ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

15/01/2011

>Όταν η βία ζει στο σπίτι…

Filed under: ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:48

>

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μεγαλώσει με την ιδέα ότι η οικογένεια και το σπίτι είναι ένα ήρεμο μέρος, ένα ασφαλές λιμάνι ή ένα καταφύγιο. Και ότι μέσα εκεί κανείς και τίποτα δεν μπορεί να τους βλάψει. Αυτές οι αντιλήψεις είναι βαθιά ριζωμένες στους περισσότερους από εμάς καθώς συνήθως μεταφέρονται από γενιά σε γενιά από την παιδική ηλικία. Οι εικόνες και οι αντιλήψεις αυτές είναι όμορφες και θετικές. Χτίζουν στην καρδιά και το μυαλό μας ένα καλό οικοδόμημα, ένα καλό πρότυπο για την εξέλιξη της προσωπικότητάς μας, των σχέσεων και της ζωής μας γενικότερα. Κατά πόσο, όμως, μπορούν να είναι και πραγματικότητα; Και μάλιστα μια μόνιμη πραγματικότητα, όπως αυτήν που καμιά φορά βλέπουμε να προβάλλεται από τις ταινίες;
Υπάρχουν στιγμές και περιπτώσεις που κάτι τέτοιο δεν ισχύει τόσο. Και ίσως δεν είναι και ρεαλιστικό να πιστεύει κανείς ότι μπορεί ή πρέπει πάντα να ισχύει. Στην οικογένεια, όπως και στις περισσότερες – αν όχι σε όλες – τις ομάδες ανθρώπων, βιώνονται πολλά και ανάμεικτα συναισθήματα που εκφράζονται με πολλούς και διάφορους τρόπους και συμπεριφορές. Όταν, όμως, αυτές οι συμπεριφορές και τα συναισθήματα εκφράζονται με τρόπους ακραίους, βίαιους, ζημιογόνους, που βλάπτουν ή απειλούν τη σωματική, συναισθηματική, διανοητική, πνευματική υγεία και ευεξία, τότε πρέπει να αντιμετωπίζονται δραστικά.
Η βία στο σπίτι (συχνά ονομάζεται και ‘ενδο-οικογενειακή βία’) συμβαίνει όταν ένα μέλος της οικογένειας (σύντροφος, αδελφός/ή, γιος/κόρη, συγγενής) επιχειρεί με τις πράξεις και τη συμπεριφορά του να επιβληθεί ή/και να βλάψει ένα άλλο μέλος της οικογένειας σωματικά ή/και ψυχολογικά.
Η βία στο σπίτι συμβαίνει σε όλες τις κουλτούρες, όλες τις εθνικότητες, όλες τις θρησκείες, όλα τα κοινωνικά και οικονομικά επίπεδα. Μπορεί να προέρχεται από άντρες, από γυναίκες ή και από τους δυο, σε σχέσεις μεταξύ του αντίθετου φύλου και σε σχέσεις μεταξύ του ίδιου φύλου, σε σχέση γονέα προς παιδί και σε σχέση παιδιού (κυριότατα έφηβου και ενήλικα) προς γονέα.
Η αναγνώριση περιστατικών ενδο-οικογενειακής βίας και η καταγραφή τους διαφέρει από χώρα σε χώρα. Σύμφωνα με το Center for Disease Control, η βία στο σπίτι είναι ένα σοβαρό επιβλαβές φαινόμενο, που αφορά την όλη την κοινωνία και τη δημόσια υγεία (Tjaden and Thoennes, 2000). Και τα καλά νέα είναι ότι είναι μπορεί να προληφθεί.

Η ενδο-οικογενειακή βία (όπως και άλλες μορφές βίας) μπορεί να είναι:

Σωματική
Η άμεση σωματική βία έχει να κάνει με την ανεπιθύμητη σωματική επαφή όπως π.χ. από το μη επιθυμητό άγγιγμα έως το βιασμό και το φόνο.
Η έμμεση σωματική βία περιλαμβάνει π.χ. το πέταγμα αντικειμένων πάνω ή κοντά σε έναν άνθρωπο, η πρόκληση πόνου σε ζώα.
Σεξουαλική βία – εξαναγκαστική σεξουαλική επαφή ή πράξη χωρίς την οικειοθελή συγκατάθεση του άλλου με τη χρήση ή την απειλή χρήσης βίας.

Λεκτική
Λεκτικές απειλές για χρήση βίας ενάντια στο ‘θύμα’, σε άλλα μέλη της οικογένειας –συμπεριλαμβανομένου και τα παιδιά – ή αγαπημένα πρόσωπα, ο ‘θύτης’ ενάντια στον ίδιο του/της τον εαυτό.
Λεκτική βία, που εμπεριέχει απειλές, βρισιές, υποτιμητικές και εξευτελιστικές λεκτικές επιθέσεις.

Συναισθηματική
Μη λεκτικές απειλές, όπως π.χ. χειρονομίες που υποδηλώνουν απειλή, εκφράσεις του προσώπου, κινήσεις του σώματος.
Υπερβολική έλλειψη ενσυναίσθησης (η ικανότητα δηλαδή του να συν-αισθάνεσαι π.χ. τον πόνο ή την χαρά του άλλου), η έντονη συναισθηματική απάθεια και η αδυναμία συναισθηματικού μοιράσματος και επαφής με τρόπο που είναι ζημιογόνος.
Χειραγώγηση των συναισθημάτων του άλλου που οδηγεί σε τρόμο, φόβο, δυσκολία χαλάρωσης, ενοχές, αμφιβολίες και αμφισβήτηση του τρόπου σκέψης και των συναισθημάτων του/της για την κατάσταση, αδυναμία να είναι σε επαφή και να εμπιστεύεται τα συναισθήματά του/της.
Παιχνίδια με το μυαλό του άλλου π.χ. διαστρέβλωση των σκέψεών του σε βάρος του ‘θύματος’.

Κοινωνική
Το να μην επιτρέπεται στον άλλο να δει τους φίλους ή/και τους συγγενείς του.
Το να σαμποτάρονται οι κοινωνικές σχέσεις του άλλου και το να απομονώνεται από τις κοινωνικές της/του δραστηριότητες και επαφές.
Ο διασυρμός του άλλου π.χ. μέσα από την εσκεμμένη διαστρέβλωση γεγονότων, τη διάδοση κακής φήμης ή την επινόηση ψεύτικων ιστοριών με σκοπό να βλαφτεί η προσωπικότητα, η οικογένεια, η κοινωνική, η επαγγελματική ή η πνευματική ζωή του/της.

Οικονομική
Oικονομική στέρηση και χειραγώγηση του άλλου μέσα από τα χρήματα ή άλλα υλικά αγαθά, π.χ. έλεγχος των οικονομικών του άλλου με τρόπο κυριαρχικό και υποτιμητικό, εκβιασμός μέσω των χρημάτων.
Στέρηση του δικαιώματος του άλλου για οικονομική αυτονομία (π.χ. να μην του/της επιτρέπεται να εργαστεί).
Εσκεμμένη στέρηση οικονομικής υποστήριξης του άλλου (συνήθως σε περιπτώσεις που η γυναίκα δεν εργάζεται) συνήθως αναγκάζοντάς τον/την να αρχίσει να ικετεύει για οικονομική υποστήριξη.

Πνευματική
Η χρήση φανερής ή κρυφής βίας ή/και οι απειλές ή άλλες προσπάθειες χειραγώγησης με άμεσες ή έμμεσες τακτικές για να εξαναγκαστεί ο άλλος να αλλάξει, να αρνηθεί ή να σταματήσει να έχει τα δικά του πνευματικά πιστεύω και τους τρόπους να τα εκφράζει.
Να υποτιμάται, να περιγελάται ή να κακοποιείται ο άλλος λόγω των πνευματικών του πεποιθήσεων και πρακτικών.
Το να χρησιμοποιούνται τα πνευματικά πιστεύω (ή η απουσία τους) για να χειραγωγηθεί ο άλλος ή να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης.

Συνήθως η βία έχει πορεία φαύλου κύκλου. Αρκετοί μελετητές αυτού του φαινομένου (όπως π.χ. ο Lenore Walker) έχουν παρουσιάσει ένα μοντέλο γνωστό ως ο ‘κύκλος της βίας’. Παρακάτω παρουσιάζω μια από τις εκδοχές του:

1η Φάση: Ο μήνας του μέλιτος
Αυτή η φάση χαρακτηρίζεται συνήθως από τρυφερότητα, απολογία, προσφορά (π.χ. δώρα, προσφορά βοήθειας σε κάτι που συνήθως ο ‘θύτης’ δεν βοηθάει) και ολοφάνερη παύση της βίας.

2η φάση: Η οικοδόμιση της έντασης
Αυτή η φάση συνήθως χαρακτηρίζεται από φτωχή και ‘ρηχή’ επικοινωνία, ένταση, τρόμο ή φόβο μήπως προκληθεί καβγάς.

3η φάση: Το ξέσπασμα
Σε αυτή τη φάση είναι χαρακτηριστικές οι εκρήξεις βίας και τα περιστατικά κακοποίησης. Είναι συνήθως σε αυτή τη φάση όπου αυτός που βρίσκεται στο ρόλο του θύματος αποφασίζει ή σκέφτεται σοβαρά να κάνει κάτι για την κατάσταση, π.χ. να ζητήσει ή να δεχτεί βοήθεια.

4η φάση: Η μετάνοια
Είναι η φάση κατά την οποία αυτός/η που παίζει το ρόλο του θύτη προετοιμάζει το έδαφος για την 1η Φάση (‘το μήνα του μέλιτος’) δείχνοντας φανερά μετάνοια για τις πράξεις του/της, εκφράζοντας συναισθήματα τύψεων, δίνοντας υποσχέσεις για αλλαγή – ότι π.χ. ‘ήταν η τελευταία φορά που συνέβη’ – κάτι που, όμως, αν πρόκειται για το φαύλο κύκλο της βίας δυστυχώς δεν συμβαίνει και στην πραγματικότητα.

Θεωρώ σημαντικό να σημειωθεί εδώ ότι ‘ο κύκλος της βίας’ ΔΕΝ ισχύει πάντα και για όλες τις περιπτώσεις. Υπάρχουν και περιπτώσεις που δεν καλύπτονται από αυτή την προσέγγιση.

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ζήσει τουλάχιστον ένα περιστατικό κακοποίησης ή βίας σε μικρό ή μεγάλο βαθμό τουλάχιστον μια φορά σε κάποια στιγμή της ζωής τους. Είναι, όμως, μια συμπεριφορά που δεν πρέπει είναι ανεκτή, ούτε νομικά, ούτε ηθικά, ούτε ψυχολογικά από τις σημερινές κοινωνίες, αφού τα αποτελέσματά της μόνο επιβλαβή μπορεί να είναι. Είναι, επίσης, μια συμπεριφορά που ενθαρρύνεται ή όχι μέσω της μάθησης.

Γι’ αυτό είναι και ένα τόσο σημαντικό θέμα παιδείας, εκπαίδευσης, ενημέρωσης και παραδειγματισμού. Μερικοί άνθρωποι ζουν τη βία καθημερινά και έχουν τόσο πολύ αποθαρρυνθεί, που δεν μπορούν ούτε καν πια να την αναγνωρίσουν. Ή φτάνουν να πιστεύουν ότι το αξίζουν, ή ότι ‘έτσι είναι και δεν αλλάζει’. Συνήθως αυτοί οι άνθρωποι αισθάνονται βαθιά αδύναμοι. Αισθάνονται ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για αυτό. Ότι αυτή είναι η μόνη πραγματικότητα. Όμως, αυτό είναι λάθος! Αλλά για να αρχίζει αυτό να αλλάζει είναι πολύ σημαντικό να ζητήσει την κατάλληλη βοήθεια και αυτός που δέχεται τη βία, και αυτός που την ασκεί (σπανιότερο αλλά εξίσου σημαντικό).

Κάτι για να σκεφτείς:

Πώς θα δρούσες ή θα αντιδρούσες σε περίπτωση μιας βίαιης πράξης ή συμπεριφοράς κακομεταχείρισης εναντίον σου ή εναντίον ενός ανθρώπου που αγαπάς ή ακόμη αν το έβλεπες να συμβαίνει εναντίον κάποιου στη γειτονιά ή στο δρόμο; Γιατί;

Υπάρχει κάτι που θα μπορούσες πιθανότατα να κάνεις προτού προκύψει μια βίαιη ή απειλητική συμπεριφορά; Αν όχι, γιατί; Αν ναι, πώς;

Πιστεύεις ότι μπορούν να υπάρχουν τρόποι πρόληψης γι’ αυτό το θέμα; Αν ναι ποιοι θα ήταν αυτοί; Τι θα μπορούσες να κάνεις εσύ για αυτό;

Πού μπορείς να απευθυνθείς για άμεση βοήθεια

  • Κ.Ε.Θ.Ι: http://www.kethi.gr/greek/kentra/index.htm
  • Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα της Γυναίκας / Βοήθεια για τη βία μέσα στην οικογένεια:T: 210 36 16 232
  • Γραμμή SOS της Γενικής Γραμματείας Ισότητας:T: 210 32 20 900
  • Κέντρα Υποδοχής Κακοποιημένων Γυναικών (Γ.Γ.Ι.): Tηλ. Αθήνα: 210 52 35 318 & 210 52 35 250 Τηλ. Πειραιάς: 210 41 12 091 & 210 41 29 101
  • ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗ (Ξενώνες υποδοχής της Εκκλησίας της Ελλάδος): Αγ. Ζώνης 91 Τ: 800 11 37 777 (χωρίς χρέωση)
Αναδημοσίευση από  www.iatronet.gr
Advertisements

14/11/2010

>Είπαν …

Filed under: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:39

>

 
Για να πλάσεις παιδιά πρέπει πρώτα να πλάσεις τον εαυτό σου.  Αλλιώς θ’αναζητάς να τα πλάσεις μέσα από ζωώδεις ανάγκες ή από μοναξιά ή για να μπαλώσεις τρύπες δικές σου.  Το καθήκον σου σα γονιός δεν είναι να παραγάγεις άλλον έναν εαυτό, αλλά κάτι υψηλότερο.  Είναι να παραγάγεις έναν δημιουργό!

Από τον Ι.Yalom (1992)  «Όταν έκλαψε ο Νίτσε»

16/04/2010

>Εσύ πως επιλέγεις να επηρεάσεις τη ζωή ενός παιδιού;

Filed under: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 09:01

>

16/03/2010

>Είπαν …

>

Ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσει ο άντρας τις γυναίκες είναι να μεγαλώσει την κόρη του, και μετά, όταν αυτή φτάσει στην εφηβεία, να την αφήσει να του διδάξει κάποια πράγματα για το θέμα των δύο φύλων.

Από τον F.Pittman (1935 – ), Αμερικάνο ψυχίατρο – Οικογενειακό θεραπευτή

12/03/2010

>Ο θυμός και η αγάπη

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 10:22

>Ενώ ένας άνδρας γυάλιζε το νέο αυτοκίνητό του, ο ηλικίας 4 ετών γιος του, πήρε μια πέτρα και γρατσούνισε με γραμμές μέρος του αυτοκινήτου. Στο θυμό του απάνω, ο άνδρας αυτός πήρε το χέρι του παιδιού του και χρησιμοποιώντας ένα γαλλικό κλειδί, το χτύπησε πολλές φορές.
Στο νοσοκομείο, το παιδί έχασε όλα τα δάχτυλά του λόγω των πολλαπλών σπασιμάτων. Όταν το παιδί είδε τον πατέρα του ….. με τα παραπονεμένα μάτια γεμάτα πόνο τον ρώτησε : «Μπαμπά… πότε τα δάχτυλά μου θα μεγαλώσουν πάλι?». Το άτομο βουβό, πήγε πίσω στο αυτοκίνητό του και το κλώτσησε πολλές φορές. Σκεπτόμενος αυτό που έκανε, βρισκόμενος μπροστά στο αυτοκίνητο του και βλέποντας ξανά τις γρατζουνιές , αντιλήφθηκε ότι το παιδί του είχε γράψει με την πέτρα «ΜΠΑΜΠΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ». Την επόμενη ημέρα ο άνδρας αυτός αυτοκτόνησε ..

Αναρωτηθείτε :
Άραγε ο θυμός και η αγάπη δεν έχουν κανένα όριο? Επιλέγοντας την δεύτερη μπορεί κανείς να έχει μιαν όμορφη, καλή ζωή? Πόσο συχνά θυμόμαστε ότι τα πράγματα υπάρχουν για να χρησιμοποιούνται, ενώ οι άνθρωποι είναι να για να αγαπηθούν?

Προσέξτε :
* τις σκέψεις σας, γίνονται λέξεις,
* τις λέξεις σας, γίνονται ενέργειες,
* τις ενέργειές σας, γίνονται συνήθειες,
* τις συνήθειές σας που γίνονται χαρακτήρας,
* το χαρακτήρα σας, γίνεται το πεπρωμένο σας!

01/02/2010

>Τί είναι αυτό;

Filed under: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ VIDEO — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 13:20

>

29/01/2010

>Αργεί ο «απογαλακτισμός» των αντρών της Μεσογείου

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:55

>Οι άντρες των μεσογειακών χωρών εγκαταλείπουν την γονική εστία πολύ αργότερα σε σχέση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, καθώς σειρά προβλημάτων της σύγχρονης ζωής παρατείνουν την παραμονή στο πατρικό σπίτι, σύμφωνα με στατιστική έκθεση της Ε.Ε.
Αν και τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα από την Ευρωπαϊκή Ένωση έδειξαν ότι οι άντρες στη Βουλγαρία είναι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία που σταματούν να ζουν με τους γονείς τους, οι Ιταλοί είναι εκείνοι που καθυστερούν την αναχώρηση για πολύ μεγαλύτερο διάστημα, σε ιστορική βάση.
Ο μέσος όρος των Βουλγάρων φτάνει τα 31 χρόνια και έξι μήνες, με τους Ιταλούς να ακολουθούν λίγο μετά τα γενέθλια των τριακοστών πρώτων γενεθλίων τους. Τα στοιχεία που δημοσιεύτηκαν έδειξαν ακόμη ότι οι Έλληνες και οι Μαλτέζοι φεύγουν από την πατρική εστία στα τριάντα τους, ενώ Ισπανοί και Πορτογάλοι περίπου στα 29 χρόνια και τέσσερις μήνες.
Οι Γάλλοι, αν και δεν θεωρούνται αμιγώς μεσογειακός λαός αλλά η χώρα τους διαθέτει ακτές που βρέχονται από τη Μεσόγειο, αναζητούν τη δική τους εστία πολύ νωρίτερα, μόλις στα 24 χρόνια. Κοιτώντας βορειότερα, τα στοιχεία για την Αγγλία, τη Βόρεια Ιρλανδία, τη Σκωτία και την Ουαλία δίνουν μέσο όρο ανεξαρτητοποίησης από το πατρικό σπίτι στα 24 χρόνια και έξι μήνες. Η χαμηλότερη ηλικία εντοπίζεται στη Φινλανδία, όπου οι άντρες αποχωρίζονται τους γονείς τους για να ζήσουν μόνοι σε ηλικία 23 ετών, κατά μέσο όρο.
Για τις γυναίκες, ο μέσος όρος στις ευρωπαϊκές χώρες είναι λίγο κάτω από τα 30 χρόνια. Η επίδραση του επιπέδου εκπαίδευσης, οι αλλαγές στην αγορά εργασίας σε σχέση με την περίοδο πριν την ύφεση, αλλά και η κινητικότητα λόγω εργασίας, αναφέρονται από τη Eurostat, τη στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως κύριοι παράγοντες αυτής της εξέλιξης.
«Η μέση ηλικία στην οποία οι νέοι φεύγουν από το πατρικό τους σπίτι τείνει να αυξάνεται με την πάροδο του χρόνου, τόσο για τις γυναίκες όσο και για τους άντρες», επισημαίνει η λεπτομερής έκθεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τους Έλληνες και τους Ιταλούς να μένουν με τους γονείς τους ένα χρόνο περισσότερο σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία

>Ματιές στις οικογενειακές σχέσεις

Filed under: ΓΕΓΟΝΟΤΑ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:29

>Το Κέντρο Πρόληψης ΕΛΠΙΔΑ και η Ένωση Γονέων Θέρμης πραγματοποιούν Ανοικτό Κύκλο Γονέων με την προβολή επιλεγμένων ταινιών ή αποσπάσματα ταινιών, με κριτήριο όχι τόσο την τεχνική τους αρτιότητά, αλλά κυρίως την ευαισθησία τους απέναντι στο θέμα που προσεγγίζουν.
Μέσα από την τέχνη του κινηματογράφου εξετάζονται σημαντικά ζητήματα που βιώνουν οι άνθρωποι μέσα στην οικογενειακή ή προσωπική τους ζωή.
Στόχος είναι οι εικόνες, οι ήχοι και οι καταστάσεις που παρουσιάζονται να προβληματίσουν και να προκαλέσουν διάλογο με τους παρευρισκόμενους. Τα θέματα που θίγουν συμβάλλουν στην αναζήτηση εναλλακτικών επιλογών, στη διαχείριση της καθημερινότητας και των σχέσεων μέσα στην οικογένεια.
Η δράση εντάσσεται στο πλαίσιο της στήριξης των γονιών στην προσπάθειά τους να μεγαλώσουν και να προστατεύσουν τα παιδιά τους και στην ενδυνάμωση του ρόλου τους και θα διαρκέσει από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Μάιο 2010.

Για περισσότερες πληροφορίες 2310 442044 ή http://www.kpelpida.gr

27/01/2010

>Τανγκί

Filed under: ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 23:36

>Αν και 28 χρόνων, ο Τανγκί Γκετς εξακολουθεί να μένει στο σπίτι των γονιών του, απολαμβάνοντας μια άνετη ζωή χωρίς καθόλου υποχρεώσεις. Είναι πανέξυπνος, -έχει σπουδάσει φιλολογία, ιαπωνικά και κινέζικα-, είναι χαριτωμένος και φυσικά γυναικοκατακτητής. Οι γονείς του, αν και τον υπεραγαπούν, θεωρούν ότι ήρθε πια ο καιρός να ‘απογαλακτιστεί’. Όταν όμως ο Τανγκί δείχνει καθαρά τη διάθεσή του να μην το κουνήσει από το σπίτι, οι γονείς του φτάνουν στα όριά τους: αποφασίζουν να του κάνουν τη ζωή δύσκολη, για να τον σπρώξουν επιτέλους στην ανεξαρτησία…

Οταν θα έρθει η ώρα να εκφράσει τη διάθεσή του να μην το κουνήσει από το σπίτι, οι γονείς του φτάνουν στα όριά τους. Παίρνουν την απόφαση να του κάνουν τη ζωή δύσκολη, για να τον σπρώξουν επιτέλους στην ανεξαρτησία. Γιατί όλα τα πράγματα έχουν τα όριά τους. Φαίνεται ότι το φαινόμενο αυτό δεν είναι ελληνικό όπως νομίζαμε. Αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι η ταινία έσπασε ταμεία στη Γαλλία.

Το κλασσικό πρόβλημα της συνύπαρξης δυο γενιών κάτω από την ίδια στέγη, που δημιουργεί εντάσεις και προβλήματα, κεντρίζει το ενδιαφέρον του Etienne Chatiliez. Αφορμή ήταν μια πραγματική ιστορία που συνέβη στην Ιταλία. Εκεί μια γυναίκα χρησιμοποίησε όλους τους δυνατούς τρόπους για να διώξει τον 31χρονο γιο της από το πατρικό σπίτι, καταλήγοντας να καταδικαστεί από τη δικαιοσύνη! Με αφορμή αυτή την ιστορία δημιουργήθηκε μια κωμική ιστορία που σε μερικές στιγμές αγγίζει τα όρια της μαύρης κωμωδίας. Η ιδέα γίνεται ακόμη πιο εκρηκτική από τη στιγμή που ο Etienne Chatiliez βάζει απέναντι τη γαλλική με την κινεζική κοινωνία και κουλτούρα μια που ο Τανγκί είναι φανατικός οπαδός της κινεζικής φιλοσοφίας!

Αυθεντικός τίτλος : Tanguy, Κατηγορία : Κοινωνική, Έτος Παραγωγής : 2003.

29/12/2009

>Τι μπορείς να κάνεις όταν κάποιος δικός σου παίζει πάρα πολύ;

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΕΘΙΣΜΟΣ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:39

>Στις περισσότερες περιπτώσεις εσύ βλέπεις νωρίτερα από τον παίχτη ότι τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά. Ή υποφέρεις με τον τρόπο σου επειδή ο άλλος παίζει. Τι μπορείς να κάνεις;
* Άφησε τις επιπτώσεις του τζόγου στον παίχτη: άφησε τον παίχτη να λύσει μόνος του τα προβλήματα που προκλήθηκαν από τον τζόγο. Δεν βοηθάς δανείζοντας χρήματα, πληρώνοντας χρέη ή λέγοντας ψέματα. Όσο περισσότερα προβλήματα λύνεις τόσο ευκολότερο είναι για τον παίχτη να συνεχίσει να παίζει.
* Συζήτησε για τις επιπτώσεις που έχει σε σένα το να παίζει: είναι σημαντικό ο παίχτης να γνωρίζει ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά του έχει επίσης επιπτώσεις στην οικογένεια και τους φίλους. Κατέστησε σαφές αυτό οτι είναι για σένα δυσάρεστο και εξήγησε για ποιο λόγο: «δεν μου αρέσει το γεγονός ότι έρχεσαι αργά στο σπίτι επειδή έτσι δεν μπορώ να βασιστώ σε σένα, δεν μου αρέσει που οι λογαριασμοί δεν πληρώνονται και έτσι ανησυχώ για χρέη, το βρίσκω τρομερό που δεν είσαι ειλικρινής μαζί μου επειδή έτσι δεν μπορώ να σ’ εμπιστευτώ, το βρίσκω δύσκολο να αντιμετωπίσω τη νευρικότητά σου επειδή έτσι μόνο μαλώνουμε». Έτσι θα καταστήσεις σαφές ότι ο τζόγος έχει μια (αρνητική) επίδραση σε σένα και οτι θεωρείς υπεύθυνο τον παίχτη.
* Δείξε κατανόηση. Άσχετα με το πόσο θυμωμένος ή απογοητευμένος είσαι, το να επικρίνεις κάποιον είναι συνήθως αναποτελεσματικό. Για ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα με τον τζόγο μια μικρή πρόκληση, όπως το να περνάς από μια λέσχη ή να έχεις χρήματα, μπορεί να είναι αρκετό για να ξαναπαίξει. Αν ξεκινήσει να παίζει, είναι μετά δύσκολο να σταματήσει. Δώσε του να καταλάβει ότι είσαι έτοιμος να βοηθήσεις και να συζητήσεις για τις δυσκολίες του αλλά ξεκαθάρισε ότι τα προβλήματα που προκαλεί ο τζόγος αφορούν τον ίδιο. Μαζί θα μπορούσατε να ανακαλύψετε τον τρόπο για να ξεφύγει από το πρόβλημα.
* Φτιάξε κανόνες και θέσε όρια. Μπορείς πιθανώς να καταλάβεις ότι είναι δύσκολο γι’ αυτόν να σταματήσει να παίζει, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι μπορείς να δεχτείς τα πάντα. Ενημέρωσέ τον πως θέλεις τα πράγματα να είναι, όχι πως δε θέλεις να είναι. Για παράδειγμα, «θέλω να είσαι ειλικρινής» αντί για το «δεν θέλω να λες ψέματα». «θέλω να κρατάς τις υποσχέσεις σου. Θέλω να βρεις τρόπο να ξεπληρώσεις τα χρέη σου.»
* Πάρε προφυλάξεις. Δώσε στο άτομο που συνηθίζει να παίζει συγκεκριμένα χρήματα. Κράτα κρυμμένες τις πιστωτικές κάρτες. Ή κανόνισε μια διαγραφή του από το καζίνο ή τη λέσχη που συχνάζει.
* Αναζήτησε βοήθεια από ειδικό για να μάθεις πώς να χειρίζεσαι ανθρώπους εξαρτημένους από τον τζόγο.

Αναδημοσίευση από το http://www.web4health.info

Older Posts »

Blog στο WordPress.com.