον τάραξε ήταν ότι ο μεγαλύτερος δεν ξεπερνούσε τα 11 χρόνια.  Νικημένος απο μια απίστευτη θλίψη κάθισε κάτω και άρχισε να κλαίει.
Μετά απο λίγο ή πολύ δεν ξέρουμε ο φύλακας τον βρήκε στην ίδια θέση. να κλαίει με λυγμούς. τον ρώτησε αν έκλαιγε για κάποιο συγγενή . “Οχι για κανέναν συγγενή ή φίλο”είπε ο ερευνητής.”πια κατάρα … Τι φοβερό κακό κρύβει αυτός ο τόπος;  Γιατί τόσα πολλά παιδιά είναι νεκρά;”
Ο ηλικιωμένος φύλακας χαμογέλασε και του είπε πως μπορούσε να ηρεμήσει.  Δεν υπήρχε κατάρα ή επιδημία.  Του εξήγησε πως το μυστικο κρυβόταν σε μια συνήθεια που είχαν εκεί.   “Βλέπεις” του είπε “όταν κάποιος συμπληρώνει τα 15 του χρόνια οι γονείς του του δίνουν ένα τετραδιο και εκεί καταγράφει όλες τις καλές στιγμές της ζωής του…
Στα δεξιά αυτό που απόλαυσε.  Στα αριστερά, πόσο χρόνο κράτησε η απόλαυση :  ένα ωραίο γεύμα, ένα δώρο, το πρώτο φιλί, ένα στοργικό βλέμμα, ένα χάδι, ένα χαμόγελο …  πόση ώρα κράτησε η απόλαυση του… η σκέψη αυτού του γεγονότος … λεπτά, δύο μέρες, μιά εβδομάδα , μήνες;  Πόσο κράτησε στα αλήθεια η απόλαυση των όμορφων αυτών στιγμών… αυτών των αισθήσεων… το καταγράφει στο τετράδιο.
Ετσι συνεχίζουμε να σημειώνουμε σε αυτά τα τετράδια κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε … κάθε λεπτό!!!   ‘Oταν κάποιος πεθάνει τότε παίρνουμε αυτό το τετράδιο και προσθέτουμε τους χρόνους γιατί ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΕΖΗΣΕ ΚΑΠΟΙΟΣ.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.