ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

08/05/2010

>Αντιμετωπίζοντας το άγχος … φυσικά

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 08:20

>

Το άγχος είναι μια κατάσταση σωματική ή ψυχική, η οποία μπορεί να προκαλέσει τις σωματικές ή ψυχικές αντιδράσεις του οργανισμού μας που τελικά αποβαίνουν βλαβερές για μας.
Ο λόγος για τον οποίο το άγχος μπορεί να προκαλέσει ανεπιθύμητες ψυχοσωματικές συνέπειες είναι η κινητοποίηση του συμπαθητικού αυτόνομου νευρικού συστήματος και η έκκριση κάποιων ορμονών, όπως η επινεφρίνη, η νορεπινεφρίνη και η κορτιζόλη। Οι ορμόνες αυτές σηματοδοτούν φυσικά την εγρήγορσή μας, με σκοπό τη διαφυγή από κάποιον ελλοχεύοντα κίνδυνο, σε εποχές που ο άνθρωπος έδινε μάχη καθημερινά για την επιβίωσή του ρισκάροντας την ίδια του τη ζωή। Σήμερα, η αδυναμία του ανθρώπου ν`ανταπεξέλθει στις αυξημένες του υποχρεώσεις τον οδηγεί στην εμφάνιση άγχους και στην αναίτια ουσιαστικά υπερέκκριση των παραπάνω ορμονών, οι οποίες τελικά αλληλεπιδρούν με το νευρικό μας σύστημα, φθείροντας άλλα οργανικά συστήματα,όπως το ανοσοποιητικό. Καταστέλλουν, δηλαδή, την άμυνα του οργανισμού. Γι’αυτό και κάποιες από τις συνέπειες του άγχους περιλαμβάνουν ημικρανίες, εξάντληση, αϋπνία, ξηροστομία και εφίδρωση, γαστρεντερικές διαταραχές, ταχυκαρδία και σφίξιμο στο στήθος. Το πλέον ανησυχητικό όμως είναι το γεγονός ότι όταν το άγχος επιμείνει μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές διαταραχές του ψυχισμού ή στην απλούστερη περίπτωση, σε κατάθλιψη.

Οι παράγοντες που μπορεί να οδηγούν στην εμφάνιση του άγχους ποικίλλουν. Τέτοιοι είναι το έντονο φως, ο πόνος, οι ανεκπλήρωτες υποχρεώσεις μας, κάποια γεγονότα της ζωής όπως ένας θάνατος ή ένα διαζύγιο καθώς επίσης και οι γρήγοροι ρυθμοί των πόλεων. Ομως, άγχος μπορεί να προκαλέσει και η έλλειψη βασικών θρεπτικών συστατικών λόγω κακής διατροφής, το κάπνισμα καθώς και η κατανάλωση κάποιων ουσιών όπως είναι το αλκοόλ.

Η αντιμετώπιση του άγχους με βάση κάποια φαρμακευτική αγωγή δεν είναι η καταλληλότερη σε όλες τις περιπτώσεις ,δεδομένων των μακροχρόνιων συνεπειών των φαρμάκων που συνήθως συνταγογραφούνται. Και αφού το στρες αφορά σε μια μεγάλη γκάμα ηλικιών αλλά και ιδιοσυγκρασιών, καλό θα ήταν η αποβολή του να περιλαμβάνει όσο το δυνατό πιο φυσικές μεθόδους, όπου βέβαια αυτό είναι εφικτό και ενδεικνυόμενο.

Τετοιες μέθοδοι περιλαμβάνουν, τόσο κάποιες τεχνικές χαλάρωσης και αυτοσυγκέντρωσης, όπως ο οραματισμός (νοερή απεικόνιση), η μουσικοθεραπεία, ο διαλογισμός όσο και τη χρήση φυσικής προέλευσης σκευασμάτων τα οποία στόχο έχουν ν’ανακουφίσουν τα δυσάρεστα συμπτώματα του στρες με όσο το δυνατό λιγότερες παρενέργειες. Τέτοια σκευάσματα είναι οι βιταμίνες, τα βότανα και τα αιθέρια έλαια.

Πιο συγκεκριμένα, ευεργετικά μπορεί ν’αποβούν τα εξής:

ΒΟΤΑΝΑ
ΧΑΜΟΜΗΛΙ (Matricaria chamomilla), το οποίο έχει ήπιες ηρεμιστικές ιδιότητες, με όποιο συνδιασμό βοτάνων κι αν χρησιμοποιηθεί και είναι κατάλληλο και ασφαλές ακόμα και για μικρά παιδιά.
ΒΑΛΕΡΙΑΝΑ (Valeriana officinalis),που είναι ένα βότανο με ιδιαίτερα διαδεδομένες ηρεμιστικές και σπασμολυτικές ιδιότητες, δρα υπερ της τόνωσης του νευρικού συστήματος και χρησιμοποιείται με πολύ καλά αποτελέσματα και στην αντιμετώπιση της αϋπνίας σε συνδιασμό με ΠΑΣΙΦΛΟΡΑ
ΠΑΣΙΦΛΟΡΑ (Passiflora incarnata)που μαζί με τη βαλεριάνα, δρούν ενάντια στα συμπτώματα του άγχους και προάγουν τον ύπνο.
ΤΖΙΝΣΕΝΓΚ (Ginseng), το οποίο χρησιμοποιείται εδώ και εκατοντάδες χρόνια ως τονωτικό και βοηθά τον οργανισμό στο να αντιστέκεται στα συμπτώματα του άγχους. Σε γενικές γραμμές πρέπει να χρησιμοποιείται περιοδικά ανα έξι με οχτώ εβδομάδες,με διαλείμματα των δύο εβδομάδων.
ΒΑΛΣΑΜΟ (Hypericum perforatum), ένα βότανο που χρησιμοποιείται εκτενώς στην Ευρώπη στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της κατάθλιψης και μάλιστα με εξαιρετικά αποτελέσματα. Έχοντας ιδιότητες ηρεμιστικές και αναλγητικές, το βάλσαμο μπορεί να ανακουφίσει πολλά από τα συμπτώματα του άγχους, όμως δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται γυναίκες που λαμβάνουν αντισυλληπτικά ή από ανθρώπους που λαμβάνουν θεραπεία με κυκλοσπορίνες ή που πάσχουν από νόσο του ήπατος.
ΠΙΠΕΡΙ ΤΟ ΜΕΘΥΣΤΙΚΟ (Piper methysticum), που δρα ενάντια στο νευρικό άγχος, είναι ηρεμιστικό και προάγει μια γενικότερη ευεξία.

ΑΝΘΟΪΑΜΑΤΑ ΜΠΑΧ
Τα ανθοϊάματα αποτελούν μια απολύτως φυσική θεραπεία, χωρίς παρενέργειες και μπορούν να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση πολλών αρνητικών συναισθημάτων, όπως φοβίες γνωστής ή άγνωστης προέλευσης, έλλειψη αυτοπεποίθησης και μειωμένη αυτοεκτίμηση.

ΑΡΩΜΑΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ
Τα αιθέρια έλαια είναι γνωστό ότι μπορούν να αποβούν ιδιαίτερα αποτελεσματικά σε πολλές παθήσεις, καθώς επίσης και στο άγχος. Συγκεκριμένα, για το άγχος, χρησιμοποιείστε αιθέριο έλαιο ΛΕΒΑΝΤΑΣ, είτε στο μπάνιο σας, προσθέτοντας 5-6 σταγόνες αιθερίου ελαίου, είτε βάζοντας 1-2 σταγόνες σε ένα χαρτομάντηλο ή ακόμα και στο μαξιλάρι σας, τις οποίες στη συνέχεια εισπνέετε.

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΑ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ-ΒΙΤΑΜΙΝΕΣ
Οι βιταμίνες του συμπλέγματος Β τονώνουν και ενισχύουν το νευρικό σύστημα, το οποίο πιθανόν να έχετε καταπονήσει από τα αγχώδη συναισθήματα. Επίσης μπορεί το άγχος να πηγάζει από την έλλειψη των παραπάνω βιταμινών, γι’αυτό προτιμήστε ένα συμπλήρωμα που να περιέχει τις βασικότερες βιταμίνες του συμπλέγματος Β όπως Β1, Β3, Β6, Β12

Θυμηθείτε ότι για ν’αντιμετωπίσετε καλύτερα μια πάθηση, προλάβετέ την πριν εμφανιστεί! Οπλιστείτε με υπομονή, αντιμετωπίστε το άγχος και αυξήστε τις πιθανότητες μακροβιότερης επιβίωσης, αλλά κυρίως χαρίστε στον εαυτό σας το υπέρτατο δώρο: την ποιότητα ζωής!

Αναδημοσίευση http://www.pharmaherb.gr

Advertisements

24/04/2010

>Βρίσκοντας το σωστό δρόμο

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 09:01

>Η τέχνη του διαλογισμού είναι η τέχνη για να θυμηθείς ποιος είσαι.
Η επιβεβαίωση ότι βρίσκεστε στο σωστό δρόμο θα ‘ρθει όταν θα αντιληφθείτε πως μειώνετε η ένταση, θα γίνεστε πολύ ποιο ήρεμος, ποιο απαθείς, θα βρείτε την ομορφιά εκεί που ποτέ πριν δεν την είδατε.
Τα πιο ασήμαντα πράγματα θα αποκτήσουν για σας μεγάλη σημασία. Όλος ο κόσμος θα γίνει όλο και πιο μυστήριος, σταδιακά θα χάσετε το ενδιαφέρον σας για τις γνώσεις που αφοράνε τα γεγονότα πάνω στη γη, θα γίνεστε πολύ πιο αφελής και αγνός σαν παιδί που τρέχει να πιάσει μια πεταλούδα. Θα νιώσετε πως η ζωή δεν είναι πρόβλημα, αλλά είναι Δώρο, είναι σαν ευδαιμονία, σαν ευλογία.

Από τον Μπαγκουάν Σρι Ραζνίς (Όσσο), Ινδό γκουρού και φιλόσοφο

18/04/2010

>Μαθαίνοντας … από τον αετό

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 07:22

>Ο αετός είναι ο μακροβιότερος από τα αρπακτικά πτηνά। Μπορεί να ζήσει μέχρι 70 χρόνια, αλλά για να φθάσει σε αυτή την ηλικία πρέπει να πάρει μια σκληρή απόφαση.
Στα 40 του, τα μακριά και ευέλικτα νύχια του δεν μπορούν πλέον να αρπάξουν τη λεία του για να τραφεί. Το μακρύ και κοφτερό ράμφος του γίνεται πολύ κυρτό. Τα υπερήλικα και βαριά φτερά του, που οφείλονται στα πυκνά του πούπουλα, κολλάνε στο στήθος του και τον δυσκολεύουν στο πέταγμα.

Του μένουν, λοιπόν, δύο επιλογές:
Να πεθάνει ή να περάσει μια επώδυνη διαδικασία αλλαγής που διαρκεί 150 ημέρες.
Η διαδικασία απαιτεί να πετάξει στην κορυφή ενός βουνού και να παραμείνει στη φωλιά του। Εκεί ο αετός χτυπάει το ράμφος του σε ένα βράχο μέχρι να το αποκόψει। Αφού το αποκόψει, ο αετός θα περιμένει να φυτρώσει καινούργιο και έπειτα θα αποκόψει τα νύχια του। Αφού φυτρώσουν τα καινούργια του νύχια, ο αετός αρχίζει να μαδάει τα γερασμένα του φτερά.
Μετά από πέντε μήνες, ο αετός πραγματοποιεί τη διάσημη πτήση της αναγέννησής του και ζει ακόμη 30 χρόνια.

Γιατί χρειάζεται η αλλαγή;
Πολλές φορές για να επιβιώσουμε πρέπει να ξεκινήσουμε μια διαδικασία αλλαγής. Μερικές φορές έχουμε ανάγκη να απαλλαγούμε από παλιές αναμνήσεις, συνήθειες και ξεπερασμένες παραδόσεις. Μόνο αν απαλλαγούμε από παλιά φορτία, μπορούμε να εκμεταλευτούμε το παρόν.

15/04/2010

>Κρίση πανικού : Αντιμετωπίζοντας το φαινομενικά αδύνατο

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:46

>Η διαταραχή πανικού είναι από τις πιο συχνές ψυχικές παθήσεις της σύγχρονης κοινωνίας και ανήκει στο φάσμα των αγχωδών διαταραχών. Το άτομο που υποφέρει από διαταραχή πανικού παρουσιάζει αιφνίδια και απρόσμενα επεισόδια έντονου φόβου και άγχους. Τα επεισόδια αυτά ονομάζονται κρίσεις πανικού και η διάρκεια τους είναι συνήθως μερικά λεπτά. Εκδηλώνονται χωρίς καμία προειδοποίηση και η αιτία έναρξης τους μπορεί να μην είναι γνωστή και προφανής στο άτομο.
Οι κρίσεις πανικού εκδηλώνονται σε όλες τις ηλικίες. Η συχνότητα εκδήλωσης της πρώτης κρίσης πανικού είναι μεγαλύτερη μεταξύ 20 και 40 ετών, παρόλο που τα τελευταία χρόνια έχουμε και εκδήλωση σε μικρότερες ηλικίες, ακόμη και σε παιδιά. Στις γυναίκες η διαταραχή είναι 2 έως 3 φορές συχνότερη σε σύγκριση με τους άνδρες.

Η κρίση πανικού αποτελεί μια περίοδο έντονου φόβου- τρόμου που εμφανίζεται απροσδόκητα χωρίς την παρουσία κάποιου φανερού ερεθίσματος και συνοδεύεται από μια ποικιλία σωματικών και γνωστικών συμπτωμάτων. Τα κύρια συμπτώματα είναι το αίσθημα έντονου διάχυτου φόβου για το άτομο, αίσθημα απώλειας του ελέγχου, επέλευσης τρέλας, πανικός και τρόμος, ταχυκαρδία, έντονη εφίδρωση, έντονο αίσθημα δύσπνοιας-πνιγμού, αίσθημα αστάθειας ή ζάλης, φόβος επερχόμενου θανάτου.
Λόγω της έντασης και της ποικιλίας που έχουν τα σωματικά συμπτώματα της περισσότερες φορές τα άτομα επισκέπτονται πολλούς γιατρούς και στρέφονται σε ιατρικές εξετάσεις και διαγνώσεις, και τους δημιουργείται τη πεποίθηση ότι πάσχουν από κάτι σοβαρό.

Από άποψη φυσιολογίας οι κρίσεις πανικού δεν είναι επικίνδυνες για τα άτομα, δηλαδή το άτομο δεν παθαίνει αυτό που φοβάται ότι θα του συμβεί. Παρόλαυτα ο οργανισμός επιβαρύνεται από την συνεχή ένταση και επιπλέον είναι πολύ επιβαρυντικές για τους ανθρώπους γιατί μπαίνουν σε μια κατάσταση που συνεχώς δοκιμάζονται τα όρια και οι αντοχές τους. Ένα άλλο βασικό συνοδό χαρακτηριστικό των κρίσεων πανικού είναι ο φόβος και το άγχος που τα άτομα αναπτύσσουν ότι η κρίση θα επαναληφθεί. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που στους ανθρώπους που υποφέρουν αναπτύσσεται κοινωνική απόσυρση, αποφεύγουν τον συνωστισμό, την συναναστροφή με πολλούς ανθρώπους και τα πολύβουα μέρη ενώ κάποιες φορές οδηγούνται και στην αγοραφοβία.

Πως αντιμετωπίζεται η διαταραχή πανικού; Ανακόπτεται η αυξητική πορεία των κρίσεων πανικού;
Το ερώτημα απαντάται με σαφήνεια θετικά. Υπάρχουν ψυχοθεραπευτικές μέθοδοι και τεχνικές που ενισχύουν θετικά το άτομο και του παρέχουν βοήθεια σε πρώτη φάση να ελέγξει τις κρίσεις και κατόπιν να απαλλαγεί από το πρόβλημα. Ευρέως διαδεδομένες και αποτελεσματικές στην θεραπεία των κρίσεων πανικού είναι η γνωστική συμπεριφορική θεραπεία και η συστιμική, καθώς και πολλές άλλες ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις.

Είναι πολύ σημαντικό για τα άτομα που υποφέρουν από την διαταραχή πανικού να ζητούν εξειδικευμένη βοήθεια ώστε να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα των κρίσεων που έχει αρνητικές συνέπειες στην καθημερινή λειτουργικότητα και επιδρά αρνητικά στην ποιότητα ζωής τους. Το βασικό μήνυμα είναι ότι το πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπιστεί και η αναζήτηση βοήθειας είναι το πρώτο και πιο ουσιαστικό βήμα για την επίλυση του.

Αναδημοσίευση http://www.uromed.gr

>Τι σημαίνουν τα όνειρά μας;

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΟΝΕΙΡΑ, ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 17:00

> Ας υποθέσουμε ότι χθες το βράδυ είδατε δύο όνειρα. Στο ένα εμφανίστηκε ο Θεός και σας διέταξε να λείψετε για έναν χρόνο από την δουλειά και να ταξιδέψετε σε ολόκληρο τον κόσμο. Στο άλλο ο Θεός σας διατάζει να λείψετε για έναν χρόνο από την δουλειά και να εργαστείτε σε μία αποικία λεπρών. Ποιο από τα δύο όνειρα, αν όχι και τα δύο, θα είχε μεγαλύτερη σημασία για εσάς; Ας υποθέσουμε, πάλι, ότι είδατε ένα όνειρο στο οποίο ο κολλητός σας, σας προστάτευσε από εχθρούς και ένα άλλο στο οποίο ο ίδιος κολλητός πίσω από την πλάτη σας προσπαθούσε να σαγηνεύσει τον/την σύντροφό σας. Ποιο από τα δύο όνειρα θα παίρνατε στα σοβαρά;
Δύσκολες ερωτήσεις, στις οποίες όμως κοινωνικοί επιστήμονες έχουν πλέον -και επιτέλους- απαντήσεις. Εδώ και χιλιάδες χρόνια, οι λάτρεις των ονειροκριτών προσπαθούσαν να εξηγήσουν όλα αυτά που συμβαίνουν ενώ κοιμούνται μέσα από την θεωρία της Πηνελόπης, στην Οδύσσεια. Μετά από το όνειρό της για την επιστροφή του επί χρόνια χαμένου συζύγου της, προβληματίζεται και καταλήγει πως μόνο κάποια από τα όνειρα που βλέπουμε έχουν σημασία. Ποια όμως;
Χάρη σε έρευνες και πειράματα που πραγματοποίησαν επιστήμονες των Πανεπιστημίων Carnegie Mellon και Harvard, σε περισσότερα από 1.000 άτομα-φοιτητές, από την Ινδία, τη Νότια Κορέα και τις Ηνωμένες Πολιτείες, μπορούμε πλέον να καταλάβουμε πόση (και ποια) σημασία έχουν τα όνειρά μας στην ζωή μας.
Πολύ λίγοι από τους φοιτητές συμφώνησαν με την θεωρία ότι τα όνειρα είναι απλά η απάντηση του μυαλού σε τυχαία ερεθίσματα ή ότι είναι ένας μηχανισμός για να ταξινομούμε και να απορρίπτουμε πληροφορίες. Αντίθετα, η πλειοψηφία των φοιτητών και από τις τρεις χώρες έδειξαν να συμφωνούν με την φροϋδική θεωρία, πως τα όνειρα αποκαλύπτουν σημαντικά ασυνείδητα συναισθήματα. Η ίδια άποψη λέει πως τα όνειρα αποτελούν πολύτιμους οιωνούς, γι’αυτό και οι φοιτητές συμφώνησαν πως αν πριν από ένα μεγάλο ταξίδι ονειρεύονταν ότι το αεροπλάνο θα πέσει, δεν θα πραγματοποιούσαν το ταξίδι αυτό.
Όταν, όμως, οι ερευνητές του ζήτησαν να μεταφράσουν δικά τους όνειρα, οι απαντήσεις που έδωσαν ήταν ύποπτα συνδεδεμένες με καταστάσεις που βόλευαν τους ερωτηθέντες. Π.χ. αν το όνειρο περιλάμβανε κάποιον που δεν συμπαθούσαν, ήταν κακό ενώ αν περιλάμβανε έναν φίλο τους, ήταν καλό. Με την ίδια μεροληψία απάντησαν και στα παραπάνω ερωτήματα σχετικά με τον φίλο-προστάτη και τον φίλο-προδότη και είπαν πως έδιναν μεγαλύτερη σημασία στο όνειρο στο οποίο ο φίλος θα τους προστάτευε παρά στο όνειρο στο οποίο ο φίλος θα φλέρταρε με την ερωμένη τους. Ενώ στα όνειρα με τον Θεό, αν και προβληματίστηκαν περισσότερο, πολύ βολικά απάντησαν οι περισσότεροι πως μεγαλύτερη σημασία θα έδιναν στο όνειρο που τους διέταζε να ταξιδέψουν σε ολόκληρο τον κόσμο.
Αυτή η προσωπική προκατάληψη των ατόμων απέναντι στα όνειρα που βλέπουν χαρακτηρίζεται από τους επιστήμονες, διακριτικά, «ωφελιμιστική προσέγγιση στην ερμηνεία ονείρων». Η ίδια προσέγγιση επηρεάζει, άλλωστε, και τους επιστήμονες-ερμηνευτές: Ο Freud, για παράδειγμα, είχε την τάση να αναζητά σεξουαλικά νοήματα στην δική του μελέτη «Interpretation of Dreams».
Αντιλαμβανόμενοι το πόσο ελαστική μπορεί να είναι η ερμηνεία των ονείρων μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε γιατί πάντα παίζουν ρόλο στην λήψη αποφάσεων: Γιατί μας βολεύουν! Ακόμα κι αν εμείς οι ίδιοι δεν πιστεύουμε στα όνειρα που βλέπουμε, η νέα αυτή έρευνα λέει πως μπορούμε να μάθουμε κάτι από τα όνειρα των άλλων. Δεν λένε, φυσικά, οι επιστήμονες ότι πρέπει να πιστεύουμε σε όνειρα που οι άλλοι μεταφράζουν ως προφητείες, αλλά ότι μπορούν να αποδειχθούν εξαιρετικοί «δείκτες» της συναισθηματικής κατάστασης ενός ατόμου, όπως π.χ. οι εφιάλτες που σχετίζονται με το στρες.
Όταν οι φίλοι ή ο σύντροφός μας βλέπουν ενοχλητικά ή τρομακτικά όνειρα, κανείς μπορεί να χρειάζεται να κάνει κάτι παραπάνω από το να πει απλά «Ένα όνειρο ήταν», λένε οι επιστήμονες. Λένε, ακόμα, πως είναι καλύτερα, αν δούμε ένα κακό όνειρο για κάποιον δικό μας (π.χ. το όνειρο ότι ο φίλος μας εξαπατά) να μην του το πούμε, γιατί μπορεί να συμπεράνει ότι πράγματι κατά βάθος δεν του έχουμε εμπιστοσύνη.
Όσο, λοιπόν, ασόβαρα κι αν κρίνετε εσείς τα όνειρα, αν η σύντροφός σας ανακοινώσει ότι είδε ένα όνειρο στο οποίο σαν έπιασε στο κρεβάτι με την κουμπάρα και λίγες μέρες μετά σας πει ότι είδε το όνειρο με τον Θεό να την διατάζει να λείψει για έναν χρόνο από την δουλειά για να γυρίσει τον κόσμο, ε, μην εκπλαγείτε και πολύ αν βρεθείτε μια μέρα μόνος στο σπίτι.

Αναδημοσίευση http://www.in2life.gr

07/04/2010

>Η εξάρτηση μέσα απο τις σχέσεις

>Είναι πολλές οι περιπτώσεις που κάποιο άτομο βρίσκεται σε μια σχέση χωρίς να ξέρει ακριβώς ποια είναι τα ακριβή συναισθήματα του για το σύντροφο του. Η αγάπη, ο ερωτάς και η εξάρτηση είναι έννοιες που μπερδεύονται και μπερδεύουν και το ίδιο το άτομο μέσα στη σχέση. Στην περίπτωση της συναισθηματικής εξάρτησης του ενός συντρόφου από τον άλλο είναι δυνατόν μια σχέση να διαιωνίζεται βασισμένη σε λανθασμένους λόγους με καταστροφικές συνέπειες για το ζευγάρι.
Υπάρχουν λοιπόν κάποιοι άνθρωποι που σε γενικές γραμμές δεν μπορούν να διαθέτουν συναισθηματική ισορροπία από μόνοι τους. Η συνηθισμένη λύση που βρίσκουν είναι η δημιουργία σχέσης με σκοπό να ενδυναμωθούν εσωτερικά για να συνεχίσουν στην καθημερινότητα τους. Έτσι λοιπόν το άτομο δημιουργεί σχέση όχι γιατί πραγματικά είναι γοητευμένο από την προσωπικότητα του συντρόφου του αλλά γιατί η σχέση μπορεί να καλύψει την αδυναμία του να πορεύεται μόνο του.
Μέσω της διαδικασίας της αλληλεπίδρασης στη σχέση το πιθανότερο είναι αυτό το άτομο να διαλέξει ένα άλλο άτομο που και εκείνο λόγω της προσωπικής του αδυναμίας να ψάχνει μια σχέση για να καλύψει το εσωτερικό του κενό. Τελικά οι δυο σύντροφοι καταλήγουν να είναι μαζί όχι γιατί ο ένας εκτιμάει τον άλλο, αλλά γιατί ο ρόλος που αποδίδουν ο ένας στον άλλο εξυπηρετεί την εσωτερική τους ηρεμία. Δεν υφίσταται λοιπόν κάποια επιλογή βασισμένη στην ελευθερία, αλλά αντίθετα στο παγιδευτικό κίνητρο της ανημποριάς των δυο συντρόφων.
Όταν λοιπόν ο σύντροφος αυτός βρεθεί, τότε ξεκινάει η πιθανή διαδικασία άγχους του αποχωρισμού του. Δηλαδή επειδή το άτομο λανθασμένα έχει συνδέσει την συναισθηματική του ισορροπία με την παρουσία του συντρόφου του, κάθε πιθανότητα απώλειας του ισοδυναμεί με πιθανότητα κλονισμού της εσωτερικής του ισορροπίας. Συνήθως ποτέ αυτά τα άτομα δεν γεύονται πραγματικά την έννοια της αγάπης.
Υπάρχουν λοιπόν κάποια άτομα –που μερικές φορές ανήκουν και στην περίπτωση ατόμων που είναι αναγκαία η συνεργασία τους με κάποιον ειδικό – τα οποία όταν είναι χωρίς σύντροφο δεν είναι συγκεντρωμένα, είναι μελαγχολικά, δεν βγαίνουν έξω από το σπίτι, αναζητούν συντροφιά στο αλκοόλ, είναι ιδιαίτερα νευρικά και άλλοτε νωχελικά. Αυτή είναι και η περίπτωση των ατόμων που ξεκάθαρα είναι εξαρτημένα από το ρόλο τους μέσα σε μια σχέση.
Είναι όμως πιο δύσκολη η διάκριση των ατόμων που παραμένουν λειτουργικά στην καθημερινότητα της ζωής τους, χωρίς όμως να μπορούν να ευτυχήσουν. Η κοινωνία μας είναι μια κοινωνία που πιέζει προς την κατεύθυνση της διαιώνισης της. Έτσι λοιπόν θεωρεί ότι σε μια κοινωνία ζευγαριών ο κάθε άνθρωπος είναι υποχρεωμένος να αναζητά την ευτυχία μέσα από μια συντροφική σχέση. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργούνται ριζωμένες πεποιθήσεις στον ψυχισμό του ανθρώπου που του υπαγορεύουν ότι είναι μη φυσιολογικός, όταν είναι ευτυχισμένος χωρίς σύντροφο. Αυτό το φαινόμενο είναι φυσιολογικό αρκεί το άτομο να μην το αντιλαμβάνεται απόλυτα. Δηλαδή είναι επιθυμητό για ένα άτομο να μπορεί να είναι συναισθηματικά ισορροπημένο πριν ξεκινήσει την διαδικασία της σχέσης του και να ευτυχήσει ακόμα περισσότερο με την συνύπαρξη με έναν άνθρωπο μέσα από ελεύθερη επιλογή.
Όταν ένα εξαρτημένο άτομο δημιουργεί μια ερωτική σχέση, πολλές φορές δημιουργούνται μέσα του αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα. Από την μια η συνύπαρξη με αυτό το άτομο καταστέλλει το άγχος στην πιθανότητα απώλειας του και προκαλεί ευφορία, χαρά και ζωντάνια. Από την άλλη όμως είναι αυτή η συνύπαρξη και δηλωτική για την απώλεια της πραγματικής ελεύθερης επιλογής του να φύγει από τη σχέση, που προκαλεί μελαγχολία, οδύνη, χαμηλή αυτοεκτίμηση και αίσθημα ανημποριάς. Τελικά η μεταβολή αυτή από τα θετικά συναισθήματα στα αρνητικά συνθλίβει το ψυχισμό του εξαρτημένου ατόμου και το οδηγεί σε ακραίες συμπεριφορές όπως π.χ. μια έντονη σεξουαλική συσχέτιση με το σύντροφο του μετά από έναν άγριο καυγά ή η εξαφάνιση για λίγες μέρες από τη σχέση και η ξαφνική εμφάνιση σαν να μην έχει γίνει τίποτα.
Άτομα που δεν βίωσαν την συναισθηματική ασφάλεια και προστασία μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον, είναι δυνατόν να καταλήξουν να εξαρτώνται παθολογικά από το σύντροφο τους. Είχαν συνήθως αποστασιοποιημένους συναισθηματικά γονείς ή έχουν βιώσει ψυχολογική κακοποίηση σε μικρή ηλικία. Αυτά τα άτομα ασυνείδητα – δηλαδή χωρίς να το καταλαβαίνουν – μπερδεύουν –την συναισθηματική ‘αγκαλιά’ του συντρόφου τους με την ‘αγκαλιά’ που θα ήθελαν να είχαν πάρει σε μικρή ηλικία. Υπεραναπληρώνουν δηλαδή την συναισθηματική έλλειψη της παιδικής τους ηλικίας μέσα από την εξάρτηση τους συναισθηματικά στην ενήλικη ζωή τους.
Στην περίπτωση που κάποιος επιτήδειος συνειδητοποιήσει την συναισθηματική εξάρτηση που βιώνουν στο πρόσωπο του αυτά τα άτομα, τη χρησιμοποιεί για αθέμιτους λόγους. Είναι κλασική η περίπτωση που μια συμπεριφορά υπαγορεύεται και εκτελείται αναγκαστικά κάθε φορά που ο σύντροφος απειλεί με αποχώρηση από τη σχέση η οριστική εγκατάλειψη. Το εξαρτημένο άτομο συμμορφώνεται αναγκαστικά έχοντας χάσει όμως στη διάρκεια την αίσθηση του εαυτού του. Τότε αρχίζει να χάνει την αυτοδυναμία του και αυτός ο φαύλος κύκλος επαναλαμβάνεται αποδιοργανώνοντας εντελώς το εξαρτημένο άτομο.
Είναι σημαντικό ένα άτομο να έχει αποσαφήνιση τις έννοιες της αγάπης, του έρωτα και της εξάρτησης μέσα σε μια σχέση πριν δημιουργήσει μια σχέση. Μόνο έτσι θα καταφέρει να έχει μια σχέση υγιή, ζωντανή και σε βάθος χρόνου. Είναι μια προσπάθεια δύσκολη όμως αξίζει τον κόπο, αν σκεφθεί κανείς τι σημαίνει να αισθάνεσαι θετικά μέσα σε μια σχέση έπειτα από ελεύθερη επιλογή.

Αναδημοσίευση http://www.cognitiveanalytic.gr

05/04/2010

>Ποιο στυλ ζευγαριού σάς ταιριάζει;

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΣΧΕΣΕΙΣ ΖΕΥΓΑΡΙΟΥ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 14:35

>Κάθε ανθρώπινη προσωπικότητα είναι μοναδική. Για το λόγο αυτόν και, επιπλέον, επειδή μια σχέση δύο ανθρώπων είναι πολύ παραπάνω από το άθροισμα των προσωπικοτήτων τους, είναι και κάθε σχέση μοναδική. Παρ’ όλα αυτά, σχηματοποιώντας ορισμένα χαρακτηριστικά συντροφικής συμπεριφοράς, μπορούμε, σύμφωνα με μια έρευνα ελβετών κοινωνιολόγων, να αναγνωρίσουμε κάποια κοινά στοιχεία που αντιστοιχούν σε ορισμένους τύπους ζευγαριών.

Κάτι καινούργιο γεννιέται
Όταν δύο άνθρωποι αποφασίζουν να γίνουν ζευγάρι, τότε κάτι καινούργιο γεννιέται: μια οντότητα που περιλαμβάνει δύο ανθρώπους, αλλά όχι μόνο… Ένα ζευγάρι είναι η σύνθεση δύο δια­φο­ρε­τικών προσωπικοτήτων, οι οποίες επιπλέον «κουβαλούν» μια πλούσια κληρονομιά από πρότυπα, βιώματα, εμπειρίες, προσδοκίες από τις σχέσεις της ζωής τους: Κατ’ αρχάς, τη σχέση με τους γονείς (αλλά και των γονιών μεταξύ τους), τις ­οικογενεια­κές, τις φιλικές, τις ερωτικές, τις ιδανικές…
Όλα αυτά καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τη νέα σχέση. Σε συνδυασμό, φυσικά, με τα συναισθήματά τους, αλλά και τους παράγοντες που επηρεάζουν τη ζωή τους και που αλλάζουν συνεχώς. Γι’ αυτό και κάθε σχέση, εκτός από μοναδική, είναι και διαρκώς μεταβαλλόμενη.
Παρ’ όλα αυτά, σύμφωνα με την έρευνα των ελβετών επιστημόνων, διακρίνονται ορισμένα συζυγικά «στυλ», τρόποι λειτουργίας των ζευγαριών. Σε κάποιο από αυτά τα στυλ, μπορεί να αναγνωρίσετε και το δικό σας…

Τα 5 στυλ των σχέσεων
Πώς επιλέγει, όμως, κάθε ζευγάρι το «στυλ» του; ­Σίγουρα δεν κάθεται μια μέρα στο τραπέζι των… συμφωνιών και διαπραγματεύεται, παρόλο που κάποιες φορές, όταν αρχίσουν τα «δύσκολα», αναγκάζεται να το κάνει κι αυτό. Περισσότερο το στυλ προκύπτει από μόνο του, ανάλογα με την ηλικία, τους στόχους, το κοινωνικό περιβάλλον, και μπορεί να αλλάξει σε κάποια άλλη στιγμή, αν επέλθει κάποια σημαντική αλλαγή στη ζωή του, όπως είναι η γέννηση ενός παιδιού ή αλλαγές στην επαγγελματική κατάσταση του ενός ή και των δύο.

1. «Μαζί στα δύσκολα και στα εύκολα»
Το παραδοσιακό ζευγάρι: Σε αυτό το στυλ πολλοί θα αναγνωρίσουν τη σχέση των γονιών τους. Είναι τα ζευγάρια που θέλουν να γεράσουν μαζί, μοιραζόμε­νοι τις ίδιες ιδέες, απόψεις, στόχους. Η ατομικότητα εγκαταλείπεται σε μεγάλο βαθμό για το «εμείς». Επικρατεί η πεποίθηση ότι για το καλό της οικογένειας πρέπει να υπάρχει ταύτιση των συντρόφων και ομοφωνία.
Οι ρόλοι: Σε αυτό το ζευγάρι κυριαρχούν κυρίως τα παραδοσιακά πρότυπα. Ο άνδρας φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη για την οικονομική εξασφάλιση. Είναι ο «πρέσβης» της οικογένειας προς τα έξω, τουλάχιστον σε σχέσεις και υποχρεώσεις πέραν του στενού οικογενειακού και φιλικού περιβάλλοντος, και διεκπεραιώνει δύσκολες «επιχειρήσεις» (μεγάλες αγορές, δάνεια, ταξίδια). Η γυναίκα φροντίζει για την καλή λειτουργία του σπιτιού και την ανατροφή των παιδιών. Ενίοτε, ανα­λαμβάνει μέρος εργασιών ή της εργασίας του συζύγου για να τον βοη­θήσει. Η θαλπωρή, η σιγουριά, η στήριξη εντός της οικογένειας είναι δικές της αρμοδιότητες. Ο ρόλος του ενός συμπληρώνει αυτόν του άλλου και έτσι υπάρχει μεγάλη αλληλεξάρτηση. Οι αποφάσεις, συνήθως, παίρνονται από κοινού.
Το σχόλιο: Το στυλ αυτό βασίζεται στη σταθερότητα την οποία εξασφαλίζει. Επειδή οι ρόλοι είναι σαφώς καθορισμένοι, η συμβίωση είναι σχετικά αρμονική. Επικρατεί ηρεμία, ασφάλεια, ρουτίνα – με την καλή (και την κακή) έννοια του όρου.

2. «Αυτονομία και ισοτιμία πάνω απ’ όλα»
Το αυτόνομο ζευγάρι: Αυτό το ζευγάρι το ενώνει, κατά παράδοξο τρόπο, η αναζήτηση της ­αυτονομίας των συντρόφων, που θεωρείται απαραίτητη για την προσωπική και για την κοινή ευτυχία. Η θυσία της ατομικότητας στο βωμό της κοινής ζωής εκλαμβάνεται ως αποτυχία, τόσο προσωπική όσο και της σχέσης. Οι ρόλοι: Επειδή στόχος και των δύο είναι η πραγμάτωσή τους σε πολλά διαφορετικά πεδία (ως σύντροφοι, γονείς, επαγγελματίες, κοι­νω­νικά όντα), τα ζευγάρια αυτά αποφεύγουν τα στερεότυπα που βασίζονται στο φύλο τους και επιδιώκουν την ισοτιμία σε όλα. Η επικοινωνία είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να επιτευχθεί συμφωνία για το κάθε βήμα. Από εκεί και πέρα, όλες οι δυνατότητες είναι ανοιχτές και για τους δύο.
Το αυτόνομο ζευγάρι είναι εξωστρεφές, τόσο συντροφικά όσο και ατομικά. Η επαφή με τον έξω κόσμο τρέφει και εμπλουτίζει τη ζωή του και αποτρέπει την επικράτηση της ρουτίνας, η οποία θεωρείται ενοχλητική και απειλητική για τη σχέση.
Το σχόλιο: Το μεγάλο πλεονέκτημα του στυλ αυτού είναι ότι, καταρχήν, δίνει τη δυνατότητα να έχει κανείς και προσωπική ζωή και συντροφική. Προβλήματα προκύπτουν όταν οι ατομικές αναζητήσεις δεν μπορούν να συμβιβαστούν με την κοινή ζωή και η σχέση αρχίσει να γίνεται εμπόδιο. Τότε το πιο πιθανό επόμενο βήμα είναι η διάλυσή της.

3. «Ο καθένας τη ζωή του»
Το παράλληλο ζευγάρι: Δεν θυμίζει καθόλου αυτό που θα ονο­μά­ζαμε «ευτυχισμένο ζευγάρι». Ο καθένας εδώ έχει τους ρυθμούς και τις δραστηριότητές του (τις οποίες, όμως, δεν επενδύει στη σχέση όπως οι «αυτόνομοι») και αγνοεί σχεδόν τελείως τι κάνει ο άλλος, τόσο σε προσωπικό όσο και σε οικογενειακό επίπεδο.
Οι ρόλοι: Ο καθένας έχει το ρόλο του και δεν συμμετέχει ούτε ηθικά ούτε πρακτικά στα καθήκοντα του άλλου. Κατά βάθος, οι δύο σύντροφοι είναι μαζί γιατί δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά και όχι γιατί αισθάνονται να χρειάζονται ο ένας τον άλλο συναισθηματικά.
Συχνά, τέτοια ζευγάρια είναι αποκομμένα από άλλες σχέσεις, ακόμη και κοντινές, συγγενικές, χωρίς όμως να υπάρχει ταυτόχρονα η ανάγκη για δική τους ιδιωτική ζωή.
Το σχόλιο: Αν και πολύ μοναχική, η συνύπαρξη μπορεί να είναι ήρεμη, εφόσον οι απαιτήσεις του ενός από τον άλλον είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Όταν ο φόβος της αλλαγής είναι μεγάλος, μπορεί ένα τέτοιο ζευγάρι να «κρατήσει» μια ζωή.

Μεγάλες προσδοκίες
Ακόμη και σήμερα, ίσως μάλιστα περισσότερο και από παλαιότερες εποχές, οι απόψεις που έχουμε για τις σχέσεις φέρουν τη σφραγίδα της προσδοκίας της ρομαντικής αγάπης. Μιας αγάπης που, όταν τη βρούμε, αφηνόμαστε σε αυτήν, οραματιζόμενοι «βίον ανθόσπαρτον» που να εγγυάται αρμονία, ασφάλεια, ευτυχία… Η πραγματικότητα, όμως, δείχνει ότι η καθημερινότητα μιας σχέσης δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στην αγάπη. Πολλές φορές μοιάζει με μια «επιχείρηση» που απαιτεί καλή συνεργασία, σωστή κατανομή των δυνάμεων, του χώρου, του χρόνου. Και κάθε ζευγάρι αναπτύσσει τη δική του στρατηγική, για να τη φέρει σε πέρας…


4. «Μόνοι εναντίον όλων»
Το ζευγάρι-κουκούλι: Εδώ τον πρώτο λόγο έχουν η τρυφερότητα και η προστασία. Ο κύριος στόχος των συντρόφων είναι να παρέχουν ο ένας στον άλλο στοργή και στήριξη μπροστά στις δυσκολίες της ζωής. Η σχέση και η κοινή ζωή είναι σαν μια φωλιά προστατευμένη όσο το δυνατόν περισσότερο από τον έξω κόσμο. Όπως και στο παραδοσιακό ζευγάρι, είναι μια σχέση συγχώνευσης και ταύτισης.
Οι ρόλοι: Σε αυτό το ζευγάρι επικρα­τεί ισότητα και δικαιοσύνη στην κατανομή των ρόλων και των καθηκόντων. Εργάζονται και οι δύο και βρίσκουν εξίσου καταφύγιο και ανακούφιση στη σπιτική ζωή.
Η σχέση με τον έξω κόσμο είναι περιορισμένη, το ζευγάρι αυτό αντιλαμβάνεται τον εαυτό του σαν έναν πυρήνα κάπως ξεκομμένο από το περιβάλλον. Κοινωνικές δραστηριότητες, επαγγελματική εξέλιξη ή συμμετοχή στα κοινά αποτελούν μάλλον δευτερεύοντες στόχους.
Το σχόλιο: Το πλεονέκτημα τέτοιων σχέσεων είναι η προστατευμένη ατμόσφαιρα και η ασφάλεια. Δυστυχώς, όμως, αυτή η εσωστρέφεια είναι αποτέλεσμα και αιτία ταυτόχρονα ανεπάρκειας στην αντιμετώπιση προβλημάτων, τόσο εξωτερικών όσο και στην ίδια τη σχέση, με αποτέλεσμα, όταν προκύπτουν τέτοια, αυτή να κινδυνεύει.

5. «Είμαστε μέρος του κόσμου μας»
Το κοινωνικό ζευγάρι: ­Επενδύει στη συζυγική και οικογενειακή ζωή με έναν τρόπο συχνά ­συγχωνευτικό, χωρίς πολλά περιθώρια για προσωπικές ανησυχίες κι αναζητήσεις. Η διαφορά, όμως, με τα άλλα ­ζευγάρια είναι η μεγάλη σημασία της συμμετοχής στην κοινωνική ζωή: στην περιοχή, στο σχολείο, στο συνδικαλισμό, στις κινήσεις πολιτών.
Οι ρόλοι: Το στυλ αυτό το διακρί­νει η ισότητα, η ευελιξία και η αλληλοστήριξη. Οι δύο σύζυγοι εναλ­λάσσονται στις υποχρεώσεις της οικογένειας. Προτεραιότητα έχει πάντα όχι η προσωπική ζωή και ανάπτυξη του καθενός, αλλά το κοινό καλό, είτε της ίδιας της οικογένειας είτε του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος.
Το σχόλιο: Η προτεραιότητα των κοινών αναγκών, η αλληλοστήριξη και η εξωστρέφεια, κάνουν τα ζευγάρια αυτά να είναι τα πιο ικανοποιημένα και τα πιο ανθεκτικά στο χρόνο. Δεν απογοητεύονται εύκολα, γελάνε συχνό­τερα μαζί, χαίρονται περισσότερο τη ζωή τους και χωρίζουν σπανιότερα…

Και ποιος «κερδίζει»;
Υπάρχει, λοιπόν, σύμφωνα με τα προαναφερθέντα, η ιδανική συνταγή της επιτυχίας; Χωρίς αμφιβολία, κάποια στυλ ζευγαριών, με το «κοινωνικό ζευγάρι» να έχει το προβάδισμα, μοιάζουν να έχουν καλύτερες πιθανότητες για μια ικανοποιητική συζυγική ζωή. Παρ’ όλα αυτά, η επιτυχία του ζευγαριού εξαρτάται λιγότερο από τη «φόρμα» και περισσότερο από την ουσία, με άλλα λόγια από τη θέληση και την ικανότητα των δύο συντρόφων να ξεπερνούν μαζί τις δυσκολίες της ζωής.


Αναδημοσίευση www.vita.gr

01/04/2010

>Από τα Πάθη στην Ανάσταση: H σημασία του Πάσχα

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 19:33

>

H μεγάλη γιορτή του Πάσχα πλησιάζει, φέρνοντας μαζί της το μήνυμα της Ανάστασης, της ανανέωσης και της ελπίδας. Η Κυριακή του Πάσχα αποτελεί σημαντική πηγή έμπνευσης και εσωτερικής ανάτασης για τον άνθρωπο. Από τα ματωμένα σεντόνια στον άδειο τάφο του Κυρίου, ο κόσμος σηματοδότησε τότε μια διαφορετική εποχή καινούργιων γενναίων ξεκινημάτων. Το μήνυμα της αγάπης, της πίστης και της ελπίδας αντηχεί σε όλο τον κόσμο.
Ο Ντοστογιέφσκι, στους ‘Αδελφούς Καραμαζώφ’ είπε: ‘χωρίς Θεό, όλα επιτρέπονται’, αλλά η γιορτή του Πάσχα δηλώνει ‘Με το Θεό, όλα είναι δυνατά’. Πρόκειται για ένα μήνυμα ελπίδας που ξεπερνάει τους περιορισμούς μας και θριαμβεύει πάνω στους χειρότερους φόβους μας. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα του Πάσχα.

Το νόημα της Μεγάλης Εβδομάδας
Η εβδομάδα των παθών, όπως επίσης αποκαλείται η Μεγάλη Εβδομάδα, σηματοδοτεί, πέρα από το θρησκευτικό της νόημα, την έναρξη μιας εποχής σκέψης και περισυλλογής για τους περισσότερους ανθρώπους.
Είναι η εβδομάδα κατά την οποία ακόμα και άτομα τα οποία δεν εκκλησιάζονται τακτικά αισθάνονται την ανάγκη να πάνε στην εκκλησία, ν’ ανάψουν ένα κεράκι και να σκύψουν συλλογισμένοι το κεφάλι μπροστά στα εικονίσματα.
Γιατί όμως συμβαίνει κάτι τέτοιο; Ποιος είναι ο λόγος που το άτομο αισθάνεται ξαφνικά αυτή την ανάγκη να πάει στην εκκλησία; Γιατί συγκεκριμένα αυτή την εβδομάδα που συνδέεται με τη γιορτή του Πάσχα και όχι ενδεχομένως κάποια άλλη;
Τα πάθη του Χριστού, σε ψυχολογικό επίπεδο, συμβολίζουν τα πάθη που περνάει κάθε άνθρωπος. Πρόκειται για μια υπενθύμιση ότι, όσο καλά και αν πάει η ζωή κάποιου, υπάρχουν πάντα οι δύσκολες στιγμές, τα πράγματα που δεν μπορεί κανείς να ελέγξει, οι συγκυρίες ή τα δυσάρεστα που συμβαίνουν ξαφνικά και ταράζουν την ομαλή ζωή και τη ρουτίνα.
Η Μεγάλη Εβδομάδα συμβολίζει τη σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου, τα προσωπικά πάθη που βασανίζουν τον κάθε ένα και του θυμίζει με αμείλικτο τρόπο τις ανθρώπινες αδυναμίες.

Το προσωπικό νόημα του Πάσχα
Κόκκινα αβγά, μοσχοβολιστά τσουρέκια, ο παραδοσιακός οβελίας, τα κοκορέτσια, η ευκαιρία απόδρασης στο χωριό: για τους περισσότερους, το Πάσχα είναι μια όμορφη ανοιξιάτικη γιορτή που προσφέρει την ευκαιρία να περάσουμε τη μέρα με την οικογένειά μας και να ευχαριστηθούμε με το όσα έχουμε.
Όμως, η γιορτή αυτή είναι κάτι περισσότερο από αυτή την απλή ευχαρίστηση. H μεγάλη αυτή γιορτή της χριστιανοσύνης έχει όμως και προσωπικό νόημα για το κάθε άτομο, γιατί αγγίζει τα βαθύτατα υπαρξιακά θέματα του πόνου, της δυστυχίας, του δεινοπαθήματος, και του θανάτου.
Είναι μια ευκαιρία για να κάνει κανείς την ενδοσκόπησή του, για να ρίξει μια διεισδυτική ματιά στον εσωτερικό του κόσμο και να αναλογιστεί για την πορεία του, τις αξίες του και τους στόχους του.
Η Εβδομάδα των Παθών που καταλήγει στην Ανάσταση έχει ένα βαθύ ψυχολογικό νόημα: το πέρασμα από τα πάθη στη λύτρωση και τον εορτασμό της ανανέωσης και της ανάτασης.
Το πάθος, ο πόνος οι προδοσίες, οι πειρασμοί, οι πλάνες, οι προσκολλήσεις, οι απoγοητεύσεις, οι δυσκολίες, ο θάνατος είναι το ψυχολογικό τοπίο μέσα στο οποίο ζει ο άνθρωπος και το οποίο ζει μέσα μας.
Ξεπερνώντας όλα αυτά τα στοιχεία μπορούμε να ξαναδημιουργήσουμε το ατομικό μας ψυχολογικό τοπίο, να ανανεωθούμε και να δώσουμε νέο νόημα στη ζωή μας. Δεν είναι τυχαίο ότι η γιορτή του Πάσχα συμπίπτει με την Aνοιξη, όταν η φύση ξυπνά από τη χειμερία νάρκη της και περνά στην περίοδο της γονιμότητας και της ευφορίας.
Ψυχολογικά, αυτή η γιορτή συμβολίζει και μια ευρύτερη ψυχική διαδικασία της εξάλειψης και της αναγέννησης: εγκαταλείπουμε όλα όσα είμαστε και δεν μας αρέσουν και προσπαθούμε να κερδίσουμε κάτι νέο, να αναγεννηθούμε ψυχολογικά με διαφορετικό τρόπο.
Ο άνθρωπος είναι φυλακισμένος των συνηθειών του, των φόβων του, της αρνητικότητας και της επιφυλακτικότητάς του, αλλά πάντα έχει τη δυνατότητα να αποδράσει με το να πάψει να φοβάται τους εσωτερικούς κι εξωτερικούς ‘εχθρούς’ του, με το να πάψει να φοβάται το γεγονός ότι έχει να κουβαλήσει τον προσωπικό του σταυρό και αντέξει τον πόνο.
Ο άνθρωπος θα πρέπει να εγκαταλείψει την αυτολύπηση και το αυτομαστίγωμα και να είναι διατεθειμένος να ξεπεράσει τα προσωπικά του όρια, τις δυσκολίες του, την ψυχολογική τελμάτωσή του, και την έλλειψη νοήματος στη ζωή του.
Ο άνθρωπος χρειάζεται κάτι που θα τον υποκινήσει, αυτό το σποράκι που θα φυτρώσει και θα θεριέψει μέσα του: πάθος σε αυτό που κάνει, πίστη κι ελπίδα σε κάτι, ενδιαφέροντα και όνειρα.
Το μήνυμα της Ανάστασης έρχεται να μας θυμίσει με πολύ επίκαιρο τρόπο ότι, παρ’ όλες τις δυσκολίες, τις αντιξοότητες, ακόμα και το θάνατο γύρω μας, ωστόσο μπορούμε ν’ αλλάξουμε τον εαυτό μας στον βαθμό που επιθυμούμε κάτι τέτοιο και ρισκάρουμε να το πραγματοποιήσουμε.

Αναδημοσίευση http://www.health.in.gr

30/03/2010

>Θέλετε υγεία; Αφήστε τον θυμό να εκτονωθεί!

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:09

>Όλοι αντιμετωπίζουμε θυμό στην ζωή μας. Ο θυμός είναι ένα λειτουργικό συναίσθημα, απαραίτητο για την επιβίωση. Αν δεν σταθούμε απέναντι του σωστά, μπορεί να προκαλέσει σοβαρές βλάβες στον ψυχισμό, την συμπεριφορά, αλλά και την ίδια την σωματική υγεία. Ωστόσο, πόσοι από εμάς γνωρίζουμε τελικά τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να χειριστούμε αποτελεσματικά τον θυμό;
Μπορεί να μεγαλώσετε σε οικογένειες που δεν επέτρεπαν την εκτόνωση του θυμού. Μπορεί η οργή να επιτρεπόταν μόνο σε έναν γονιό ή μόνο σε ένα συγκεκριμένο παιδί της οικογένειας . Έτσι, λοιπόν, μάθατε από νωρίς ότι η αν θυμώσετε, θα χάσετε τον έλεγχο ή το μυαλό σας,, θα χάσετε την αγάπη και την εκτίμηση των άλλων ή θα βλάψετε τους γύρω σας. Μάθατε, με άλλα λόγια, ότι ο θυμός είναι ένα «κακό» συναίσθημα που πάντα θα πρέπει να κρύβετε με μαεστρία.
Τώρα όμως που μεγαλώσετε, πρέπει να μάθετε την αλήθεια: Αν δεν εκφράσετε τον θυμό σας, δεν πρόκειται απλά να «σας περάσει». Αν δεν μάθετε να τον εξωτερικεύετε με κάποιον τρόπο, θα αναγκαστείτε να τον αντιμετωπίσετε εσωτερικά– δηλαδή μέσα στο σώμα. Να πως γίνεται αυτό: Κάθε φορά που κρατάτε τον θυμό, παράγονται μέσα στο σώμα σας συγκεκριμένες χημικές ουσίες καθώς και μια σειρά μεταβολικών αλλαγών. Ο βουβός θυμός είναι τοξικός και σύντομα αυτή η συσσώρευση μπορεί να εξελιχθεί σε μια κανονική οργανική ασθένεια.
Όλες οι επίσημες επιστημονικές έρευνες αποδεικνύουν πια ότι ο χρόνιος κρατημένος θυμός είναι εξαιρετικά επικίνδυνος, ιδιαίτερα για τις γυναίκες. Γυναίκες που καταπίεζαν επί χρόνια οργή και παράπονα από τους συντρόφους τους, είχαν σημαντικά μεγαλύτερη θνησιμότητα από εκείνες που είχαν μάθει να συζητάνε και να διεκδικούνε στην συζυγική τους σχέση.
Ο θυμός που έχετε κρατήσει για πολύ μεγάλο διάστημα μέσα σας συχνά μεταμορφώνεται σε πικρία. Το πρόβλημα με αυτό είναι ότι η πικρία κατακάθεται μέσα στο σώμα σας και σας «τρώει» κυριολεκτικά τα σωθικά με τη μορφή καρκινωμάτων. Ένας από τους λόγους που οι γυναίκες δημιουργούν κύστες ή όγκους στην μήτρα είναι το σύνδρομο που η Louise Hay αποκαλεί «το σύνδρομο του αυτός που με αδίκησε». Αυτές οι ασθένειες δεν είναι τίποτε άλλο από θαμμένη πικρία και θυμό.
Συνειδητοποιείστε ότι έχετε το δικαίωμα να νοιώθετε θυμό όταν πληγώνεστε, όταν σας εκμεταλλεύονται, όταν σας απορρίπτουν ή σας αγνοούν, όταν σας εγκαταλείπουν, σας απογοητεύουν ή όταν σας απειλούν. Μπορείτε να αντιμετωπίσετε αυτό το συναίσθημα θετικά μιλώντας ανοιχτά στο άλλον για την ενόχλησή σας. Μην διστάσετε να του πείτε «Είμαι θυμωμένος μαζί σου γιατί…».
Απελευθερώστε τον θυμό κυριολεκτικά με οποιονδήποτε τρόπο! Ακόμη και αν δεν αισθάνεστε έτοιμοι να μιλήσετε στον άνθρωπο που σας έχει εξοργίσει, σταθείτε μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου σας, φανταστείτε ότι βρίσκεται απέναντί σας και μιλήστε του όσο έντονα και αληθινά επιθυμείτε. Απελευθερωθείτε!
Είναι καταπληκτικό πόσο ευτυχισμένοι και ελεύθεροι μπορείτε να γίνετε αν επιτρέψετε στο θυμό να φύγει από μέσα σας. Θα νοιώσετε σαν να έχει φύγει από πάνω σας ένα τεράστιο βάρος. Δοκιμάστε το!

Οι 2 λανθασμένοι τρόποι διαχείρισης του θυμού
Εκρήξεις θυμού :Τα άτομα αυτά φωνάζουν, χτυπάνε, μπορεί ακόμα και να φτάσου στην σωματική βία. Δεν ελέγχουν την έξαρση τους. Συνειδητά ή ασυνείδητα, οι εξάρσεις αυτές δημιουργούν κλίμα τρομοκρατίας και μια αίσθηση ελέγχου και χειραγώγησης στους άλλους . Καλό είναι να αναζητήσουν βοήθεια από έναν έμπειρο Ψυχολόγο.
Απώθηση θυμού : Τα άτομα αυτά δεν έχουν μάθει να εκφράζουν θυμό. Βαθιά μέσα τους θεωρούν ότι ο θυμός είναι «κακός». Αυτή η συσσώρευση θυμού μπορεί να συμβάλλει καθοριστικά στην δημιουργία κατάθλιψης, κρίσης πανικού, ή άλλων σοβαρών οργανικών ασθενειών (καρδιοαγγειακά προβλήματα, δερματικές παθήσεις, καρκίνος, κ.α)

Ασθένειες και σωματικά συμπτώματα που συνδέονται με χρόνιο «κράτημα» του θυμού : αιμορροΐδες, βρογχοκήλη, δυσάρεστη αναπνοή, αρθρίτιδα, προβλήματα με την γνάθο, κολπίτιδα, μυκητίαση (candidiasis), νεοπλασίες, πρωκτική αιμορραγία, καρκίνος, ρευματισμοί, ηπατίτιδα, προβλήματα με τα ιγμόρεια, καρδιοαγγειακά προβλήματα, τρίξιμο δοντιών στον ύπνο, λαρυγγίτιδα, κερατίτιδα

29/03/2010

>Η ακτινογραφία …. του άγχους

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 16:13

>Αναφερόμαστε όλοι στο άγχος αλλά δεν γνωρίζουμε πάντα τη σημασία του. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το άγχος προέρχεται συγχρόνως από καλά και άσχημα πράγματα που μας συμβαίνουν. Εάν δεν αισθανόμαστε καθόλου άγχος, τότε δεν ήμασταν ζωντανοί! Το άγχος γίνεται πρόβλημα όταν δεν γνωρίζουμε πώς να προσεγγίσουμε ένα γεγονός ή μια κατάσταση. Τότε αρχίζει η ανησυχία και νιώθουμε «αγχωμένοι».
Τα πράγματα που σας προκαλούν άγχος δεν είναι μάλλον τα ίδια με αυτά που προβληματίζουν τον γείτονά σας και αυτά που προκαλούν άγχος σε εκείνον ίσως δεν ανησυχούν καθόλου εσάς. Ο τρόπος με τον οποίο εξετάζετε μερικά γεγονότα καθώς και ο τρόπος με τον οποίο αντιδράτε σε αυτά καθορίζουν εάν τα θεωρείτε αγχωτικά ή εάν πιστεύετε ότι λύνονται εύκολα. Η αντίδρασή σας στο άγχος μπορεί να επηρεάσει την ψυχική και τη σωματική σας υγεία. Είναι λοιπόν σημαντικό να μάθετε να αντιμετωπίζετε αποτελεσματικά το άγχος μόλις αυτό παρουσιαστεί.

Κατανόηση του άγχους
Τα συναισθήματα σας απέναντι στα γεγονότα της ζωής σας είναι πολύ σημαντικά. Προκειμένου να γνωρίσετε καλύτερα και να καταλάβετε τις αντιδράσεις σας αντιμετωπίζοντας το άγχος με αποτελεσματικό τρόπο. Ο καλύτερος τρόπος εκκίνησης είναι να προσδιορισθεί η αιτία του δικού σας άγχους, όπως:
* γεγονότα που σημαδεύουν τη ζωή σας: ο γάμος, μια αλλαγή δουλειάς, μια μετακόμιση, το διαζύγιο ή ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου.
* μακροπρόθεσμες έννοιες: ανησυχίες σχετικά με το μέλλον των παιδιών σας, οικονομικά ή χρηματοοικονομικά προβλήματα, μια χρόνια αρρώστια.
* καθημερινές στεναχώριες: μποτιλιαρίσματα, αγενείς άνθρωποι ή μηχανήματα που δεν δουλεύουν όταν θέλετε να τα χρησιμοποιήσετε.

Η αντίδραση του άγχους
Όταν βιώνετε ένα αγχωτικό γεγονός, το σώμα σας αισθάνεται μια σειρά αλλαγές οι οποίες ονομάζονται αντίδραση του άγχους. Αυτή η αντίδραση περιλαμβάνει τρία στάδια:

Στάδιο 1 – Επιστράτευση της ενέργειας
Στην αρχή, το σώμα σας εκκρίνει αδρεναλίνη, έχετε ταχυπαλμίες και αρχίζετε να αναπνέετε πιο γρήγορα. Μια τέτοια αντίδραση μπορεί να προκληθεί τόσο από τα καλά όσο και από τα άσχημα γεγονότα, όπως η παραμονή του γάμου σας αλλά και η μέρα που χάνετε τη δουλειά σας.

Στάδιο 2 – Κατανάλωση των αποθεμάτων ενέργειας
Εάν για τον ένα ή τον άλλο λόγο, συνεχίζετε να νιώθετε τα συμπτώματα του πρώτου σταδίου, το σώμα σας αρχίζει να ελευθερώνει τα αποθέματα σακχάρου και λίπους. Σε αυτό το στάδιο, αισθάνεστε εξαντλημένοι, πιεσμένοι και κουρασμένοι. Είναι πιθανόν να καταναλώνετε υπερβολική ποσότητα καφεΐνης, τσιγάρων και αλκοολούχων ποτών. Ενδέχεται να νιώσετε αγωνία, απώλεια μνήμης και να αρπάζετε γρίπη ή κρυολογήματα συχνότερα από ότι συνήθως.

Στάδιο 3 – Εξάντληση των αποθεμάτων ενέργειας
Εάν δεν λύσετε τα προβλήματα του άγχους το σώμα θα ζητά περισσότερη ενέργεια από αυτή που μπορεί να παράγει και θα είστε μόνιμα αγχωμένοι. Στο στάδιο αυτό μπορεί να παρουσιάσετε αϋπνία, αλλαγές στο χαρακτήρα, ή να έχετε λάθος κρίση. Μπορεί επίσης να εμφανίσετε μια σοβαρή ασθένεια όπως καρδιοπάθεια, έλκη, ή ψυχική ασθένεια.

Όσο πιο έγκαιρα αντιμετωπίζετε την κατάσταση,τόσο πιο εύκολα είναι αυτή ανατάξιμη.

Αναδημοσίευση pcycom.gr

Older Posts »

Blog στο WordPress.com.