ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

29/09/2010

>Για το φίλο …

Filed under: ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 15:11

>

Δεν µπορώ να σου δώσω λύσεις, για όλα τα προβλήµατα της ζωής,
ούτε έχω απαντήσεις στις αµφιβολίες ή τους φόβους σου,
αλλά µπορώ να σε ακούσω και να τα µοιραστώ µαζί σου.

Δεν µπορώ ν’ αλλάξω το παρελθόν σου ούτε το µέλλον σου.
Αλλά όταν µε χρειάζεσαι θα ‘µαι δίπλα σου.
Δεν µπορώ ν’ αποτρέψω να µη σκοντάψεις.
Μόνο µπορώ να σου προσφέρω το χέρι µου,
για να κρατηθείς και να µη πέσεις.

Οι χαρές σου. Οι θρίαµβοί σου κι οι επιτυχίες σου δεν είναι δικά µου.
Αλλά χαίροµαι ειλικρινά να σε βλέπω ευτυχισµένο.

Δεν κρίνω τις αποφάσεις που παίρνεις στη ζωή.
Περιορίζοµαι στο να σε στηρίζω,
να σε παροτρύνω και να σε βοηθώ όταν µου το ζητάς.

Δεν µπορώ να σου χαράζω όρια που µέσα τους οφείλεις να κινείσαι,
αλλά σου προσφέρω αυτό το χώρο, τον απαραίτητο για ν’’ αναπτυχθείς.

Δεν µπορώ να αποτρέψω τον πόνο σου όταν κάποια λύπη σου σχίζει την καρδιά,
αλλά µπορώ να κλάψω µαζί σου και να µαζέψω τα κοµµάτια,
για να τη φτιάξω από την αρχή.

Δεν µπορώ να σου πω ποιος είσαι ούτε ποιος θα όφειλες να είσαι.
Μονάχα µπορώ να σ’ αγαπώ όπως είσαι και να ‘µαι φίλος σου.

Αυτές τις ηµέρες σκέφτηκα τους φίλους και τις φίλες µου.
Δεν ήσουν ψηλά ούτε χαµηλά ούτε στη µέση.
Δεν ήσουν στην αρχή ούτε στο τέλος της λίστας.

Δεν ήσουν το νούµερο ένα ούτε το τελικό,
ούτε διεκδικώ να ‘µαι πρώτος, δεύτερος ή ο τρίτος στη δική σου.

Φτάνει που µε θες για φίλο.
Ευχαριστώ που ‘µαι αυτό.

Του J.L.Borges (1899-1988), Αργεντίνου Λόγιου

Advertisements

28/09/2010

>Θέλω να μάθω να πετάω!

Filed under: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 16:04

>

περισσότερο από κάθε τι ο Τζόναθαν Λίβινγκστον Γλάρος αγαπούσε το πέταγμα … οι γονείς του ανησυχούσαν, καθώς ο Τζόναθαν περνούσε μέρες ολόκληρες μονάχος, κάνοντας δοκιμαστικές βουτιές …

Γιατί, Τζων, γιατί;» ρωτούσε η μητέρα του. «Γιατί σου είναι τόσο δύσκολο να είσαι σαν όλους του κοπαδιού, Τζων; Γιατί δεν αφήνεις το χαμηλό πέταγμα για τους πελεκάνους και τα αλμπατρός; Γιατί δεν τρως; Τζων είσαι φτερό και κόκαλο».
Δε με νοιάζει αν είμαι φτερό και κόκαλο μητέρα. Το μόνο που θέλω είναι να ξέρω τι μπορώ να κάνω στον αέρα. Αυτό είναι όλο. Θέλω να ξέρω».
‘Ακου, Τζόναθαν», έλεγε ο πατέρας του με καλωσύνη, «ο χειμώνας είναι κοντά. Οι βάρκες θα λιγοστέψουν και τ’ αφρόψαρα θα κολυμπάνε βαθιά. Αν πρέπει να σπουδάσεις κάτι, σπούδασε το φαϊ και πώς να το αποκτήσεις. Αυτή η ιστορία με το πέταγμα είναι καλή, αλλά το ξέρεις, τις βουτιές δε μπορείς να τις φας. Μην ξεχνάς ότι πετάς για να τρως».
… στις μέρες που ακολούθησαν προσπαθούσε να συμπεριφέρεται σαν όλους τους άλλους γλάρους· Πραγματικά, προσπαθούσε σκληρίζοντας και παλεύοντας μαζί με το κοπάδι γύρω από τις προβλήτες και τις ψαρόβαρκες, βουτώντας για κομμάτια από ψάρια και ψωμιά. Δεν τα κατάφερνε, όμως, καθόλου.
«Είναι τόσον άσκοπα όλ’ αυτά», σκεφτόταν καθώς άφηνε σκόπιμα να του πέσει μια σαρδέλα, που κέρδισε με δυσκολία, σ’ ένα πεινασμένο γέρικο γλάρο, που τον κυνηγούσε. «Θα μπορούσα να διαθέσω όλον αυτόν τον καιρό για να μαθαίνω να πετάω. Υπάρχουν τόσα πολλά να μάθω».

Από τον Bach Richard David  «Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον», 1970.





24/09/2010

>Ο έγχρωμος άνθρωπος …

Filed under: ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 12:08

>

Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος
Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος
Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος
Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος
Όταν αρρωσταίνω, είμαι μαύρος
Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος
Κι εσύ λευκέ άνθρωπε
Όταν γεννιέσαι, είσαι ροζ
Όταν μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός
Όταν κάθεσαι στον ήλιο, γίνεσαι κόκκινος
Όταν κρυώνεις, γίνεσαι μπλε
Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος
Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος
Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι γκρι
Και λες εμένα έγχρωμο;

Ένα υπέροχο ποίημα που έχει γράψει ένα παιδί από την Αφρική και προτάθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως το καλύτερο ποίημα του 2006.

23/09/2010

>Αργοπεθαίνει…

Filed under: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ VIDEO — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 10:01

>

απο τον Pablo Neruda, Χιλιανός συγγραφέας (1904-1973)

20/09/2010

>Όλα εξαρτώνται από μένα!

Filed under: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 18:04

>

Σήμερα ξύπνησα νωρίς και αναρωτήθηκα τι πρέπει να κάνω, πριν το ρολόι μου δείξει μεσάνυχτα.  Είναι δική μου η απόφαση να διαλέξω, με ποιόν τρόπο θα ξοδέψω τη μέρα μου …

  • Μπορώ να παραπονεθώ γιατί βρέχει, ή να ευχαριστήσω την βροχή γιατί καθαρίζει την ατμόσφαιρα!
  • Μπορώ να είμαι θλιμμένος επειδή δεν έχω χρήματα …  ή να νιώσω ευτυχισμένος, επειδή αποφάσισα να περιορίσω τις δαπάνες μου!
  • Μπορώ να γκρινιάζω για την υγεία μου, ή να ευγνωμονήσω το Θεό που είμαι ζωντανός!
  • Μπορώ να παραπονιέμαι ότι φταίνε οι γονείς μου για τη φτώχεια μου, ή να τους ευγνωμονώ που με έφεραν στον κόσμο!
  • Μπορώ να βαριέμαι όταν πρέπει να πάω να δουλέψω, ή να νιώθω ευλογημένος, που έχω μια δουλειά!
  • Μπορώ να δυσανασχετώ, επειδή πρέπει να κάνω κάποιες δουλειές στο σπίτι μου … ή να δοξάζω το Θεό, που έχω μία στέγη!
  • Μπορώ να στεναχωριέμαι, γιατί κάποιοι φίλοι μου με πλήγωσαν … ή να είμαι γεμάτος χαρά, επειδή μπορώ να κάνω καινούργιες φιλίες!
  • Μπορώ να είμαι απογοητευμένος γιατί κάτι που ονειρεύτηκα δεν πραγματοποιήθηκε … ή να είμαι ευτυχισμένος γιατί έχω τη δυνατότητα, να κάνω μια καινούργια αρχή!
  • Η μέρα είναι μπροστά μου και με περιμένει.  Περιμένει να την προγραμματίσω,  με τον τρόπο που θέλω εγώ!
  • Κι εγώ είμαι εδώ! Είμαι ο άνθρωπος που μπορεί να δώσει μορφή και σχήμα σ’ αυτό το υπέροχο έργο …
  • Γιατί … όλα εξαρτώνται μόνο από μένα!!!

19/09/2010

>Πολύ πιο δύσκολο είναι …

Filed under: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 15:29

>

Πολύ δύσκολο να αναγκάζεις τον εαυτό σου να μιλάς.
Πιο δύσκολο είναι να αναγκάζεις τον εαυτό σου να σιωπάς.
Ενώ πιο δύσκολο είναι να αναγκάζεις τον εαυτό σου να σκέφτεσαι.
Αλλά το δυσκολότερο απ’ όλα είναι να αναγκάζεις τον εαυτό σου να νιώθεις.

Απο τον Β. Σουχομλίνσκι

14/09/2010

>Στη ζωή έχω μόνο ένα στίριγμα

Filed under: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 21:13

>

Έπιασαν κουβέντα το σπουργίτι και η κότα. Το σπουργίτι καθόταν πάνω σε πέτρινο περίβολο, ενώ η κότα περπατούσε κάτω.

– «Δεν βαρέθηκες; Μόνο περπατάς και τσιμπάς», ρώτησε το σπουργίτι, «ξέχασες πως κάποτε μπορούσες και να πετάς».
«Και τώρα μπορώ!» προσβλήθηκε η κότα. Πήρε φόρα, άνοιξε να φτερά της και με πολλές δυσκολίες πήδηξε πάνω στο περίβολο, και μετά είπε:

Για πες μου, δε βαρέθηκες να πηδάς και να πετάς, ξέρεις τι ωραία είναι στο κοτέτσι; Η νοικοκυρά πάντα βάζει κόκκους στο τάγιστρο, τσίμπα όσο θέλεις.
Ξαφνικά φύσησε δυνατός αέρας και η κότα άρχισε γρήγορα να κουνάει τα φτερά της, όμως δεν κατάφερε να κρατηθεί πάνω στο περίβολον και έπεσε κάτω. Ενώ το σπουργίτι άνοιξε τα φτερά του, έκανε ένα μικρό κύκλο και ξανά έκατσε πάνω στο περίβολο.
Τώρα βλέπεις, είπε στην κότα, παρ’ όλο που είσαι μεγάλη και δυνατή, στη ζωή σου ελπίζεις μόνο στο τάγιστρο, γαντζώνοντας ήθελες να στηριχτείς στο πέτρινο περίβολο.  Ενώ εγώ στηρίζομαι μόνο στα δικά μου φτερά και στη ζωή μου έχω μόνο ένα στήριγμα: τον εαυτό μου.

13/09/2010

>Μην ξεχνάς ποτέ πως είσαι μοναδικός

Filed under: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 21:19

>

Πάψε να είσαι θύμα του παρελθόντος.
Η ζωή σου, σου ανήκει.
Το μέλλον σου ανήκει.
Είναι το μόνο αληθινό.
Το μόνο που μπορείς να φτάσεις και να δημιουργήσεις.
Εκεί θα βρεις όσα έχασες και όσα ακόμα θέλεις να φτιάξεις.
Ακολούθα λοιπόν το Εγώ σου.
Προσπάθησε να γίνεις Εσύ.
Και μην ξεχάσεις ποτέ, πως είσαι μοναδικός!

11/09/2010

>Κάτι δυνατό μέσα μας

Filed under: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 21:03

>

Σίγουρα, υπάρχει κάτι δυνατό μέσα μας. Πως θα μπορούσα όμως να το ονομάσω ; Ίσως, λάμψη. Μία λάμψη στο σκοτάδι του Εγώ. Πόσο ήρεμη, μυστήρια και απόμακρη δείχνει! Όσο εγώ δεν την καταλαβαίνω, όσο εγώ δεν τη φτάνω , αυτή γίνεται ακόμα πιο δυνατή. Είναι όμως μια ελπίδα. Ή μήπως είναι πίστη; Πίστη για ελπίδα; Πιστεύω, γιατί ελπίζω. Ελπίζω, γιατί πιστεύω.

 Από το www.filosofia.itgo.com/anazhthseis.htm

09/09/2010

>Τι μας λείπει;

Filed under: ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ VIDEO — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 14:48

>

Older Posts »

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.