ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

05/02/2010

>Μια μέρα ο πόνος αυτός θα σου βγει σε καλό

Filed under: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 17:39

>Αντισυμβατικός, ιδιαίτερα έξυπνος, ευαίσθητος και μοναχικός. Αυτός είναι ο 18χρονος Τζέιμς, γόνος αστικής διαλυμένης οικογένειας της Νέας Υόρκης, που μόλις αποφοίτησε απ’ το σχολείο και εναντιώνεται στο «λαμπρό μέλλον» που ετοιμάζουν οι άλλοι γι’ αυτόν.
Αντιμέτωπος με τους γονείς, τους φίλους, την ψυχολόγο του, με σύμμαχο και εξομολογητή τη γιαγιά του, προσπαθεί ν’ ανακαλύψει την ταυτότητά του με όπλα τη λογική και το αφοπλιστικό χιούμορ.
Αφήγηση δροσερή και απολαυστική, με ψυχολογικές προεκτάσεις, που θίγει το ζήτημα της αντιπαράθεσης των γενεών και τη δυσκολία προσαρμογής του ατόμου στην κοινωνική συμβατικότητα.
Οι Publishers Weekly, Kirkus Reviews, Amazon.com και Horn Books το επέλεξαν ως ένα από τα καλύτερα βιβλία της χρονιάς.

Απο τον Peter Cameron (2009), Εκδ.Κέλευθος

Advertisements

17/01/2010

>Να βλέπεις στον ερωτα … με τα μάτια ανοικτά

Filed under: ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ, ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΕΣ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 08:01

>«Έρωτας είναι να αγαπάς τις ομοιότητες και αγάπη να ερωτεύεσαι τις διαφορές»

«Ο τίτλος του βιβλίου μάς παροτρύνει να μάθουμε ότι, στην πραγματικότητα, στον έρωτα δεν πρέπει να κλείνω τα μάτια για να μη βλέπω πώς ακριβώς είσαι, αλλά το ακριβώς αντίθετο: να σε κοιτάξω, να σε δω, να μάθω ποιος είσαι και να σου ζητήσω ν’ ανοίξεις κι εσύ τα μάτια για να με δεις και να ξέρεις ποιος είμαι. να δεις τον πραγματικό άνθρωπο που έχω μέσα μου και να μου επιτρέψεις να δω τον πραγματικό άνθρωπο που έχεις μέσα σου. Ο τίτλος προέκυψε από μια εικόνα της περίφημης και σοφής Μαργκερίτ Γιουρσενάρ…»

Από τον Jorge Bucay (2009), Εκδ. Opera.

05/01/2010

>Προετοιμάζοντας το στερνό ταξίδι …

Filed under: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 12:03

>Πρόσφατα ένας σκεπτόμενος μαθητής (κάποιος Κρίτων) με ρώτησε: «Δάσκαλε, πώς μπορεί κανείς να προσεγγίσει καλά τον θάνατο;» Απάντησα ότι ο μόνος τρόπος για να προετοιμαστείς για τον θάνατο είναι να πειστείς ότι όλοι οι άλλοι είναι μαλάκες.
Μπροστά στην κατάπληξη του Κρίτωνα, ξεκαθάρισα τα λόγια μου. «Βλέπεις,» του είπα «πώς είναι δυνατόν να προσεγγίσεις τον θάνατο, ακόμα κι αν είσαι πιστός, αν νομίζεις ότι ενώ εσύ πεθαίνεις, ποθητοί νέοι και των δύο φύλων χορεύουν στις ντισκοτέκ ξεφαντώνοντας πέρα από κάθε όριο, φωτισμένοι επιστήμονες παραβιάζουν τα τελευταία μυστήρια του κόσμου, αδιάφθοροι πολιτικοί πλάθουν μία καλύτερη κοινωνία, εφημερίδες και τηλεοράσεις μεταδίδουν μόνο τις σημαντικές ειδήσεις, υπεύθυνοι επιχειρηματίες φροντίζουν ώστε τα προϊόντα τους να μην υποβαθμίζουν το περιβάλλον και καταπιάνονται με την ανάπλαση μιας φύσης φτιαγμένης με ρυάκια από πόσιμο νερό, δασωμένες πλαγιές, γαλήνιους και καθάριους ουρανούς, προστατευμένους από σωτήριο όζον, απαλά σύννεφα που σταλάζουν πάλι γλυκύτατες βροχοσταλιές; Η σκέψη ότι εσύ φεύγεις, ενώ συμβαίνουν όλ’ αυτά τα θαυμαστά πράγματα, είναι ανυπόφορη.
Αλλά προσπάθησε απλώς να σκεφτείς ότι, τη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι εγκαταλείπεις αυτήν την κοιλάδα, έχεις την απαρέγκλιτη βεβαιότητα ότι ο κόσμος (έξι δισεκατομμύρια ανθρώπινα όντα) είναι γεμάτος μαλάκες, ότι αυτοί που χορεύουν στην ντισκοτέκ είναι μαλάκες, ότι οι επιστήμονες που πιστεύουν ότι έλυσαν τα μυστήρια του κόσμου είναι μαλάκες, ότι οι πολιτικοί που προτείνουν την πανάκεια για όλα μας τα δεινά είναι μαλάκες, ότι εκείνοι που γεμίζουν σελίδες επί σελίδων με ανούσια περιθωριακά κουτσομπολιά είναι μαλάκες, ότι εκείνοι οι αυτοκτονικοί παραγωγοί που καταστρέφουν τον πλανήτη είναι μαλάκες. Εκείνη την στιγμή, δεν θα ένιωθες ευτυχία, ανακούφιση, ικανοποίηση που εγκαταλείπεις αυτήν την κοιλάδα με τους μαλάκες;
Τότε ο Κρίτων με ρώτησε: «Μα, δάσκαλε, πότε θ’ αρχίσω να σκέπτομαι έτσι;» Του απάντησα ότι δεν πρέπει να το κάνει πολύ σύντομα, γιατί όποιος στα είκοσι ή στα τριάντα του σκέφτεται ότι όλοι είναι μαλάκες, είναι μαλάκας και δεν θα αγγίξει ποτέ τη σοφία. Θα πρέπει να ξεκινήσεις με τη σκέψη ότι όλοι οι άλλοι είναι καλύτεροι από σένα και να εξελιχθείς σιγά σιγά, να έχεις τις πρώτες ωχρές αμφιβολίες γύρω στα σαράντα σου, να αρχίσεις την αναθεώρηση ανάμεσα στα πενήντα και στα εξήντα και να φτάσεις στη βεβαιότητα ενώ θα βαδίζεις προς τα εκατό, αλλά να’ σαι έτοιμος να κλείσεις τους λογαριασμούς σου μόλις σημάνει η καμπάνα.
Το να πειστείς ότι όλοι όσοι είναι γύρω σου (έξι δισεκατομμύρια) είναι μαλάκες απαιτεί μια λεπτή και επιδέξια τέχνη που δεν βρίσκεται στη διάθεση του πρώτου Κέβητα με το σκουλαρίκι στ’ αυτί (ή στη μύτη). Απαιτεί μελέτη και μόχθο. Δεν πρέπει να επισπεύδουμε τους χρόνους. Πρέπει να φτάσουμε γλυκά γλυκά, ακριβώς την κατάλληλη στιγμή για να πεθάνεις γαλήνια. Αλλά την προηγούμενη μέρα πρέπει ακόμα να σκέφτεσαι ότι κάποιος που αγαπάς και θαυμάζεις δεν είναι μαλάκας. Η σοφία συνίσταται στο ν’ αναγνωρίσεις ακριβώς την κατάλληλη στιγμή (και όχι νωρίτερα) ότι είναι κι αυτός μαλάκας. Μόνο τότε μπορείς να πεθάνεις.
Επομένως, η μεγάλη τέχνη συνίσταται στο να μελετάς κάθε φορά κι από λίγο την παγκόσμια σκέψη, να ξεψαχνίζεις τις εξελίξεις των ηθών, να ελέγχεις μέρα τη μέρα τα ΜΜΕ, τους ισχυρισμούς των καλλιτεχνών με τη μεγάλη αυτοπεποίθηση, τα αποφθέγματα των πολιτικών σε ελεύθερη τροχιά, τις σοφίες των αποκαλυψιακών κριτικών, τους αφορισμούς των χαρισματικών ηρώων, μελετώντας τις θεωρίες, τις προτάσεις, τις εκκλήσεις, τις εικόνες, τα οράματα. Μόνο τότε, στο τέλος, θα σου έρθει η συνταρακτική αποκάλυψη ότι όλοι είναι μαλάκες. Εκείνη τη στιγμή, θα είσαι έτοιμος για τη συνάντηση με τον θάνατο.
Μέχρι το τέλος, θα πρέπει ν’ αντιστέκεσαι σ’ αυτή την αναπόδεικτη αποκάλυψη, να επιμένεις να πιστεύεις ότι κάποιος λέει λογικά πράγματα, ότι το τάδε βιβλίο είναι καλύτερο από τ΄άλλα, ότι ο δείνα ηγέτης θέλει πράγματι το κοινό καλό. Είναι φυσικό, είναι ανθρώπινο, είναι ίδιον του είδους μας να αρνούμαστε την πεποίθηση ότι όλοι οι άλλοι είναι αδιακρίτως μαλάκες, αλλιώς τι αξίζει να ζεις; Αλλά όταν, στο τέλος, μάθεις, θα καταλάβεις τι αξίζει (και μάλιστα πόσο υπέροχο είναι) να πεθαίνεις. Τότε, ο Κρίτων μού είπε: «Δάσκαλε, δεν θα ‘θελα να πάρω βεβιασμένες αποφάσεις, αλλά τρέφω την υποψία ότι είστε μαλάκας». «Βλέπεις», του είπα, «είσαι σε καλό δρόμο».

Απόσπασμα από το βιβλίο του Umberto Eco (2006), Με το βήμα του κάβουρα, Εκδ. Ελληνικά Γράμματα

27/12/2009

>"Η ψυχολογία του καρκίνου"

Filed under: ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 12:11

>Στην εποχή μας, ο καρκίνος παραμένει, ως ένα βαθμό, αίνιγμα.
Έχουμε μάθει πολλά σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης της ασθένειας -αλλά λιγότερα γύρω από το γιατί εμφανίζονται πολλοί από τους όγκους. Τώρα, όμως, η έρευνα αποκαλύπτει σταθερούς συνδετικούς κρίκους μεταξύ προσωπικότητας, τρόπου ζωής και πρόγνωσης πολλών τύπων καρκίνου. Το συναρπαστικό αυτό βιβλίο έρχεται την κατάλληλη στιγμή, παρέχοντας πρώτα μια εικόνα της παρούσας γνώσης γύρω από θέμα και, στη συνέχεια, αναπτύσσοντας λεπτομερώς το τι μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι για να μεγιστοποιήσουν τις πιθανότητές τους να παραμείνουν υγιείς.
Πρώτα περιγράφονται τα τρία βασικά βήματα προς τον καρκίνο:
– έκθεση σε καρκινογόνες ουσίες
– αδυναμία του σώματος να δράσει εναντίον της βλάβης
– αποτυχία του ανοσοποιητικού συστήματος να επιτεθεί στον όγκο
Και, στη συνέχεια, περιγράφονται τρόποι αποφυγής τους. Θα πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να εξετάσουμε τη συμπεριφορά μας με ειλικρίνεια. Η αλλαγή των μεθόδων μας για την αντιμετώπιση του στρες, η παραίτηση από «δεκανίκια», όπως το τσιγάρο ή το αλκοόλ, το να μάθουμε να εκφράζουμε ανοιχτά τα αισθήματά μας και να διεκδικούμε την ικανοποίηση των αναγκών μας μπορεί να μην είναι εύκολη υπόθεση – όμως όλα τα παραπάνω είναι ουσιαστικής σημασίας για την αποφυγή του καρκίνου και ο Peter Lambley μας δίνει σαφείς οδηγίες για το πώς να επιτύχουμε.
Είτε έχει καρκίνο ή θα ήθελες να μάθεις πώς μπορείς να βοηθήσεις τον εαυτό σου να τον προλάβει, αυτό το συναρπαστικό, θετικό βιβλίο χαρτογραφεί μια νέα περιοχή.

Από τον P.Lambley (2005), Εκδ. Μακρή

01/12/2009

>"Ιστορίες να σκεφτείς"

Filed under: ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ, ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΕΣ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 19:48

>Το εργαλείο που χρησιμοποιεί αυτό εδώ το βιβλίο είναι η μαγική τέχνη της αφήγησης μιας ιστορίας που σου ανοίγει πόρτες αγνοημένες, δυνατότητες που δεν τις είχες φανταστεί, δρόμους που δε βάδισες ακόμα.

Από τον Jorge Bucay (1949 – ). Αργεντίνο ψυχοθεραπευτή.

29/11/2009

>Μετάλογος : Συστημικές προσεγγίσεις και ψυχοθεραπεία.

Filed under: ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 10:00

>Μια συλλογική κατασκευή, ένα περιοδικό αναστοχαστικού λόγου, που επιχειρεί «μια διαλεκτική συζήτηση γύρω από προβληματικά θέματα».

Κόρη : Μπαμπά, τι είναι ένστικτο?
Πατέρας : Ένα ένστικτο, αγαπητή μου, είναι μια εξηγητική αρχή.
Κ : Και τι εξηγεί?
Π : Τα πάντα – σχεδόν τα πάντα. Οτιδήποτε εσύ θέλεις να εξηγεί.
Κ : Μην είσαι ανόητος. Δεν εξηγεί τη βαρύτητα.
Π : Όχι. Αυτό συμβαίνει γιατί κανείς δε θέλει το «ένστικτο» να εξηγεί τη βαρύτητα. Αν κάποιοι ήθελαν, θα το εηγούσε. Απλά θα λέγαμε ότι το φεγγάρι έχει ένα έντισκτο του οποίου το σθένος ποικίλλει αντίστροφα προς το τετράγωνο της απόστασης …
Κ : Καλά αυτά είναι ανοησίες, Μπαμπά. (του G.Betenson)

Από το εξώφυλλο του περιοδικού Μετάλογος, για την προμήθειά του στο mail : metalogos.seve@gmail.com και σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία

28/11/2009

>"Η ιστορία της τρέλας στην κλασική εποχή"

Filed under: ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ, ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 23:29

>Με το έργο αυτό, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1961 ως διδακτορική διατριβή και επανεκδόθηκε το 1972, ο Γάλλος φιλόσοφος και ιστορικός Μισέλ Φουκό (1926-1984) επιχειρεί μια διευρεύνηση της τρέλας, που ξεκινάει από τον «βαθμό μηδέν της ιστορίας της τρέλας, τη στιγμή που είναι ακόμη εμπειρία αδιαφοροποίητη» για να φτάσει, μέσα από την εγκάθειρξη της τρέλας και την ιατρικοποίησή της, στην ανάδειξή της σε εργαλείο διαχωρισμού ανάμεσα στους υγιείς και τους μη υγιείς -τους τρελούς- που παύουν να είναι πια φορείς ιερών μορφών γνώσης και γίνονται κοινωνικά απόβλητοι. Ηδη την εποχή του Διαφωτισμού η τρέλα διαφοροποιείται από τη λογική, που μονολογεί και εξορκίζει όλους τους άλλους λόγους, ιδιαίτερα τη μη-λογική, το αντίθετό της. Το έργο διερευνά τις ιστορικές συνθήκες εμφάνισης της διάκρισης αυτής, μελετά τις συνθήκες που επέτρεψαν την ανάπτυξη της Ψυχιατρικής και της Ψυχολογίας και ερμηνεύει την παρακμή του προηγούμενου καθεστώτος εγκλεισμού σε ιδρύματα και τη γένεση του ασύλου στα τέλη του 18ου αιώνα. Τότε είναι που οι τρελοί «αποενοχοποιούνται» για να γίνουν «ασθενείς». Ο γιατρός, που στις αρχές δεν ήταν καν ψυχίατρος, ήταν εκεί για να επιβεβαιώσει τη διαφορά: η θεραπεία του δεν βασιζόταν σε ιατρικές γνώσεις ή πρακτικές, αλλά στις ιδιότητές του ως «πατέρα, κριτή, οικογένειας και νόμου».

Από την πρώτη δημοσίευσή του, το έργο ξεσήκωσε θυελλώδεις αντιδράσεις και επηρέασε σημαντικά τη σκέψη του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα σε πολλά επίπεδα: άλλαξε τις ιδέες για τον λόγο, για τον θετικισμό, για το άσυλο μεταξύ άλλων. Γιατί, όπως σημειώνει ο μεταφραστής στο επίμετρό του, «υπάρχουν πολλές αναγνώσεις, ερμηνείες, της ιστορίας της τρέλας: η φαινομενολογική, η δομιστική, η αντιψυχιατρική…». Το έργο αυτό του Φουκό είναι το πρώτο από μια σειρά που θα αποτελέσει την ιστορία των συστημάτων σκέψης (αντικείμενο διδασκαλίας του στο Κολέζ ντε Φρανς) και θα καθοδηγήσει την αντίδραση ενάντια στις διαδικασίες χαρακτηρισμού, ποινικοποίησης και εγκλεισμού όπως διαμορφώνονται στις δυτικές κοινωνίες. Το πυκνά γραμμένο και μεστό από νοήματα κείμενο έχει ταυτόχρονα αναμφισβήτητες λογοτεχνικές αρετές. Ωστόσο, όπως επισημαίνει και ο μεταφραστής στο επίμετρό του, «πίσω από την κομψότητα της γραφής… λειτουργεί μια συνεπής και αυστηρή εννοιολογική σκευή -που εκδηλώνεται με τη συνεπή και αυστηρή τήρηση της φιλοσοφικής ορολογίας». Αυτή η διαπίστωση, άλλωστε, οδηγεί τον μεταφραστή να επιλέξει την «ορθοέπεια» ως εργαλείο για τη μετάφραση. Ετσι διαφοροποιείται από την πρώτη μετάφραση στα ελληνικά, από τη Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου το 1975 για τις εκδόσεις «Ηριδανός», παρότι ακολουθεί πολλά απ’ αυτήν «με ευγνωμοσύνη και θαυμασμό για την ευστοχία πολλών λύσεων».

Από τον Μισέλ Φουκώ (1926-1984), γάλλο φιλόσοφο.

25/11/2009

>"Δημιουργώντας ιστορίες"

Filed under: ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 15:33

>Οι ιστορίες -είτε με τη μορφή χρονικών είτε με τη μορφή φανταστικών μύθων- διαποτίζουν τον κόσμο μας, διαμορφώνουν τις βασικές εντυπώσεις μας για την πραγματικότητα και επιβάλλουν δομή στη ζωή μας.
Πώς όμως και γιατί οι άνθρωποι δημιουργούν ιστορίες -ιστορίες λογοτεχνικές, ιστορικές νομικές, ιστορίες για τον εαυτό;
Και ποιος είναι ο ρόλος της αφήγησης των ιστοριών στη ζωή μας;
Αυτή την άπιαστη, αλλά θεμελιώδη όψη της ανθρώπινης φύσης, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο τη χρησιμοποιούμε για να δώσουμε νόημα στη ζωή μας, διερευνά στο συγκεκριμένο βιβλίο ο Bruner.
Μας προτρέπει να καταλάβουμε πώς λέμε τις ιστορίες μας, πώς τις χρησιμοποιούμε για να δημιουργήσουμε μια αίσθηση του εαυτού και για να ερμηνεύσουμε τη ζωή των άλλων.
Μας ενθαρρύνει επίσης να μάθουμε πώς η λογοτεχνία μεταβάλλει την ίδια την έννοια της ιστορίας και πώς οι νόμοι μάς διδάσκουν τι να προσδοκούμε από την αφήγηση. Και μας προτείνει νέους, προκλητικούς τρόπους σύλληψης της αφήγησης.
Το παρόν βιβλίο αναφέρεται στο σύγχρονο κόσμο, αναφέρεται στο νόμο, τη λογοτεχνία και τη ζωή, όπως τα γνωρίζουμε σήμερα (…. ) Αυτό που προσπάθησα κυρίως να κάνω ήταν να εξετάσω τη φύση των ιστοριών -των αφηγήσεων όπως τις αποκαλούμε- και να ερευνήσω τις είναι, πώς χρησιμοποιούνται και για ποιους σκοπούς (…) Αυτό το βιβλίο ήταν η προσπάθειά μου να βοηθήσω το ψάρι να ανακαλύψει το νερό!

Από τον J. Bruner (2004), Εκδ. Ελληνικά Γράμματα.

21/11/2009

>"Πλάθοντας ανθρώπους"

>Πιστή στην πεποίθησή της ότι τα συγκροτημένα άτομα προέρχονται από αρμονικές και συγκροτημένες οικογένειες, η κορυφαία στο χώρο της οικογενειακής ψυχοθεραπείας Αμερικανίδα Βιρτζίνια Σατίρ εξηγεί στο βιβλίο αυτό την άρρηκτη σχέση ανάμεσα στην οικογενειακή ζωή και στο χαρακτήρα που διαμορφώνει μεγαλώνοντας κάθε παιδί.

Η συγγραφέας, με σαφή και κατανοητό τρόπο, εξετάζει βασικά θέματα της διάπλασης του ατόμου, των διαπροσωπικών σχέσεων και του κύκλου της ζωής (Αυτοεκτίμηση, Μορφές Επικοινωνίας, Οργάνωση της οικογένειας, Οικογένεια και κοινωνία, κ.ά.), ενώ σκιαγραφεί τα βασικά χαρακτηριστικά της οικογένειας του μέλλοντος.

«Να καταλάβεις ότι όπως σε είχαν πλάσει κι όπως είχε διαμορφωθεί η κατάσταση γύρω σου, δεν μπορούσες να φερθείς διαφορετικά», τονίζει η Βιρτζίνια Σατίρ σε τούτο το πολύτιμο βιβλίο, στο οποίο διδάσκει την κατανόηση και τη συμφιλίωση με τον εαυτό για την οικογένεια και τις ανθρώπινες σχέσεις, γράφοντας απλά κι ανάλαφρα, ενώ συμπυκνώνει πείρα και σοφία από σαράντα χρόνια δουλειάς και έρευνας στην οικογενειακή θεραπεία.

18/11/2009

>Αντιμετωπίζοντας τις διαφορές μας : Θέλω να σε καταλάβω – όχι να σε αλλάξω

Filed under: ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ, ΣΧΕΣΕΙΣ ΖΕΥΓΑΡΙΟΥ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 00:06

>«Περισσότερες δίκες και καταδίκες εκτυλίσσονται στο μυαλό των παντρεμένων ζευγαριών παρά στις αίθουσες των δικαστηρίων»

Όλα τα ζευγάρια μαλώνουν. Τι γίνεται, όμως, όταν οι συγκρούσεις μετατρέπονται σε πόλεμο μέχρι τελικής εξόντωσης του αντιπάλου; Πληγωμένοι και θυμωμένοι, καταφεύγουμε, μήπως, στη σιωπή, ελπίζοντας ότι ο σύντροφός μας -που «δεν μας καταλαβαίνει»- θα δει κάποια στιγμή πόσο δίκιο έχουμε; Πιέζουμε το σύντροφό μας να παραδεχτεί τις αδυναμίες του; Απαιτούμε κάποιες άμεσες αλλαγές; Τι κάνουμε, τέλος πάντων;

Αυτό το βιβλίο προτείνει νέες λύσεις στα ζευγάρια που έχουν κουραστεί από τις συνεχείς προσπάθειες να αλλάξουν ο ένας τον άλλον. Mε πολυτετή πείρα στην κλινική πρακτική και έρευνα στον τομέα της θεραπείας των ζευγαριών, οι Άντριου Κρίστενσεν και Νιλ Σ. Γιάκομπσον ανάπτυξαν μια θεραπευτική προσέγγιση που βασίζεται σε μια απλή αλήθεια: Ανεξάρτητα από το πόσο αγαπιούνται δύο άνθρωποι, οι αναμφισβήτητες διαφορές τους θα προκαλέσουν, κάποια στιγμή, σύγκρουση. Δεν είναι, όμως, απαραίτητο αυτή η σύγκρουση να εμποδίσει την ανάπτυξη υγιών και μακροχρόνιων ερωτικών σχέσεων. Αν μάθουμε, λοιπόν, να αποδεχόμαστε τις διαφορές μας, όχι απλώς θα καταφέρουμε να ξεπεράσουμε τις διαφορές μας, όχι απλώς θα καταφέρουμε να ξεπεράσουμε γρηγορότερα την όποια αντιπαράθεση, αλλά θα νιώσουμε ότι πλησιάζουμε περισσότερο ο ένας τον άλλο.

Από τους A.Christensen & N.Jacobson (2004) Εκδ. Θυμάρι

« Newer PostsOlder Posts »

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.