ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

09/02/2011

>Θα περάσει κι αυτό!

Filed under: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 22:30

>

Ένα πρωί ο μικρός Σολομώντας είδε τον χρυσοχόο του πατέρα του, του βασιλιά Δαυίδ, να κάνει βόλτες στην αυλή του παλατιού, σκεφτικός και στενοχωρημένος. Το παιδί τον ρώτησε με απορία:
– Γιατί είσαι τόσο σκεφτικός και λυπημένος, φίλε μου;
– Επειδή μέσα σε επτά ημέρες πρέπει να βρω μια λύση σε αυτό που μου ζήτησε ο βασιλιάς πατέρας σου, του απάντησε ο χρυσοχόος. Αν δεν τη βρω θα χάσω τη δουλειά μου. Αλλά είμαι απελπισμένος γιατί δεν υπάρχει λύση σ’ αυτό που μου ζήτησε!
– Και τι είναι αυτό που σου ζήτησε; ρώτησε ο Σολομώντας.
– Μου ζήτησε να του φτιάξω ένα χρυσό δαχτυλίδι που να έχει πάνω του χαραγμένη μία επιγραφή γραμμένη με τέτοιο τρόπο ώστε να θυμίζει στο βασιλιά, όταν βρίσκεται σε περίοδο μεγάλης ευτυχίας, να μην παρασύρεται από την ευτυχία του ξεχνώντας το θεϊκό λόγο. Αλλά και όταν βρίσκεται σε περίοδο μεγάλης δυστυχίας να τον βοηθάει να διατηρεί το κουράγιο του και να αντιμετωπίζει τις αποτυχίες και τις δυσκολίες.
Αμέσως ο Σολομώντας Σολομώντος είπε τι έπρεπε να γράψει πάνω στο δαχτυλίδι: «Θα περάσει κι αυτό!»


Πηγή : http://www.spiritual-short-stories.com/spiritual-short-story-116-This+Too+Shall+Pass.html

04/02/2011

>Η διδασκαλία ..

Filed under: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 22:50

>

Βλέποντας το πλήθος των ανθρώπων να τους ακολουθεί, ο Ιησούς ανέβηκε στο βουνό. Μόλις κάθισε, οι μαθητές του κάθισαν κι αυτοί γύρω του. Σήκωσε τότε τα μάτια του προς τους ουρανούς και είπε :
– Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι διότι σ’ αυτούς ανήκει η βασιλεία των ουρανών. Μακάριοι αυτοί που υποφέρουν γιατί αυτοί θα παρηγορηθούν. Μακάριοι οι πραείς γιατί αυτοί θα κληρονομήσουν τη γη …
Όταν τελείωσε ο Ιησούς, ο Πέτρος ρώτησε : «Πρέπει να τα γράψουμε όλα αυτά;»
Ο Ανδρέας ρώτησε : «Πρέπει να τα μάθουμε όλα αυτά;»
Ο Ιάκωβος : «Και πρέπει να τα μάθουμε απέξω»;
Ο Φίλιππος πρόσθεσε : «Είναι πολύ δύσκολα».

Ο Ιωάννης είπε : «Δεν έφερα χαρτί».
Ο Θωμάς είπε : «Δεν έφερα στυλό».
Ανήσυχος, ο Βαρθολομαίος ρώτησε : «Την επόμενη φορά θα έχει και τεστ»;
Ο Μάρκος ρώτησε χαμηλόφωνα το διπλανό του : «Με ποιο «ι» γράφεται η λέξη «πραείς»»;
Ο Ματθαίος σηκώθηκε και έφυγε χωρίς να περιμένει τους άλλους, λέγοντας δυνατά : «Πάω στην τουαλέτα».
Ο Σίμων κοίταξε το ρολόι του και σχολίασε : «Όπου να ναι, χτυπάει».
Τέλος, ο Ιούδας ρώτησε το Δάσκαλο : «Κύριε, μπορείς να επαναλάβεις αυτό που είπες για τους φτωχούς;»

Εκείνη τη στιγμή πλησιάζει τον Ιησού ένα μέλος της Επιτροπής για την Εκπαιδευτική Πολιτική του κράτους και το ρωτά :
– Κύριε, αναρωτηθήκατε μεταγνωστικά για το σημερινό σας μάθημα;
– Ποιος ήταν ο σκοπός και οι επιμέρους στόχοι της σημερινής σας διδασκαλίας;
– Ποιες ήταν οι αντικειμενικές δυσκολίες που αντιμετώπισαν στη μάθησή τους οι μαθητές σας;
– Ποιες ικανότητες και δεξιότητες ανέπτυξαν και ποιες συμπεριφορές υιοθέτησαν οι μαθητές σας με το σημερινό μάθημα;
– Προβληματιστήκατε για την αποχώρηση του μαθητή σας;
– Γιατί δε μοιράσατε εποπτικό υλικό στο σημερινό σας μάθημα;
– Γιατί δε χρησιμοποιήσατε ομαδοσυνεργατική διδασκαλία;
– Γιατί δε χρησιμοποιήσατε τεχνικές εκπαίδευσης ενηλίκων: εργασία σε ομάδες, παιχνίδι ρόλων κλπ;
– Γιατί χρησιμοποιήσατε μετωπική διδασκαλία; Θεωρείτε ότι ήταν η καταλληλότερη;

Σ’ αυτό το σημείο, ο Ιησούς γονάτισε σε ένα βράχο και έκλαψε.

26/01/2011

>Αντιμετωπίζοντας μια κρίση …

Filed under: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 22:08

>

Το ακόλουθο γεγονός συνέβη κατά τη διάρκεια ενός υπεραντλαντικού αεροπορικού ταξιδίου :
Μία κυρία έτυχε να καθήσει δίπλα σε ένα μελαψό κύριο.  Η κυρία, φανερά εκνευρισμένη, ζήτησε από την αεροσυνοδό να της βρει άλλη θέση, επειδή δεν ήθελε να κάθεται δίπλα σε κάποιον μη «ευχάριστο» τύπο!
Η αεροσυνοδός της είπε ό,τι η πτήση ήταν γεμάτη, αλλά θα ερευνούσε εάν υπήρχε χώρος ελεύθερος, ακόμη και στην πρώτη θέση, ώστε να καλύψει το αίτημα της.
Oι υπόλοιποι επιβάτες βλέποντας τη σκηνή, απογοητεύτηκαν πάρα πολύ τόσο από την κυρία και την αντικοινωνική της στάση, αλλά και με το γεγονός ότι μια τέτοια παράλογη απαίτηση θα την οδηγούσε ακόμη και στην πρώτη θέση.
Ο δυστυχής επιβάτης φανερά ενοχλημένος και συγχρόνως λυπημένος, για την ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε, προτίμησε να σιωπήσει.
Το κλίμα μέσα στο αεροπλάνο ήταν πολύ ψυχρό και η ατμόσφαιρα πολύ ηλεκτρισμένη, αλλά η συγκεκριμένη κυρία έδειχνε ευτυχισμένη και χαρούμενη που θα μετακόμιζε στην πρώτη θέση, μακρυά από «εκείνο» το άτομο
Λίγα λεπτά αργότερα η αεροσυνοδός επέστρεψε και είπε στη κυρία: «Συγγνώμη κυρία, η πτήση είναι γεμάτη και δεν υπάρχει κενή θέση … Ευτυχώς όμως βρήκα μία ελεύθερη στην πρώτη θέση! «Moυ πήρε αρκετή ώρα, διότι έπρεπε να πάρω πρώτα την άδεια του captain για να γίνει αυτή η αλλαγή.  Συγκεκριμένα μου είπε ό,τι «με κανένα τρόπο δεν μπορούμε να πιέσουμε κάποιον να καθήσει δίπλα σε ένα τόσο μη ευχάριστο άτομο» και ενέκρινε αμέσως την αλλαγή!»
Οι υπόλοιποι επιβάτες δεν μπορούσαν να πιστέψουν ο,τι άκουγαν εκείνη τη στιγμή … και η κυρία, με φανερή ικανοποίηση στο πρόσωπο, ετοιμάστηκε να σηκωθεί από τη θέση της …
Τότε η αεροσυνοδός γύρισε δίπλα στο μελαψό κύριο και του είπε : «Κύριε, αν θέλετε ακολουθήστε με στην πρώτη θέση!!! Εκ μέρους της αεροπορικής μας εταιρίας, ο captain ζητά συγνώμη για το γεγονός πού έτυχε σε σας, να καθήσετε δίπλα σε ένα τόσο μη ευχάριστο άτομο»
Ολοι οι επιβάτες χειροκρότησαν και έδωσαν συγχαρητήρια στο πλήρωμα γιατί χειρίστηκαν την υπόθεση τόσο αποτελεσματικά.
Εκείνη τη χρονιά ο captain και το πλήρωμα βραβεύτηκαν για την αντίδραση τους σε εκείνη την πτήση.

04/01/2011

>Ο δράκος και η νεράιδα

Filed under: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 15:51

>

Ήταν κάποτε ένας δράκος. Ποτέ δεν είχε τη συντροφιά κάποιου και περιπλανιόταν σε βουνά και σε σπηλιές. Άλλωστε τι άλλο να έκανε από το να πετά από το ένα βουνό στο άλλο πότε να συλλογίζεται για την ύπαρξή του και πότε να σκίζει τα βράχια με τα νύχια του και να φυσά φλόγες.
Μια μέρα λοιπόν μια νεράιδα ήρθε και κάθησε στη μύτη του.Ο δράκος ξαφνιάστηκε.Την κοίταξε στα μάτια και την ρώτησε:
– Δε φοβάσαι μήπως σε φάω;
– Όχι..είμαι πολύ μικρούλα για να χορτάσεις
– Δε φοβάσαι μήπως σε φυλακίσω για πάντα;
– Όχι…όποτε θέλω εξαφανίζομαι..
– Δε φοβάσαι μήπως σε αγαπήσω;  Η νεράιδα σάστισε, δεν περίμενε αυτή την ερώτηση…όμως του απάντησε:
– Όχι … όλοι θέλουν κάποτε να αγαπήσουν και να αγαπηθούν … 
Ο δράκος ένιωσε έντονα την επιθυμία να την αγκαλιάσει… όμως τα νύχια του κάρφωσαν τη μικρή νεράιδα …  Θέλησε να τη φιλήσει … η καυτή ανάσα του έκαψε τα φτερά της.Ο δράκος δάκρυσε…όμως τα δάκρυά του την έπνιγαν.
Η μικρή νεράιδα πέθαινε στην αγκαλιά του … του ψιθύριζε απλά το μυστικό … δε φτάνει να θέλεις να αγαπήσεις … πρέπει και να μπορείς . 



15/12/2010

>Έτσι έγινα παραμύθι …

Filed under: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 22:38

>

Είπα να γίνω ιστορία για μεγάλους, να ρυτιδώσει το χαρτί ν’ αποτραβηχτεί, για να περάσουν, ένας γιος μια κόρη, με συγκατάβαση ν’ αποχρωματιστεί. 
Είπα να γίνω ελεγεία για πεθαμένους έρωτες, εγχειρίδιο για τρόπους ενταφιασμού τους, για μεταποίηση ξεφτισμένων τους φτερών. 
Είπα να γίνω μέθοδος πορείας προς την ένταξη, στο ζωικό κύκλωμα των ομοουσιών μου. 
Τέλος είπα να γίνω μία δημοσιογραφική αυτοκτονία, οριζόντια κι αθόρυβη, μα εκείνο το μικρό κορίτσι, με τις κοτσίδες, που πάντα πορεύεται δίπλα μου, γύρισε, με κοίταξε κι έγινα παραμύθι.

Απόσπασμα από Μυρτώ Αναγνωστοπούλου – Πισσαλίδου

12/12/2010

>Η Ιστορία ενός Ανθρώπου

Filed under: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 11:47

>

Πρελούδιο

Ήταν ένας άνθρωπος που περπατούσε
πάντοτε σκυμμένος
μέρες, μήνες, χρόνια.
Επεισόδια
Α΄
«Πιστεύεις στο Θεό;»
τον ρώτησαν κάποτε.
«Όσο αυτός σε μένα»
απάντησε
και δεν τον ξαναενόχλησε κανείς.
Β΄
«Χρωστάς ένα ποίημα»
του είπε η Ζωή ένα βράδυ.
«Γερνάω λέξεις»
απάντησε
και δεν τον ξαναενόχλησε ποτέ.
Γ’
«Γιατί δεν με βλέπεις;»
τον προκάλεσε κάποια φορά ο Έρωτας.
«Είσαι τυφλός»
απάντησε
και δεν τον ξαναενόχλησε καθόλου.
Δ’
«Θέλεις να παίξουμε;»
του ζήτησε μια μέρα ο Θάνατος.
«Δεν έχω χρόνο»
απάντησε
και δεν τον ξαναενόχλησε κατόπιν.
Ε΄
Κάποια μέρα έφθασε σε ένα πανδοχείο.
Ζήτησε δωμάτιο.
Η ξενοδόχος απόρησε:
-Κύριε, φαίνεστε τόσο κουρασμένος και ταλαίπωρος!
Από πού έρχεστε;
-Έρχομαι από τα βάθη της ψυχής.
-Και πού πηγαίνετε;
-Πηγαίνω ως την άκρη της ζωής.
-Κι όλη αυτή η σκόνη στα παπούτσια σας, τι είναι;
-Σημάδια για το δρόμο μου.
-Φοβάστε μη χαθείτε;
-Φοβάμαι μη ξεχάσω.
Επίλογος
Ήταν ένας άνθρωπος που περπατούσε
πάντοτε σκυμμένος
σαν κάτι ν’ αποζητά.
Έχασε μια ηλικία του, είπαν,
κι από τότε όλο έψαχνε να τη ζήσει,
τα ένσημα του χρόνου του για να συμπληρώσει.
Εκείνος όμως περπατούσε.
Μέρες, μήνες, χρόνια.
Πάντοτε σκυμμένος.
Του Σπύρου Αραβανή, αναδημοσίευση από το http://www.poiein.gr

10/12/2010

>Αυτοθυσία ή αχαριστία?

Filed under: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 18:21

>

Η μητέρα του είχε μόνο ένα μάτι. Ντρεπόταν γι’ αυτήν, κι ώρες – ώρες τη μισούσε. Η δουλειά της ήταν μαγείρισσα στη φοιτητική λέσχη. Μαγείρευε για τους φοιτητές και τους καθηγητές για να βγάζει τα έξοδά τους. Δεν ήθελε να του μιλάει, για να μη μαθαίνουν ότι είναι παιδί μιας μητέρας με ένα μάτι, μονόφθαλμης. Οι φοιτήτριες έφευγαν γρήγορα, όποτε την έβλεπαν να βγαίνει για λίγο από την κουζίνα κι έλεγαν πως δεν άντεχαν το θέαμα και πως τους προκαλούσε μια ανυπόφορη ανατριχίλα.

Μα, από μικρός είχε πρόβλημα με την εικόνα της μητέρας του! Μια μέρα όταν ακόμη πήγαινε στο Δημοτικό, πέρασε αυτή στο διάλειμμα να του πει ένα ‘γεια’, ένιωσε πολύ ταπεινωμένος! Πως μπόρεσε να του το κάνει αυτό; αναρωτιόταν.

Την αγνόησε. Της έριξε μόνο ένα βλέμμα όλο μίσος κι έτρεξε μακριά!

Την επόμενη μέρα ένας από τους συμμαθητές του φώναξε:  «Εεεεε, η μητέρα σου έχει μόνο ένα μάτι!»  Ήθελε να πεθάνει! ‘Ήθελε να εξαφανιστεί! Και όταν γύρισε σπίτι του, της είπε: «Άν είναι όλοι να γελάνε μαζί μου εξαιτίας σου, τότε καλύτερα να πεθάνεις!»  Αυτή δεν του απάντησε.

«Δεν μ’ ένοιαζε τι είπα ή τι αισθάνθηκε, γιατί ήμουν πολύ νευριασμένος» , έλεγε πολλά χρόνια μετά σ’ ένα φίλο του.

«Ήθελα να φύγω από κείνο το σπίτι και να μην έχω καμία σχέση μαζί της. Δεν μπορούσε να πάει κάπου άλλού;  Διάβασα πάρα πολύ σκληρά με σκοπό να φύγω μια μέρα μακριά της για σπουδές. Και τα κατάφερα. Μα λίγο μετά ήρθε κι έπιασε αυτή τη δουλειά στη φοιτητική λέσχη. 
Αργότερα παντρεύτηκε! Αγόρασε δικό του σπίτι. Έκανε δύο παιδιά κι ήταν ευχαριστημένος με τη ζωή του, τα παιδιά του, τη γυναίκα του και τη δουλειά του. Και για τη μάνα του, τσιμουδιά σε κανένα!  Μια μέρα – μετά από χρόνια απουσίας, όπως ο ίδιος ήθελε – η μητέρα του πήγε να τον επισκεφτεί. Δεν είχε δει από κοντά τα εγγόνια της. Και μόλις εμφανίστηκε στη πόρτα, τα παιδιά του άρχισαν να γελάνε. Έξαλλος αυτός επειδή είχε πάει χωρίς να του το ζητήσει και χωρίς να τον προειδοποιήσει, της φώναξε:  «Πώς τολμάς να έρχεσαι ξαφνικά εδώ στο σπίτι μου και να τρομάζεις τα παιδιά μου; Βγες έξω! Φύγε!.»

Η μητέρα του απάντησε γαλήνια: «Αχ, πόσο λυπάμαι Κύριε! Μάλλον μου δώσανε λάθος διεύθυνση»!  Κι εξαφανίστηκε, χωρίς να καταλάβουν τα μικρά, πως ήταν η γιαγιά τους.

Πέρασαν χρόνια και μια μέρα έλαβε μια επιστολή – πρόσκληση για τη σχολική συγκέντρωση της τάξης του από το Δημοτικό σχολείο που θα γινόταν στην πόλη που γεννήθηκε! Είπε ψέματα στη γυναίκα του, ότι θα έκανε ένα επαγγελματικό ταξίδι και πήγε. Όταν τελείωσε η συγκέντρωση των συμμαθητών, πήγε στο σπίτι που μεγάλωσε, μόνο και μόνο από περιέργεια.

Οι γείτονες του είπαν ότι η μητέρα του είχε πολύ πρόσφατα πεθάνει. Δεν έβγαλε ούτε ένα δάκρυ στο άκουσμα του θανάτου της μάνας του. Του έδωσαν ένα γράμμα που είχε αφήσει γι αυτόν. Έγραφε:

«Αγαπημένε μου γιε, σε σκέφτομαι συνέχεια. Λυπάμαι που ήρθα σπίτι σου και φόβισα τα παιδιά σου..’Εμαθα ότι έρχεσαι για τη σχολική συγκέντρωση κι ένιωσα πολύ χαρούμενη. Αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να μην είμαι σε θέση να σηκωθώ από το κρεβάτι για να έρθω να σε δω, έστω κι απ’ την πόρτα. ‘Εγραψα αυτό το γράμμα να στο δώσουν αν δεν με προφτάσεις.  Στεναχωριέμαι που σε έφερνα σε δύσκολη θέση και ντρεπόσουν για μένα τη μονόφθαλμη. Αλλά, βλέπεις, όταν ήσουν πολύ μικρός, είχες ένα πολύ σοβαρό ατύχημα κι έχασες το μάτι σου. Δεν μπορούσα να σκεφθώ ότι θα μεγαλώσεις και θα ζήσεις με ένα μάτι. Έτσι, σου έδωσα το δικό μου. ‘Ήμουν τόσο περήφανη που ο γιος μου θα έβλεπε τον κόσμο με τη δική μου βοήθεια, με το δικό μου μάτι, αψεγάδιαστος …

Έχεις πάντα όλη την Αγάπη μου!

Η μητέρα σου

08/12/2010

>Η έρευνα!

Filed under: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 21:56

>

Μια παγκόσμια έρευνα πραγματοποιήθηκε από τον ΟΗΕ.  Η μόνη ερώτηση που υποβλήθηκε ήταν «Παρακαλώ να εκφέρετε την τίμια και ειλικρινή γνώμη σας για τη λύση στο πρόβλημα της έλλειψης τροφίμων στον υπόλοιπο κόσμο».  Η έρευνα απέτυχε για τους παρακάτω λόγους:

  • στην Αφρική δεν ήξεραν τι σημαίνει τρόφιμα
  • στην Ανατολική Ευρώπη δεν ήξεραν τι σημαίνει τίμια.
  • στην Αγγλία δεν ήξεραν τι σημαίνει ειλικρινή.
  • στη Δυτική Ευρώπη δεν ήξεραν τι σημαίνει έλλειψη.
  • στη Σκανδιναβία δεν ήξεραν τι σημαίνει πρόβλημα.
  • στην Κίνα δεν ήξεραν τι σημαίνει γνώμη.
  • στη Μέση Ανατολή δεν ήξεραν τι σημαίνει λύση. 
  • στις δε ΗΠΑ δεν ήξεραν τι σημαίνει υπόλοιπος κόσμος!

02/12/2010

>Το δωρεάν κούρεμα

Filed under: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 14:36

>

Μια μέρα ένας ανθοπώλης πήγε σε ένα κουρείο για κούρεμα. Μετά το κούρεμα, ρώτησε για τον λογαριασμό του και ο κουρέας απάντησε, «δεν μπορώ να δεχτώ τα χρήματα από σας, προσφέρω κοινωφελές έργο αυτή την εβδομάδα». Ο ανθοπώλης ευχαρίστησε και έφυγε από το κατάστημα. Όταν ο κουρέας πήγε να ανοίξει το κατάστημά του το επόμενο πρωί, στην πόρτα του βρήκε να τον περιμένει μια κάρτα με «ευχαριστώ» και μια ντουζίνα τριαντάφυλλα.
Σε λίγο ένας φούρναρης μπήκε για κούρεμα, και όταν πήγε να πληρώσει, ο κουρέας και πάλι απάντησε: «Δεν μπορώ να δεχθώ τα χρήματα από σας, προσφέρω κοινωφελές έργο αυτή την εβδομάδα». Ο φούρναρης ήταν ευτυχής και έφυγε από το κατάστημα. Το πρωί, όταν ο κουρέας πήγε να ανοίξει, στην πόρτα του υπήρχε μια κάρτα με «ευχαριστώ» και μια ντουζίνα τσουρέκια.
Στη συνέχεια, ένας βουλευτής ήρθε για κούρεμα, και όταν πήγε να πληρώσει το λογαριασμό του, ο κουρέας και πάλι απάντησε, «δεν μπορώ να δεχτώ τα χρήματα από σας, προσφέρω κοινωφελές έργο αυτή την εβδομάδα». Ο βουλευτής ήταν πολύ χαρούμενος και έφυγε από το κατάστημα. Το επόμενο πρωί, όταν ο κουρέας πήγε να ανοίξει, υπήρχαν μια ντουζίνα βουλευτές που περίμεναν στην ουρά για ένα δωρεάν κούρεμα.

25/11/2010

>Ότι κρατάς για μια ειδική περίπτωση

Filed under: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:21

>

O άντρας άνοιξε το συρτάρι από το κομοδίνο της γυναίκας του κι έβγαλε ένα πακέτο τυλιγμένο σε ακριβό ριζόχαρτο. “Αυτό, είπε, δεν είναι ένα οποιοδήποτε πακέτο, είναι ακριβά εσώρουχα”.   Πέταξε το περιτύλιγμα και θαύμαζε το ακριβό άγριο μετάξι.  «Το αγόρασα την πρώτη φορά που πήγαμε στη Νέα Υόρκη πριν 8 ή 9 χρόνια”. “Δεν το χρησιμοποίησε ποτέ.  Το κρατούσε για μια ειδική περίπτωση «Πιστεύω ότι είναι η κατάλληλη περίπτωση»!
Πλησίασε το κρεβάτι και άφησε τα εσώρουχα με τα άλλα πράγματα που θα πήγαινε στον νεκροθάφτη. Η γυναίκα του μόλις είχε πεθάνει.
Γυρνώντας στο φίλο του είπε:”Mην κρατάς τίποτα για μια ειδική περίπτωση”

Older Posts »

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.