ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

24/02/2011

>Είπαν …

Filed under: ΓΝΩΜΙΚΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 11:14

>

Μπορούμε ακόμα μια ζωή να ζήσουμε καινούρια, 
αντίς να μαραζώνουμε σαν τον κομμένο δυόσμο: 
φτάνει να κάνουμε πανιά σαν τους Θαλασσοπόρους που, 
μια πατρίδα αφήνοντας-εύρισκαν έναν κόσμο! 


του Κ.Ουράνης (1890 – 1953)

20/02/2011

>Είπαν …

Filed under: ΓΝΩΜΙΚΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:54

>




Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν.  Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επεδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα…


 του Stephen King «Στάσου πλάι μου» (1982)

14/02/2011

>Δεν θέλω τα δώρα σου, ευχαριστώ!

Filed under: ΜΥΘΟΙ-ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:24

>


– Τι όμορφη μέρα! σκέφτηκε ο ασκητής Φασκωλόμυς καθώς καθόταν στη σκιά μιας φτελιάς. Ο ήλιος λάμπει, τα πουλιά κελαηδούν και μ’ αρέσει να κοιτάζω τα κλαδιά των δέντρων να χορεύουν στο ζεστό αεράκι. 

– Τι άσχημη μέρα! γκρίνιαξε ο αρκούδος Τρομάρας, καθώς ποδοπατούσε τα λουλούδια. Ο ήλιος με πειράζει στα μάτια, τα πουλιά τσιρίζουν και κράζουν, τα δέντρα μπαίνουν μπροστά στο δρόμο μου και ο αέρας αναμαλλιάζει τη γούνα μου!

Ο αρκούδος Τρομάρας εξακολούθησε να περπατάει κλωτσώντας και ποδοπατώντας ό,τι εύρσκε μπροστά του, μέχρι που έφτασε στο μέρος όπου καθόταν ήσυχα ο ασκητής Φασκωλόμυς.
– Τι κάνεις εδώ καθισμένος πάνω στο δρόμο μου; ρώτησε ο Τρομάρας.
Ο Φασκωλόμυς συνέχισε να κάθεται και να χαμογελά ατάραχος. Άκουσε προσεκτικά τον Τρομάρα αλλά δεν είπε τίποτα.
– Φύγε από το δρόμο μου! τον διέταξε ο αρκούδος Τρομάρας σμίγοντας τα φρύδια του. Αλλιώς θα σου δώσω μια στο κεφάλι!
Ο ασκητής Φασκωλόμυς απλά χαμογελούσε.
– Γιατί δε λες τίποτα; Θέλεις να σου στρίψω κανένα κόκαλο; στρίγκλισε ο Τρομάρας, νιώθοντας να του ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι.
Ο ασκητής Φασκωλόμυς απλά χαμογελούσε.
– Δεν άκουσες τι είπα; βρυχήθηκε ο Τρομάρας ακόμα πιο δυνατά, κουνώντας απειλητικά την πατούσα του μπροστά στο πρόσωπο του Φασκωλόμυ. Θες να φας μια γερή γροθιά στη μύτη;
Ο ασκητής Φασκωλόμυς απλά χαμογελούσε.
Ο αρκούδος Τρομάρας τα έχασε! Ο Φασκωλόμυς δεν αντιδρούσε καθόλου κι αυτός δεν είχε πια τόσο μεγάλη όρεξη να ποδοπατήσει τη γη και να φωνάξει, όμως ένιωθε ακόμα αρκετά θυμωμένος.
– Έχεις κάτι να πεις; ρώτησε.
Ο Φασκωλόμυς κοίταξε τον Τρομάρα.
– Δεν έχω τα γενέθλιά μου σήμερα, είπε χαμογελώντας του.
Τι; … Γιατί μου λες ότι δεν έχεις τα γενέθλιά σου; ρώτησε ο Τρομάρας. Δε με νοιάζουν τα γενέθλιά σου!
– Τότε γιατί προσπαθείς να μου κάνεις δώρα; απάντησε ευγενικά ο Φασκωλόμυς.
– Τι δώρα; ρώτησε μπερδεμένος ο Τρομάρας.
Προσπάθησες να μου δώσεις ένα χτύπημα στο κεφάλι, ένα στρίψιμο στα κόκαλα και μια γροθιά στη μύτη.
Δε θάλελα αυτά τα δώρα ακόμα κι αν ήταν τα γενέθλιά μου, είπε ήρεμα ο Φασκωλόμυς. Νομίζω ότι θα αναγκαστείς να κρατήσεις όλο το θυμό σου για τον εαυτό σου.
Ο αρκούδος Τρομάρας αγριοκοίταξε το Φασκωλόμυ που καθόταν πάνω στο γρασίδι ανάμεσα στα λουλούδια. Γρύλισε μπροστά στο χαμογελαστό πρόσωπο του ασκητή:
– Δεν είμαι θυμωμένος! φώναξε ποδοπατώντας μια μαργαρίτα.
– Αλήθεια; ρώτησε ο Φασκωλόμυς ανασηκώνοντας τα φρύδια του και δείχνοντας το τσακισμένο λουλούδι κάτω από το πόδι του Τρομάρα.
Ο Τρομάρας σήκωσε το πόδι του και μάζεψε τη διαλυμένη μαργαρίτα.
– Δεν το έκανα εγώ αυτό!…διαμαρτυρήθηκε.  Το έκανα;
Ο Φασκωλόμυς καθόταν απλά και χαμογελούσε αλλά δεν είπε τίποτα.
Ο Τρομάρας κοίταξε τη μαργαρίτα σμίγοντας τα φρύδια του. Ήταν ένας μεγαλόσωμος αρκούδος, αλλά κατά βάθος δεν είχε ποτέ την πρόθεση να πληγώσει κανένα ούτε να καταστρέψει κάτι.
– Συγνώμη, λουλουδάκι, δεν ήθελα να σε διαλύσω. Ήμουν… ήμουν θυμωμένος, παραδέχτηκε. Δε σε είδα. Αλλά θα προσπαθήσω να μην καταστρέψω άλλα λουλούδια σήμερα.
Ο Τρομάρας κράτησε το λόγο του κι όλη την υπόλοιπη μέρα ήταν πολύ προσεκτικός με όλα τα λουλούδια του δάσους, με όλα τα πουλιά και με όλα τα δέντρα!
Ο αρκούδος Τρομάρας ξόδευε τόσο πολύ χρόνο με το να είναι θυμωμένος ώστε είχε ξεχάσει ότι ήταν θυμωμένος.

Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να θυμώνουμε μόνο και μόνο επειδή κάποιος άλλος είναι θυμωμένος. Είναι καλύτερα να μην φορτωνόμαστε το θυμό του άλλου ακόμα κι αν εκείνος προσπαθεί να μας τον μεταδώσει.


Πηγή : http://www.zentails.com.au

11/02/2011

>Τηλεόραση vs Φιλίας

Filed under: ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ VIDEO — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:19

>

09/02/2011

>Θα περάσει κι αυτό!

Filed under: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 22:30

>

Ένα πρωί ο μικρός Σολομώντας είδε τον χρυσοχόο του πατέρα του, του βασιλιά Δαυίδ, να κάνει βόλτες στην αυλή του παλατιού, σκεφτικός και στενοχωρημένος. Το παιδί τον ρώτησε με απορία:
– Γιατί είσαι τόσο σκεφτικός και λυπημένος, φίλε μου;
– Επειδή μέσα σε επτά ημέρες πρέπει να βρω μια λύση σε αυτό που μου ζήτησε ο βασιλιάς πατέρας σου, του απάντησε ο χρυσοχόος. Αν δεν τη βρω θα χάσω τη δουλειά μου. Αλλά είμαι απελπισμένος γιατί δεν υπάρχει λύση σ’ αυτό που μου ζήτησε!
– Και τι είναι αυτό που σου ζήτησε; ρώτησε ο Σολομώντας.
– Μου ζήτησε να του φτιάξω ένα χρυσό δαχτυλίδι που να έχει πάνω του χαραγμένη μία επιγραφή γραμμένη με τέτοιο τρόπο ώστε να θυμίζει στο βασιλιά, όταν βρίσκεται σε περίοδο μεγάλης ευτυχίας, να μην παρασύρεται από την ευτυχία του ξεχνώντας το θεϊκό λόγο. Αλλά και όταν βρίσκεται σε περίοδο μεγάλης δυστυχίας να τον βοηθάει να διατηρεί το κουράγιο του και να αντιμετωπίζει τις αποτυχίες και τις δυσκολίες.
Αμέσως ο Σολομώντας Σολομώντος είπε τι έπρεπε να γράψει πάνω στο δαχτυλίδι: «Θα περάσει κι αυτό!»


Πηγή : http://www.spiritual-short-stories.com/spiritual-short-story-116-This+Too+Shall+Pass.html

08/02/2011

>Φόβος: Ο Δούρειος Ίππος της Εξουσίας

Filed under: ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ VIDEO — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 18:26

>

04/02/2011

>Η διδασκαλία ..

Filed under: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 22:50

>

Βλέποντας το πλήθος των ανθρώπων να τους ακολουθεί, ο Ιησούς ανέβηκε στο βουνό. Μόλις κάθισε, οι μαθητές του κάθισαν κι αυτοί γύρω του. Σήκωσε τότε τα μάτια του προς τους ουρανούς και είπε :
– Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι διότι σ’ αυτούς ανήκει η βασιλεία των ουρανών. Μακάριοι αυτοί που υποφέρουν γιατί αυτοί θα παρηγορηθούν. Μακάριοι οι πραείς γιατί αυτοί θα κληρονομήσουν τη γη …
Όταν τελείωσε ο Ιησούς, ο Πέτρος ρώτησε : «Πρέπει να τα γράψουμε όλα αυτά;»
Ο Ανδρέας ρώτησε : «Πρέπει να τα μάθουμε όλα αυτά;»
Ο Ιάκωβος : «Και πρέπει να τα μάθουμε απέξω»;
Ο Φίλιππος πρόσθεσε : «Είναι πολύ δύσκολα».

Ο Ιωάννης είπε : «Δεν έφερα χαρτί».
Ο Θωμάς είπε : «Δεν έφερα στυλό».
Ανήσυχος, ο Βαρθολομαίος ρώτησε : «Την επόμενη φορά θα έχει και τεστ»;
Ο Μάρκος ρώτησε χαμηλόφωνα το διπλανό του : «Με ποιο «ι» γράφεται η λέξη «πραείς»»;
Ο Ματθαίος σηκώθηκε και έφυγε χωρίς να περιμένει τους άλλους, λέγοντας δυνατά : «Πάω στην τουαλέτα».
Ο Σίμων κοίταξε το ρολόι του και σχολίασε : «Όπου να ναι, χτυπάει».
Τέλος, ο Ιούδας ρώτησε το Δάσκαλο : «Κύριε, μπορείς να επαναλάβεις αυτό που είπες για τους φτωχούς;»

Εκείνη τη στιγμή πλησιάζει τον Ιησού ένα μέλος της Επιτροπής για την Εκπαιδευτική Πολιτική του κράτους και το ρωτά :
– Κύριε, αναρωτηθήκατε μεταγνωστικά για το σημερινό σας μάθημα;
– Ποιος ήταν ο σκοπός και οι επιμέρους στόχοι της σημερινής σας διδασκαλίας;
– Ποιες ήταν οι αντικειμενικές δυσκολίες που αντιμετώπισαν στη μάθησή τους οι μαθητές σας;
– Ποιες ικανότητες και δεξιότητες ανέπτυξαν και ποιες συμπεριφορές υιοθέτησαν οι μαθητές σας με το σημερινό μάθημα;
– Προβληματιστήκατε για την αποχώρηση του μαθητή σας;
– Γιατί δε μοιράσατε εποπτικό υλικό στο σημερινό σας μάθημα;
– Γιατί δε χρησιμοποιήσατε ομαδοσυνεργατική διδασκαλία;
– Γιατί δε χρησιμοποιήσατε τεχνικές εκπαίδευσης ενηλίκων: εργασία σε ομάδες, παιχνίδι ρόλων κλπ;
– Γιατί χρησιμοποιήσατε μετωπική διδασκαλία; Θεωρείτε ότι ήταν η καταλληλότερη;

Σ’ αυτό το σημείο, ο Ιησούς γονάτισε σε ένα βράχο και έκλαψε.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.