ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

13/03/2010

>Είναι αβάστακτα σκληρό το να μη σε ακούν!

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 23:18

>Είναι αβάστακτα σκληρό το να μη σε ακούν! Ο καθένας καλύπτουμε αυτή την ανάγκη μας διαφορετικό τρόπο. Μερικοί άνθρωποι «καλλιεργούν» την ικανότητα να μένουν μόνοι. Η γοητεία της μοναξιάς, εντοπίζεται στο ότι παρέχει χώρο για γαλήνη και περίσκεψη, χρόνο για ενδοσκόπηση, χρόνο για δημιουργική προσπάθεια. Η μοναξιά προσφέρει ξεκούραση και ανάπαυλα από τις θορυβώδεις απαιτήσεις της καθημερινής κοινωνικής ζωής.
Όμως σ΄ένα βαθμό η ροπή προς τη μοναξιά οφείλεται στο γεγονός ότι έχεις πληγωθεί, επειδή δε σε έχουν ακούσει και στηρίζεται σε μια μεγάλη αυταπάτη : τη αυταπάτη της αυτοδυναμίας. Εάν μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε κάποιον που μένει μόνος, θα ανακαλύπταμε ότι η σιγή της μοναξιάς γεμίζει συχνά με φανταστικούς διαλόγους.
Όταν δεν μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας νιώθουμε μειονεκτικά, όχι μόνο επειδή αισθανόμαστε λιγότερο αυθεντικοί και λιγότερο ολοκληρωμένοι, αλλά κι επειδή αυτές οι σκέψεις μας κατατρώγουν ανελέητα. Βιώνουμε μια συνεχή σπάτάλη ενέργειας που σιγά σιγά μας φθείρει.
Η αίσθηση ότι δεν μας καταλαβαίνουν είναι μια από τις πιο επώδυνες ανθρώπινες εμπειρίες. Το να μην μας εκτιμούν και να μην ανταποκρίνοται στις ανάγκες μας, μειώνει τη ζωτικότητά μας και μας κάνει να νοιώθουμε λιγότερο ζωντανοί. Όταν είμαστε με κάποιον που δεν μας ακούει, «κατεβάζουμε ρολά». Όταν είμαστε με κάποιον που ενδιαφέρεται και ανταποκρίνεται – έναν καλό ακροατή – ζωντανεύουμε.
Η κατανόηση της δυναμικής της ακρόασης μας κάνει ικανούς να εμβαθύνουμε και να εμπλουτίζουμε τις σχέσεις μας. Έτσι μαθαίνουμε πώς να βάζουμε στην άκρη τη δική μας συναισθηματική κατάσταση και τότε συνειδητοποιούμε τα κέρδη της γνήσιας ενσυναίσθησης. Όταν η δική μας ακρόαση μπλοκάρεται από τα συναισθήματα που ο ομιλητής μας δημιουργεί, συνεργούμε στο να δημιουργούμε τη δική μας απομόνωση. Δεν χρειάζεται, όμως, να είναι έτσι τα πράγματα.

Προσαρμογή από Nichols, M. (2005) «Η χαμένη τέχνη της ακρόασης», Εκδ. Κέδρος.

>Είπαν …

>

Το ποιοί είμαστε και το τι λέμε αποτελεί το έναυσμα για την ανταπόκριση των άλλων ανθρώπων προς εμάς. Αυτή η ανταπόκριηση και η σύνδεσή μας με τους άλλους παραμένουν πολύ σημαντικά δεδομένα για την καλή ψυχολογική μας κατάσταση.

Από τον M.Nichols, αμερικάνο ψυχαναλυτή και οικογενειακό σύμβουλο.

28/02/2010

>Επικοινωνία και προβλήματα στις σχέσεις

Filed under: ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:24

>Τα περισσότερα προβλήματα σε όλων των ειδών τις σχέσεις είναι απόρροια επικοινωνιακών παρεξηγήσεων. Θυμώνουμε, πικραινόμαστε κι ενεργούμε με βάση τις αυθαίρετες ερμηνείες που δίνουμε στα λόγια ή στη συμπεριφορά των άλλων.

Καθώς στην εποχή μας δεν υπάρχουν παραδεκτοί κώδικες επικοινωνίας, αλλά και αυτοί που αποδεχόμαστε είναι συχνά εφήμεροι και αντιφατικοί, η αποκωδικοποίησης των μηνυμάτων που ανταλλάσουμε με τους γύρω μας να αποτελεί ένα από τα κύρια προβλήματα της επικοινωνίας των ανθρώπων.

Έστω κι αν δεν έχουμε το κλειδί για να μεταφράσουμε τα μηνύματα που δεχόμαστε, η αναγνώριση και μόνο ότι υφίσταται ένα τέτοιο πρόβλημα αποτελεί ασφαλιστική δικλίδα. Γιατί τότε δεν προσπαθούμε να μαντέψουμε τις σκέψεις του άλλου, αλλά ρωτάμε για να μάθουμε, δεν έχουμε μια στάση βεβαιότητας για το τί ο άλλος θέλει να μας πει, αλλά προσπαθούμε να ανακαλύψουμε τα κρυμμένα μηνύματα, δεν βιαζόμαστε να απαντήσουμε, αλλά ακούμε προσεκτικά μπαίνοντας στη θέση του άλλου.

Αντίθετα όταν νομίζουμε ότι καταλάβαμε, δρούμε με γνώμονα την αυθαίρετη ερμηνεία του μηνύματος, αγγνοώντας τις συνέπειες. Ενεργούμε όπως ο υπεύθυνος ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας όταν δίνει οδηγίες με βάση λανθασμμένες πληροφορίες.

29/12/2009

>Μοναξιά : η ασθένεια της εποχής μας

Filed under: ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ VIDEO — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 21:01

>

12/12/2009

>"Η γλώσσα που μιλάμε επιδρά στον τρόπο που σκεφτόμαστε?"

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 13:33

>Η γλώσσα είναι για τον άνθρωπο το κυριότερο μέσο επικοινωνίας και αποτελεί κυρίαρχο και χαρακτηριστικό κομμάτι κάθε κοινωνίας, ενώ θεωρείται ένα από τα στοιχεία που ξεχωρίζουν το ανθρώπινο είδος σε σχέση με τα υπόλοιπα έμβια όντα του πλανήτη. Η γλώσσα είναι ένα σημαντικό «εργαλείο» που ο κάθε άνθρωπος αποκτά και χειρίζεται από πολύ νωρίς στη ζωή του. Ένα ακόμα μοναδικό χαρακτηριστικό του ανθρώπινου είδους είναι η ικανότητα επίλυσης προβλημάτων, δηλαδή η λογική σκέψη…Για πολλά χρόνια οι ψυχολόγοι μελετούν το συσχετισμό της γλώσσας με τη σκέψη, δηλαδή, πόσο επηρεάζει η μητρική μας γλώσσα τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Βέβαια, ένας πολύ σημαντικός παράγοντας που επιδρά στο αποτέλεσμα των μελετών και που δε μπορεί να διαχωριστεί πειραματικά τόσο από τη γλώσσα όσο και από τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων, είναι το πολιτισμικό πλαίσιο της εκάστοτε κοινωνίας. Έτσι, όταν μαθαίνει κανείς μια ξένη γλώσσα, εύκολα διαπιστώνει ότι δεν είναι μόνο οι λέξεις που διαφέρουν από εκείνες της μητρικής του γλώσσας αλλά και τα έθιμα και οι παραδόσεις που εκφράζονται πολλές φορές μέσα από προτάσεις και ιδιωματισμούς. Ακόμα και γενικότερες αντιλήψεις και ιδέες ή τρόποι που κάποιος αντιμετωπίζει τη ζωή, το περιβάλλον και τους συνανθρώπους του μπορεί να διαφέρουν.

Οι διαπιστώσεις αυτές έχουν οδηγήσει στη διαμόρφωση διαφόρων θεωριών σχετικά με την επίδραση που μπορεί να έχει η γλώσσα σαν μέσο επικοινωνίας στην αντίληψη, τη διαμόρφωση της σκέψης και στη μνήμη των ατόμων.
Οι θεωρίες αυτές έχουν σαν βάση την πεποίθηση ότι η κάθε γλώσσα εκφράζει και μια συγκεκριμένη «κόσμο-αντίληψη» και με αυτόν τον τρόπο, εκείνοι που μιλούν μια συγκεκριμένη γλώσσα έχουν και μια συγκεκριμένη οπτική του κόσμου που τους περιβάλλει. Κάποιες από τις θεωρίες αυτές υποστηρίζουν, χωρίς ωστόσο να υπάρχουν ξεκάθαρα ευρήματα ερευνών, ότι η σκέψη μας καθορίζεται από τη γλώσσα που μιλάμε, ενώ κάποιες άλλες ότι απλά επηρεάζεται από αυτήν.
Πραγματικά, έχουν εντοπιστεί σημαντικές γλωσσικές διαφορές μεταξύ λαών ή φυλών στον κόσμο.

Για παράδειγμα, ενώ η Αγγλική γλώσσα περιλαμβάνει ονόματα αλλά και ρήματα, η Νοότκα (γλώσσα ιθαγενών της Ν.Αμερικής)έχει μόνο ρήματα! Επιπλέον, είναι αξιοσημείωτη η ιδιαιτερότητα κάποιων γλωσσολογικών στοιχείων, όπως για παράδειγμα το γεγονός ότι στα Τουρκικά (αλλά και σε πολλές άλλες γλώσσες) υπάρχουν περισσότεροι του ενός παρελθόντες χρόνοι: ένας για να εκφράσει κάποιος μια άμεση εμπειρία και άλλος για να αναφερθεί κάποιος σε κάτι που συμπεραίνει ή που έμαθε από φήμες. Ακόμα, βασιζόμενοι στο γεγονός ότι υπάρχουν δομικές διαφορές ανάμεσα σε γλώσσες, κάποιοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι μεταξύ ατόμων που μιλούν τόσο διαφορετικές γλώσσες, μπορεί να υπάρχει δυσκολία ακόμα και στην επικοινωνία για κάποιο συγκεκριμένο θέμα.

Παραδείγματος χάριν, αν μια γλώσσα χρησιμοποιεί διαφορετικές λέξεις για να περιγράψει παρεμφερή αντικείμενα ενώ μια άλλη χρησιμοποιεί μία μόνο λέξη για να περιγράψει το σύνολο αυτών των αντικειμένων, τότε ο άνθρωπος που μιλά την πρώτη γλώσσα θα πρέπει να αντιλαμβάνεται διαφορετικά τα χαρακτηριστικά που ξεχωρίζουν το κάθε αντικείμενο, κάτι που δεν χρειάζεται να κάνει εκείνος που μιλά τη δεύτερη γλώσσα. Κατά ανάλογο τρόπο, οι Έλληνες έχουν διαφορετική αντίληψη του χιονιού από μια φυλή Εσκιμώων, όπως οι Ινουίτ που χρησιμοποιούν διαφορετικές λέξεις για να περιγράψουν το χιόνι την ώρα που χιονίζει και όταν το χιόνι είναι στρωμένο. Αντιλαμβανόμαστε, βέβαια, τη σημασία που έχει αυτή η γλωσσική διαφοροποίηση για έναν Ινουίτ σε σχέση με έναν Έλληνα.

Περεταίρω πειραματικά δεδομένα οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι συγκεκριμένα γνωστικά πλαίσια ευνοούνται περισσότερο από κάποια άλλα λόγω ενεργειακού κόστους. Η υπόθεση αυτή βασίζεται στο δεδομένο ότι ο ανθρώπινος (και όχι μόνο) οργανισμός πραγματοποιεί λειτουργίες που απαιτούν όσο το δυνατό μικρότερη κατανάλωση ενέργειας προκειμένου να υπάρχουν πάντα ενεργειακά αποθέματα για περιπτώσεις άμεσης ανάγκης. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, μια λέξη ή μια πρόταση μπορεί να δημιουργείται εύκολα στα πλαίσια μιας συγκεκριμένης γλώσσας αλλά όχι μιας άλλης. Αυτό οφείλεται στο ότι στη μια γλώσσα η δημιουργία αυτής της πρότασης έχει χαμηλότερο κόστος σε γνωστικές λειτουργίες και διαδικασίες ενώ στην άλλη μεγαλύτερο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η λέξη mokita που προέρχεται από τη γλώσσα της φυλής Kiriwina στη Ν.Γουϊνέα . Η λέξη αυτή σημαίνει «μια αλήθεια που όλοι ξέρουν αλλά κανείς δεν μιλά γι’αυτή». Για έναν άνθρωπο του οποίου η μητρική γλώσσα είναι η Kiriwina είναι πολύ λιγότερο το κόστος της χρήσης της λέξης mokita σε σχέση με το κόστος της προσπάθειας ενός Έλληνα να αποδώσει στη δικιά του γλώσσα τη συγκεκριμένη έννοια.

Επιπλέον, έχουν παρουσιαστεί διαφορές στην μαθηματική σκέψη και ικανότητα αφομοίωσης και χρήσης αριθμών μεταξύ ατόμων με διαφορετικές μητρικές γλώσσες. Και αυτή η διαφοροποίηση σχετίζεται με τις διαθέσιμες «πηγές» ενέργειας και πληροφοριών του γνωστικού συστήματος. Έτσι, τα Αγγλόφωνα παιδιά για παράδειγμα, έχουν να μάθουν εκτός από τους «στρογγυλούς» αριθμητικούς όρους 0-9, 10, 100, κτλ. και όλους τους διαφορετικά ονομαζόμενους αριθμητικούς όρους από το 11 μέχρι το 19 ,κοκ. αλλά και για τις δεκάδες, εκατοντάδες, κτλ. Αντιθέτως, τα παιδιά που έχουν σαν μητρική γλώσσα τα Κινέζικα, είναι υποχρεωμένα να μάθουν μόνο 14 αριθμητικούς όρους (0-10, 100, 1000, 10.000). Το νούμερο 11 για παράδειγμα, δεν αναφέρεται με κάποιον ειδικό όρο, αλλά ως 10 συν 1. Οπότε, όταν τα Αγγλόφωνα παιδιά πρωτομαθαίνουν αριθμητική παρουσιάζουν προβλήματα στην αφομοίωση όλων των αριθμητικών όρων, σε αντίθεση με τα παιδιά που μιλούν Κινέζικα , όπου δεν εμφανίζεται τέτοιο πρόβλημα, λόγω του χαμηλότερου κόστους σε «πηγές πληροφοριών».

Αν και χρειάζονται πολλές ακόμα μελέτες προκειμένου να αποκομίσουμε πιο ασφαλή συμπεράσματα, είναι εμφανές ότι η γλώσσα είναι ένας μόνο από τους παράγοντες που διαμορφώνουν τη σκέψη αλλά και την αντίληψη. Γι’ αυτό το λόγο, αλλά και επειδή όταν μιλάμε συχνά λαμβάνουμε γνωστικές αποφάσεις, η υπόθεση της επίδρασης της γλώσσας πάνω στη σκέψη θα συνεχίσει να έλκει το ευρύτερο επιστημονικό ενδιαφέρον και στα επόμενα χρόνια.

Αναδημοσίευση από το http://www.pharmaherb.gr

21/11/2009

>"Πλάθοντας ανθρώπους"

>Πιστή στην πεποίθησή της ότι τα συγκροτημένα άτομα προέρχονται από αρμονικές και συγκροτημένες οικογένειες, η κορυφαία στο χώρο της οικογενειακής ψυχοθεραπείας Αμερικανίδα Βιρτζίνια Σατίρ εξηγεί στο βιβλίο αυτό την άρρηκτη σχέση ανάμεσα στην οικογενειακή ζωή και στο χαρακτήρα που διαμορφώνει μεγαλώνοντας κάθε παιδί.

Η συγγραφέας, με σαφή και κατανοητό τρόπο, εξετάζει βασικά θέματα της διάπλασης του ατόμου, των διαπροσωπικών σχέσεων και του κύκλου της ζωής (Αυτοεκτίμηση, Μορφές Επικοινωνίας, Οργάνωση της οικογένειας, Οικογένεια και κοινωνία, κ.ά.), ενώ σκιαγραφεί τα βασικά χαρακτηριστικά της οικογένειας του μέλλοντος.

«Να καταλάβεις ότι όπως σε είχαν πλάσει κι όπως είχε διαμορφωθεί η κατάσταση γύρω σου, δεν μπορούσες να φερθείς διαφορετικά», τονίζει η Βιρτζίνια Σατίρ σε τούτο το πολύτιμο βιβλίο, στο οποίο διδάσκει την κατανόηση και τη συμφιλίωση με τον εαυτό για την οικογένεια και τις ανθρώπινες σχέσεις, γράφοντας απλά κι ανάλαφρα, ενώ συμπυκνώνει πείρα και σοφία από σαράντα χρόνια δουλειάς και έρευνας στην οικογενειακή θεραπεία.

04/10/2009

>Επικοινωνία & τρόποι επικοινωνίας

Filed under: ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 17:14

>Η επικοινωνία είναι σαν μια τεράστια ομπρέλα που σκεπάζει και επηρεάζει όλα όσα συμβαίνουν ανάμεσα στα ανθρώπινα όντα.

Είναι ο σημαντικότερος παράγοντας που καθορίζει το τι είδους σχέσεις θα δημιουργήσει κάθε άνθρωπος με τους άλλους και τι θα του συμβεί στη ζωή.

Η επικοινωνία είναι το μέτρο με το οποίο δύο άνθρωποι μετρούν την αξία του εαυτού ο ένας του άλλου. Αφορά όλο το φάσμα των πληροφοριών που δίνονται και παίρνονται, αλλά και τους τρόπους με τους οποίους χρησιμοποιούνται και ερμηνεύονται αυτές.

Κάθε επικοινωνία μαθαίνεται. Το άτομο μαθαίνει τον εαυτό του, τους άλλους και τον κόσμο μέσα από την επικοινωνία, μέσα από τις αντιδράσεις και οι πράξεις των άλλων. Όσο συμβαίνουν αυτά αρχίζει ένας διάλογος με τον εαυτό γύρω από ιδέες αναξιότητας, ανικανότητας, αγωνίας φόβου, απελπισίας. Αυτό συμβαίνει επειδή προσπαθούμε να γίνουμε αρεστοί στους άλλους, οπότε είμαστε ευάλωτοι στα σχόλια και στις πράξεις τους, «τους εκχωρούμε την δύναμή μας για επιβίωση».

Υπάρχουν τέσσερις βασικοί τρόποι επικοινωνίας, που εμφανίζονται όταν κάποιος αντιδράει στο άγχος και ταυτόχρονα έχει μειωμένη αυτοεκτίμηση χωρίς να μπορεί να το ανακοινώσει.
Ο συμβιβαστικός : Είναι η στάση που φανερώνει ότι το άτομο είναι διαθέσιμο να ευχαριστήσει, να ικανοποιήσει τις ανάγκες του άλλου. Βασίζεται στο στερεότυπο ότι «είναι εγωϊστικό να ζητάς πράγματα για τον εαυτό σου και να ‘’φορτώνεσαι’’ στους άλλους». Το άτομο εσωτερικεύει ένα ρόλο και ταυτόχρονα μια σωματική στάση ‘’θύματος’’, ενώ στην α. του υπερισχύει η ιδέα της αναξιότητας.
Ο επικριτής : Είναι μια θέση κύρους και εξουσίας η οποία τροφοδοτείται από την αρχή : «μην αφήνεις κανένα να σου κάθεται στον σβέρκο, μην είσαι δειλός». Η κυρίαρχη στάση είναι αυτή της μετάδοσης της ευθύνης στους άλλους, μέσα από μια λεκτική και εξωλεκτική συμπεριφορά κύρους. Στην αυτοεκτίμησή του υπάρχει ο φόβος της αποτυχίας και η αίσθηση της μοναξιάς.
Ο υπολογιστής : Εμφανίζεται ήρεμος και συγκρατημένος εξωλεκτικά, ενώ στον λόγο του υπερισχύει η διανοητικοποίηση και η πολυλογία. Το στερεότυπο που βρίσκεται πίσω από αυτό το πρότυπο είναι το ‘’μην κάνεις τον χαζό, είσαι πολύ έξυπνος για να κάνεις λάθη’’. Στην αυτοεκτίμησή του υπάρχει η αίσθηση του ευάλωτου.
Ο παραπλανητής : Είναι μια στάση που τροφοδοτείται από το στερεότυπο «μην είσαι σοβαρός, γλέντησε τη ζωή, ποιος νοιάζεται;». Η συμπεριφορά ενός τέτοιου ατόμου είναι αλλοπρόσαλλη, τα λόγια του δεν έχουν νόημα, ενώ το σώμα του δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεται αλλού. Μέσα του πιστεύει ότι κανείς δεν νοιάζεται γι’ αυτόν.

Εναλλακτική στους παραπάνω τρόπους είναι η ευθεία ανταπόκριση, κατά την οποία οι σχέσεις είναι εύκολες και ειλικρινείς, οι άνθρωποι δεν αισθάνονται να απειλείται η αυτοεκτίμησή τους. Αυτή η ανταπόκριση απαλλάσσει από την ανάγκη για διαχειριστικούς μηχανισμούς.

Μπορούμε να χρησιμοποιούμε όλους τους προηγούμενους τρόπους, αρκεί να ξέρουμε τι κάνουμε και είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες, ενώ αν αντιληφθούμε ότι κάνουμε κάτι χωρίς πρόθεση μπορούμε να ζητήσουμε συγγνώμη για την πράξη μας και όχι για όλη μας την ύπαρξη. Πίσω από την όποια αμυντική συμπεριφορά βρίσκονται στερεότυπα αποτροπής της απόρριψης που φοβόμαστε και είναι πολύ σημαντική η διαδικασία αναγνώρισης τους και η απάντηση σε αυτά στην θεραπευτική πράξη.

Σκέψεις με αφορμή το βιβλίο της V.Satir «Πλάθοντας Ανθρώπους», Εκδ. Κέδρος.

31/08/2009

>Γιατί κάποιος δεν ακούει αυτό που πιστεύει ότι είπες …

Filed under: ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 22:19

>Μερικές φορές οι άνθρωποι δεν μας ακούνε γιατί είχαν άσχημη μέρα. Μπορεί να τους απασχολούν τα άσχημα λόγια που κάποιος τους είπε ή ο φόρτος της εργασίας τους δεν τους επιτρέπει να ακούσουν απολύτως τίποτα. Ή μπορεί να μας απομακρύνουν για οποιαδήποτε λόγο – να θεωρούν ότι τους μιλάμε μόνο γιατί θέλουμε κάτι ή ότι θα τους κάνουμε κήρυγμα ή ότι δεν νοιαζόμαστε πραγματικά γι΄ αυτούς.

Οι άνθρωποι συχνά δεν ακούνε, γιατί θεωρούν δεδομένο αυτό που θα τους πούμε. Ή δεν μπορούν να μας ακούσουν γιατί δεν μπορούν να βάλουν στην άκρη τις δικές τους ανάγκες ή γιατί αυτό που τους λέμε τους αγχώνει. Εν συντομία, όταν οι άλλοι δεν ακούν, μπορεί να μας βάζουν στον πειρασμό να ρίχνουμε το φταίξιμο στη δική τους δυστροπία, οι αιτίες είναι πολλές και περίπλοκες …

(από το βιβλίο «Η χαμένη τέχνη της ακρόασης» του M.Nichols, Εκδ. Κέδρος)

19/08/2009

>Όταν το κανονικό γίνεται … ανάποδο και τουμπαλιν

Filed under: ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 12:06

>Θυμήθηκα πρόσφατα τις περιπέτειες της Λορέτας της ποντικίνας στην προσπάθειά της να γνωρίσει τον κόσμο. Να ένα απόσπασμα της συνομιλίας της με μια αράχνη στην αποτυχημένη προσπάθειά τους να συνθέσουν τις διαορετικές οπτικές τους :

… και τότε συνάντησε μία μεγάλη πορτοκαλιά αράχνη που κρεμόταν σ’ ένα λεπτό ιστό κεντημένο στο κλαδί ενός δέντρου.

-Τι κάνεις; τη ρώτησε ευγενικά η Λορέτα.
-Τα ίδια αποκρίθηκε βαριεστημένα η αράχνη χωρίς να κουνηθεί.

-Πώς νιώθεις έτσι Κρεμασμένη ανάποδα; ξαναμίλησε με φιλική διάδοση η Λορέτα.
-Ποιος Κρέμεται ανάποδα; ρώτησα τότε η αράχνη, ενώ ταυτόχρονα έψαχνε με το βλέμμα της τριγύρω να δει για ποιον μιλούσε το ποντικάκι.

-Μα εσύ κρέμεσαι ανάποδα! αποκρίθηκε γελαστά η Λορέτα, πιστεύοντας πως η αράχνη την κορόιδευε.
-Όχι εγώ!, απάντησε τότε η αράχνη και κούνησε αρνητικά το κεφάλι. Όχι εγώ!

-Μα… αυτό φαίνεται!, απάντησε με σιγουριά η Λορέτα. Είσαι ανάποδα και από τα δέντρα και από μένα.
-Βλακείες! ξαναμίλησε η αράχνη. Εσύ είσαι ανάπο­δα όχι εγώ. Εσύ περπατάς στο ταβάνι μου.

-Μα εσύ Κρέμεσαι ανάποδα! διαμαρτυρήθηκε η Λορέτα. Δε βλέπεις; Εγώ περπατάω κανονικά.
-Νομίζω πως αυτό που βλέπω ανάποδο, εσύ το βλέπεις κανονικό.., επέμενε Και πάλι η αράχνη, έτσι, αδιάφορα.

-Όχι! Όχι διόρθωσε η Λορέτα. Λυτό που εσύ βλέ­πεις κανονικό, για μένα είναι ανάποδο!
-Τα ταβάνια είναι πάντοτε ταβάνια, αποκρίθηκε η αράχνη και πάλι με την ίδια αδιαφορία στη φωνή της.

Από το βιβλίο του Axel Duwe «Οι Περιπέτειες της Λορέτας της Ποντικίνας», Εκδ. Ελληνικά Γράμματα

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.