ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

14/02/2011

>Δεν θέλω τα δώρα σου, ευχαριστώ!

Filed under: ΜΥΘΟΙ-ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:24

>


– Τι όμορφη μέρα! σκέφτηκε ο ασκητής Φασκωλόμυς καθώς καθόταν στη σκιά μιας φτελιάς. Ο ήλιος λάμπει, τα πουλιά κελαηδούν και μ’ αρέσει να κοιτάζω τα κλαδιά των δέντρων να χορεύουν στο ζεστό αεράκι. 

– Τι άσχημη μέρα! γκρίνιαξε ο αρκούδος Τρομάρας, καθώς ποδοπατούσε τα λουλούδια. Ο ήλιος με πειράζει στα μάτια, τα πουλιά τσιρίζουν και κράζουν, τα δέντρα μπαίνουν μπροστά στο δρόμο μου και ο αέρας αναμαλλιάζει τη γούνα μου!

Ο αρκούδος Τρομάρας εξακολούθησε να περπατάει κλωτσώντας και ποδοπατώντας ό,τι εύρσκε μπροστά του, μέχρι που έφτασε στο μέρος όπου καθόταν ήσυχα ο ασκητής Φασκωλόμυς.
– Τι κάνεις εδώ καθισμένος πάνω στο δρόμο μου; ρώτησε ο Τρομάρας.
Ο Φασκωλόμυς συνέχισε να κάθεται και να χαμογελά ατάραχος. Άκουσε προσεκτικά τον Τρομάρα αλλά δεν είπε τίποτα.
– Φύγε από το δρόμο μου! τον διέταξε ο αρκούδος Τρομάρας σμίγοντας τα φρύδια του. Αλλιώς θα σου δώσω μια στο κεφάλι!
Ο ασκητής Φασκωλόμυς απλά χαμογελούσε.
– Γιατί δε λες τίποτα; Θέλεις να σου στρίψω κανένα κόκαλο; στρίγκλισε ο Τρομάρας, νιώθοντας να του ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι.
Ο ασκητής Φασκωλόμυς απλά χαμογελούσε.
– Δεν άκουσες τι είπα; βρυχήθηκε ο Τρομάρας ακόμα πιο δυνατά, κουνώντας απειλητικά την πατούσα του μπροστά στο πρόσωπο του Φασκωλόμυ. Θες να φας μια γερή γροθιά στη μύτη;
Ο ασκητής Φασκωλόμυς απλά χαμογελούσε.
Ο αρκούδος Τρομάρας τα έχασε! Ο Φασκωλόμυς δεν αντιδρούσε καθόλου κι αυτός δεν είχε πια τόσο μεγάλη όρεξη να ποδοπατήσει τη γη και να φωνάξει, όμως ένιωθε ακόμα αρκετά θυμωμένος.
– Έχεις κάτι να πεις; ρώτησε.
Ο Φασκωλόμυς κοίταξε τον Τρομάρα.
– Δεν έχω τα γενέθλιά μου σήμερα, είπε χαμογελώντας του.
Τι; … Γιατί μου λες ότι δεν έχεις τα γενέθλιά σου; ρώτησε ο Τρομάρας. Δε με νοιάζουν τα γενέθλιά σου!
– Τότε γιατί προσπαθείς να μου κάνεις δώρα; απάντησε ευγενικά ο Φασκωλόμυς.
– Τι δώρα; ρώτησε μπερδεμένος ο Τρομάρας.
Προσπάθησες να μου δώσεις ένα χτύπημα στο κεφάλι, ένα στρίψιμο στα κόκαλα και μια γροθιά στη μύτη.
Δε θάλελα αυτά τα δώρα ακόμα κι αν ήταν τα γενέθλιά μου, είπε ήρεμα ο Φασκωλόμυς. Νομίζω ότι θα αναγκαστείς να κρατήσεις όλο το θυμό σου για τον εαυτό σου.
Ο αρκούδος Τρομάρας αγριοκοίταξε το Φασκωλόμυ που καθόταν πάνω στο γρασίδι ανάμεσα στα λουλούδια. Γρύλισε μπροστά στο χαμογελαστό πρόσωπο του ασκητή:
– Δεν είμαι θυμωμένος! φώναξε ποδοπατώντας μια μαργαρίτα.
– Αλήθεια; ρώτησε ο Φασκωλόμυς ανασηκώνοντας τα φρύδια του και δείχνοντας το τσακισμένο λουλούδι κάτω από το πόδι του Τρομάρα.
Ο Τρομάρας σήκωσε το πόδι του και μάζεψε τη διαλυμένη μαργαρίτα.
– Δεν το έκανα εγώ αυτό!…διαμαρτυρήθηκε.  Το έκανα;
Ο Φασκωλόμυς καθόταν απλά και χαμογελούσε αλλά δεν είπε τίποτα.
Ο Τρομάρας κοίταξε τη μαργαρίτα σμίγοντας τα φρύδια του. Ήταν ένας μεγαλόσωμος αρκούδος, αλλά κατά βάθος δεν είχε ποτέ την πρόθεση να πληγώσει κανένα ούτε να καταστρέψει κάτι.
– Συγνώμη, λουλουδάκι, δεν ήθελα να σε διαλύσω. Ήμουν… ήμουν θυμωμένος, παραδέχτηκε. Δε σε είδα. Αλλά θα προσπαθήσω να μην καταστρέψω άλλα λουλούδια σήμερα.
Ο Τρομάρας κράτησε το λόγο του κι όλη την υπόλοιπη μέρα ήταν πολύ προσεκτικός με όλα τα λουλούδια του δάσους, με όλα τα πουλιά και με όλα τα δέντρα!
Ο αρκούδος Τρομάρας ξόδευε τόσο πολύ χρόνο με το να είναι θυμωμένος ώστε είχε ξεχάσει ότι ήταν θυμωμένος.

Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να θυμώνουμε μόνο και μόνο επειδή κάποιος άλλος είναι θυμωμένος. Είναι καλύτερα να μην φορτωνόμαστε το θυμό του άλλου ακόμα κι αν εκείνος προσπαθεί να μας τον μεταδώσει.


Πηγή : http://www.zentails.com.au

23/01/2011

>Πώς θα καταπολεμήσουμε το άγχος;

Filed under: ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ, ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 21:18

>

Όπως αποκαλύπτουν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο, ο καλύτερος τρόπος για να ξεφορτωθούμε το στρες είναι το να… γράφουμε.
Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν για τη μελέτη τους μαθητές, οι οποίοι έπρεπε να γράψουν διαγώνισμα και είχαν άγχος. Τους έδωσαν μία κόλλα χαρτί και τους είπαν να γράψουν για όσα φοβούνταν και τους άγχωναν. Όσοι μαθητές έκαναν αυτή τη μικρή άσκηση απέδωσαν καλύτερα στο διαγώνισμα από αυτούς που δεν είχαν αποτυπώσει τις σκέψεις τους στο χαρτί.
Σύμφωνα με τον καθηγητή Ψυχολογίας Σίαν Μπέλοκ, που ήταν επικεφαλής της έρευνας, όταν γράφουμε για γεγονότα που μας επηρεάζουν συναισθηματικά, αποφεύγουμε να «αναμασάμε» τις αρνητικές σκέψεις, που μας προκαλούν άγχος και στενοχώρια. Αυτό, με τη σειρά του, επηρεάζει τις επιδόσεις μας είτε πρόκειται για δραστηριότητες στο σχολείο είτε τη δουλειά.
Ο καθηγητής Μπέλοκ λέει ότι ίσως με αυτό τον τρόπο, «αδειάζοντας» δηλαδή τα συναισθήματα στο χαρτί, απελευθερώνεται ένα μέρος των νοητικών μας δυνάμεων ,που αξιοποιείται έτσι σε πιο δημιουργικές δράσεις.


Πηγή : http://www.zougla.gr

12/11/2010

>GetOut!

Filed under: ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 11:42

>

08/11/2010

>Η σκιά

Filed under: ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:38

>

Σʼ ένα απόμακρο ορεινό χωριό, πέθανε ο αρχηγός του χωριού και η αρχηγία πέρασε στο γιο του. Ως τότε, οι άνθρωποι είχαν ζήσει πολλά χρόνια κάτω από τον έλεγχο μιας πελώριας σκιάς πάνω από το χωριό. Όποτε επιχειρούσε κάποιος να ελευθερωθεί, αυτή η μεγάλη σκιά εμφανιζόταν με βροντερή φωνή που αντηχούσε σʼ όλο το βουνό. Οι χωρικοί πάντοτε υποχωρούσαν στη θέα αυτής της σκοτεινής εικόνας.

Ο νεαρός, που ήταν τώρα αρχηγός, συνειητοποίησε ότι είχε έρθει η ώρα να αντιμετωπίσει αυτό το τέρας. Βγήκε έξω με μια ομάδα χωρικών και, μόλις εμφανίστηκαν στην άκρη του χωριού, παρουσιάστηκε η τεράστια σκιά. Αυτοί οπισθοχώρησαν τρομαγμένοι.
Ο νεαρός παρατήρησε πως η σκιά έγινε μεγαλύτερη και η φωνή δυνατότερη καθώς υποχωρούσαν. Σταμάτησε και τότε έκανε ένα γενναίο βήμα προς το μέρος της σκιάς.
Φάνηκε να γίνεται ελαφρά μικρότερη. Έκανε ακόμα ένα βήμα, και η άποψή του επιβεβαιώθηκε: η σκιά έγινε μικρότερη και η φωνή λιγότερο ισχυρή.
Συνέχισε να κινείται προς αυτή, μέχρι που στα πόδια του βρισκόταν η πηγή της σκιάς. Σήκωσε αυτό το μικρό εφήμερο αντικείμενο στο χέρι του και ρώτησε:
– «Ποιός είσαι;»
«Ο Φόβος», ήταν η αδύναμη, ανίσχυρη απάντηση.
Ο νέος έκλεισε το χέρι του κι ο Φόβος εξαφανίστηκε ολότελα…

18/05/2010

>Η Θλίψη και η Οργή

>Σ’ ένα μαγεμένο βασίλειο όπου οι άνθρωποι δεν μπορούν ποτέ να φτάσουν, ή ίσως όπου οι άνθρωποι μεταφέρονται αδιάκοπα χωρίς να το καταλαβαίνουν…
Σ’ ένα βασίλειο μαγεμένο όπου τα αφηρημένα πράγματα γίνονται χειροπιαστά…
Ήταν μια φορά κι έναν καιρό… μια πανέμορφη λίμνη.
Ήταν μια λίμνη με νερά κρυστάλλινα και καθαρά όπου κολυμπούσαν ψάρια όλων των χρωμάτων, κι όπου όλες οι αποχρώσεις του πράσινου λαμπύριζαν διαρκώς…
Ως εκείνη τη μαγική και διάφανη λίμνη έφτασαν η θλίψη και η οργή για να κάνουν μπάνιο παρέα.
Και οι δύο έβγαλαν τα ρούχα τους και, γυμνές, μπήκαν στη λίμνη.
Η οργή, που βιαζόταν (όπως συμβαίνει πάντα στην οργή χωρίς να ξέρει γιατί), έκανε μπάνιο στα γρήγορα, κι ακόμα πιο γρήγορα βγήκε απ’ το νερό…
Αλλά η οργή είναι τυφλή — ή, τέλος πάντων, δεν βλέπει ξεκάθαρα την πραγματικότητα. Έτσι, γυμνή και καθαρή, φόρεσε βγαίνοντας απ’ το νερό το πρώτο ρούχο που βρήκε…
Και συνέβη εκείνο το ρούχο να μην είναι το δικό της αλλά της θλίψης…
Κι έτσι, ντυμένη θλίψη, η οργή έφυγε.
Πολύ ήρεμη, πολύ γαλήνια, διατεθειμένη όπως πάντα να παραμείνει σε όποιο μέρος βρίσκεται, η θλίψη τελείωσε το μπάνιο της και —χωρίς καμία βιασύνη— ή, καλύτερα, χωρίς συναίσθηση του χρόνου που περνάει, τεμπέλικα και αργά, βγήκε από τη λίμνη.
Στην όχθη συνειδητοποίησε ότι τα ρούχα της δεν ήταν πια εκεί.
Όπως όλοι ξέρουμε, αν υπάρχει κάτι που δεν αρέσει καθόλου στη θλίψη, είναι να μένει γυμνή. Έτσι, φόρεσε το μοναδικό ρούχο που υπήρχε δίπλα στη λίμνη: το φόρεμα της οργής.
Λένε ότι από τότε, πολλές φορές συναντάμε την οργή τυφλή, σκληρή, τρομερή και θυμωμένη. Αλλά αν στα¬ματήσουμε για λίγο και κοιτάξουμε καλύτερα, καταλαβαίνουμε ότι αυτή η οργή που βλέπουμε είναι μόνο μια μεταμφίεση, κι ότι πίσω από την όψη της οργής, στην πραγματικότητα, κρύβεται η Θλίψη.

15/04/2010

>Κρίση πανικού : Αντιμετωπίζοντας το φαινομενικά αδύνατο

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:46

>Η διαταραχή πανικού είναι από τις πιο συχνές ψυχικές παθήσεις της σύγχρονης κοινωνίας και ανήκει στο φάσμα των αγχωδών διαταραχών. Το άτομο που υποφέρει από διαταραχή πανικού παρουσιάζει αιφνίδια και απρόσμενα επεισόδια έντονου φόβου και άγχους. Τα επεισόδια αυτά ονομάζονται κρίσεις πανικού και η διάρκεια τους είναι συνήθως μερικά λεπτά. Εκδηλώνονται χωρίς καμία προειδοποίηση και η αιτία έναρξης τους μπορεί να μην είναι γνωστή και προφανής στο άτομο.
Οι κρίσεις πανικού εκδηλώνονται σε όλες τις ηλικίες. Η συχνότητα εκδήλωσης της πρώτης κρίσης πανικού είναι μεγαλύτερη μεταξύ 20 και 40 ετών, παρόλο που τα τελευταία χρόνια έχουμε και εκδήλωση σε μικρότερες ηλικίες, ακόμη και σε παιδιά. Στις γυναίκες η διαταραχή είναι 2 έως 3 φορές συχνότερη σε σύγκριση με τους άνδρες.

Η κρίση πανικού αποτελεί μια περίοδο έντονου φόβου- τρόμου που εμφανίζεται απροσδόκητα χωρίς την παρουσία κάποιου φανερού ερεθίσματος και συνοδεύεται από μια ποικιλία σωματικών και γνωστικών συμπτωμάτων. Τα κύρια συμπτώματα είναι το αίσθημα έντονου διάχυτου φόβου για το άτομο, αίσθημα απώλειας του ελέγχου, επέλευσης τρέλας, πανικός και τρόμος, ταχυκαρδία, έντονη εφίδρωση, έντονο αίσθημα δύσπνοιας-πνιγμού, αίσθημα αστάθειας ή ζάλης, φόβος επερχόμενου θανάτου.
Λόγω της έντασης και της ποικιλίας που έχουν τα σωματικά συμπτώματα της περισσότερες φορές τα άτομα επισκέπτονται πολλούς γιατρούς και στρέφονται σε ιατρικές εξετάσεις και διαγνώσεις, και τους δημιουργείται τη πεποίθηση ότι πάσχουν από κάτι σοβαρό.

Από άποψη φυσιολογίας οι κρίσεις πανικού δεν είναι επικίνδυνες για τα άτομα, δηλαδή το άτομο δεν παθαίνει αυτό που φοβάται ότι θα του συμβεί. Παρόλαυτα ο οργανισμός επιβαρύνεται από την συνεχή ένταση και επιπλέον είναι πολύ επιβαρυντικές για τους ανθρώπους γιατί μπαίνουν σε μια κατάσταση που συνεχώς δοκιμάζονται τα όρια και οι αντοχές τους. Ένα άλλο βασικό συνοδό χαρακτηριστικό των κρίσεων πανικού είναι ο φόβος και το άγχος που τα άτομα αναπτύσσουν ότι η κρίση θα επαναληφθεί. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που στους ανθρώπους που υποφέρουν αναπτύσσεται κοινωνική απόσυρση, αποφεύγουν τον συνωστισμό, την συναναστροφή με πολλούς ανθρώπους και τα πολύβουα μέρη ενώ κάποιες φορές οδηγούνται και στην αγοραφοβία.

Πως αντιμετωπίζεται η διαταραχή πανικού; Ανακόπτεται η αυξητική πορεία των κρίσεων πανικού;
Το ερώτημα απαντάται με σαφήνεια θετικά. Υπάρχουν ψυχοθεραπευτικές μέθοδοι και τεχνικές που ενισχύουν θετικά το άτομο και του παρέχουν βοήθεια σε πρώτη φάση να ελέγξει τις κρίσεις και κατόπιν να απαλλαγεί από το πρόβλημα. Ευρέως διαδεδομένες και αποτελεσματικές στην θεραπεία των κρίσεων πανικού είναι η γνωστική συμπεριφορική θεραπεία και η συστιμική, καθώς και πολλές άλλες ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις.

Είναι πολύ σημαντικό για τα άτομα που υποφέρουν από την διαταραχή πανικού να ζητούν εξειδικευμένη βοήθεια ώστε να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα των κρίσεων που έχει αρνητικές συνέπειες στην καθημερινή λειτουργικότητα και επιδρά αρνητικά στην ποιότητα ζωής τους. Το βασικό μήνυμα είναι ότι το πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπιστεί και η αναζήτηση βοήθειας είναι το πρώτο και πιο ουσιαστικό βήμα για την επίλυση του.

Αναδημοσίευση http://www.uromed.gr

13/04/2010

>Η γέφυγα του γίγαντα

Filed under: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 15:11

>Μια φορά κι έναν καιρό – τότε που ακόμα οι άνθρωποι ζούσαν με τους γίγανες μονιασμένοι – υπήρχε ένας γεναίος πολεμιστής στην Ιρλανδία του τον λέγανε Φινν.
Ο Φινν ήταν από εκείνους τους πολεμιστές που είχαν αίμα γιγάντων και γι′αυτό ήταν ψηλός και τρομερός στη μάχη. Είχε πολεμήσει τους μαύρους πειρατές κι είχε βουλιάξει τα καράβια τους, είχε με εξυπνάδα ξεγελάσει τα μπλε ξωτικά του δάσους κι είχε κατατροπώσει τους ληστές των βουνών για να μπορεί η θεία του να περνάει από την οροσειρά και να πηγαίνει να τον βλέπει όποτε του έφτιαχνε κέηκ.
Μια μέρα που περπατούσε στην ακτή κοντά στην παλιά γέφυρα του γίγαντα – η γιαγιά του η γιγάντισσα έλεγε ότι την είχε φτιάξει ο παππούς τους αλλά δεν την πίστευε και πολύ – ο Φινν είδε ένα κορίτσι να ατενίζει τη θάλασσα, τα μαύρα μαλλιά της να ανεμίζουν στον κρύο αέρα της Ιρλανδίας και τη ρώτησε τί κάνει εκεί.
Κοιτάω τις ακτές της Σκωτίας, του είπε η κοπέλα δείχνοντας τη γη απέναντι.

Την λέγανε Ούνα κι ο Φινν την αγάπησε με την πρώτη ματιά, αν και εκείνη τον αγάπησε με τη δεύτερη. Είχε φύγει από τη Σκωτία, όταν σε μια μάχη με τον τρομερό γίγαντα πολεμιστή Μπεναντόνερ το χωριό της είχε καταστραφεί. Κουρασμένη από τις μάχες είχε περάσει τη γέφυρα του γίγαντα μια νύχτα κι είχε έρθει στην Ιρλανδία αλλά της έλειπε το σπίτι της και τα αλμυρά λιβάδια του χωριού της.

Παντρευτήκανε μια μέρα δίπλα στη θάλασσα και ο Φινν της έφτιαξε ένα σπίτι με πέτρες γκρι και σταθερές για να μη τις παίρνει ο άγριος αέρας. Έφτιαξε το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας να βλέπει προς τις ακτές της Σκωτίας και τη γέφυρα του γίγαντα που οδηγούσε στο χωριό της αν και το χωριό της δεν ήταν πια εκεί. Κι ήταν ευτυχισμένοι.

Ένα βράδυ που ο αγέρας φυσούσε λυσσασμένα γύρω από το μικρό γκρι σπιτάκι, χτύπησε η πόρτα κι η Ούνα πήγε ανήσυχη να δει ποιος είναι, γιατί η σούπα ήταν έτοιμη κι ο Φινν δεν είχε έρθει ακόμα. Άνοιξε τη βαριά πόρτα κρατώντας το σπαθί της – γιατί οι ληστές είχαν πολλαπλασιαστεί στην ακτή εκείνα τα χρόνια – και είδε τον ξάδελφο της να την περιμένει. Είχε περάσει με κάθε προφύλαξη τη γέφυρα του γίγαντα για να την ειδοποιήσει ότι ο Μπεναντόνερ είχε ακούσει για τον γεναίο Φινν και δεν ανεχόταν να υπάρχει κι άλλος πολεμιστής με αίμα γιγάντων πιο ξακουστός από αυτόν. Λογάριαζε λοιπόν την άλλη μέρα να περάσει τη γέφυρα και να καλέσει τον Φινν σε μάχη.

Η Ούνα ήξερε την καρδιά του Φινν και ήταν σίγουρη πως θα έλεγε ναι. Θυμόταν όμως η Ούνα πως ο Μπεναντόνερ είχε γονείς γίγαντες, ενώ ο Φινν μόνο παππούδες και φοβόταν πως θα σκοτωθεί ο άντρας της στη μάχη. Έδιωξε γρήγορα τον ξάδελφο της και έριξε στη σούπα βοτάνια τρομερά που θα κοιμίζανε και τους θεούς. Όταν ήρθε ο Φινν τον φίλησε στο μάγουλο και έκανε την άρρωστη για να μη φάει, εκείνος όμως μόλις τελείωσε τη σούπα του κοιμήθηκε πάνω στο τραπέζι με τα ροχαλητά του τόσο δυνατά που τρέμανε οι πέτρες του σπιτιού.

Γρήγορα – γρήγορα η Ούνα του ξύρισε τα πλούσια γένια και έφερε με κόπο στο σπίτι το ξύλινο παχνί των ζώων που το έστρωσε με σεντόνια άσπρα κεντημένα για να μοιάζει με κούνια. Με μεγάλη προσπάθεια έβαλε τον Φινν μέσα. Άνοιξε το παλιό μπαούλο της γιαγιάς του Φινν με τα αναμνηστικά της και του έβαλε το μωρουδιακό σκουφί του παππού του γίγαντα και τα μωρουδιακά ρουχαλάκια και δίπλα άφησε την τεράστια πιπίλα. Κι αφού όλα ήταν έτοιμα κάθησε να περιμένει στο παράθυρο της κρεβατοκάμαρας.

Τα ξημερώματα είδε τον τρομερό όγκο του Μπεναντόνερ να περνάει τη γέφυρα του γίγαντα, η γη να αντηχεί ρυθμικά στα βήματα του. Βγήκε στην πόρτα της κάνοντας ότι μόλις είχε ξυπνήσει.
Καλημέρα Ούνα, φώναξε ο Μπεναντόνερ
– Καλή σου μέρα Μπεναντόνερ. Πώς κι από τα μέρη μας;
– Έμαθα ότι παντρεύτηκες Ούνα και ήρθα να δώσω ένα μάθημα στον άντρα σου που διαλαλεί ότι έχει αίμα γιγάντων.
– Δεν είναι ο άντρας μου εδώ – είπε η Ούνα σκουπίζοντας τα χέρια στην ποδιά της – μόνο ο γιος μας είναι μέσα και κοιμάται κι εκείνος έχει πάει για κυνήγι.

Κάλεσε τον Μπεναντόνερ στο σπίτι που μπήκε μέσα σκυφτός για να μη χτυπάει το κεφάλι του στο ταβάνι. Κι όσο η Ούνα έφτιαχνε το τσάι του σε μία μεγάλη κατσαρόλα ο Μπεναντόνερ είδε το γιγάντιο μωρό που κοιμόταν στο παχνί.
– Αυτός είναι ο γιος σου; ρώτησε την Ούνα.
– Αυτός, είπε η Ούνα χωρίς να γυρίσει το κεφάλι της από την κατσαρόλα.

Ο Μπεναντόνερ, βλέποντας τον τρομερό Φινν να κοιμάται και νομίζοντας ότι είναι το μωρό του Φινν και της Ούνα δείλιασε γιατί σκέφτηκε ότι αν το μωρό είναι τόσο ψηλό και δυνατό τότε σίγουρα ο πατέρας πρέπει να είναι πραγματικός γίγαντας. Τρελός από φόβο βγήκε γρήγορα από το σπίτι κι έτρεξε προς τη Σκωτία – με κάθε βήμα κατέστρεφε και λίγο από τη γέφυρα του γίγαντα για να είναι σίγουρο ότι ο τρομερός Φινν δε θα μπορούσε να τον ακολουθήσει. Γύρισε στη Σκωτία και για όλη του τη ζωή κοιτούσε τρομαγμένος προς τις ακτές της Ιρλανδίας, μήπως κι ο γίγαντας Φινν αποφασίσει με δυο δρασκελιές να φτάσει στην ακτή και να τον καλέσει σε μάχη.

Κι έτσι, ο Φινν και η Ούνα ζήσαν ευτυχισμένοι για πολλά χρόνια και κάνανε πολλά παιδιά, άλλα γίγαντες κι άλλα ανθρώπους που αν ξέρεις που να ψάξεις θα τα αναγνωρίσεις σ’όλες τις γωνιές του κόσμου.

* Το παραμύθι είναι βασισμένο σε έναν από τους θρύλους για το Giant’s Causeway στην Country Antrim της Βόρειας Ιρλανδίας.

Αναδημοσίευση http://www.digital-era.org

07/04/2010

>Η εξάρτηση μέσα απο τις σχέσεις

>Είναι πολλές οι περιπτώσεις που κάποιο άτομο βρίσκεται σε μια σχέση χωρίς να ξέρει ακριβώς ποια είναι τα ακριβή συναισθήματα του για το σύντροφο του. Η αγάπη, ο ερωτάς και η εξάρτηση είναι έννοιες που μπερδεύονται και μπερδεύουν και το ίδιο το άτομο μέσα στη σχέση. Στην περίπτωση της συναισθηματικής εξάρτησης του ενός συντρόφου από τον άλλο είναι δυνατόν μια σχέση να διαιωνίζεται βασισμένη σε λανθασμένους λόγους με καταστροφικές συνέπειες για το ζευγάρι.
Υπάρχουν λοιπόν κάποιοι άνθρωποι που σε γενικές γραμμές δεν μπορούν να διαθέτουν συναισθηματική ισορροπία από μόνοι τους. Η συνηθισμένη λύση που βρίσκουν είναι η δημιουργία σχέσης με σκοπό να ενδυναμωθούν εσωτερικά για να συνεχίσουν στην καθημερινότητα τους. Έτσι λοιπόν το άτομο δημιουργεί σχέση όχι γιατί πραγματικά είναι γοητευμένο από την προσωπικότητα του συντρόφου του αλλά γιατί η σχέση μπορεί να καλύψει την αδυναμία του να πορεύεται μόνο του.
Μέσω της διαδικασίας της αλληλεπίδρασης στη σχέση το πιθανότερο είναι αυτό το άτομο να διαλέξει ένα άλλο άτομο που και εκείνο λόγω της προσωπικής του αδυναμίας να ψάχνει μια σχέση για να καλύψει το εσωτερικό του κενό. Τελικά οι δυο σύντροφοι καταλήγουν να είναι μαζί όχι γιατί ο ένας εκτιμάει τον άλλο, αλλά γιατί ο ρόλος που αποδίδουν ο ένας στον άλλο εξυπηρετεί την εσωτερική τους ηρεμία. Δεν υφίσταται λοιπόν κάποια επιλογή βασισμένη στην ελευθερία, αλλά αντίθετα στο παγιδευτικό κίνητρο της ανημποριάς των δυο συντρόφων.
Όταν λοιπόν ο σύντροφος αυτός βρεθεί, τότε ξεκινάει η πιθανή διαδικασία άγχους του αποχωρισμού του. Δηλαδή επειδή το άτομο λανθασμένα έχει συνδέσει την συναισθηματική του ισορροπία με την παρουσία του συντρόφου του, κάθε πιθανότητα απώλειας του ισοδυναμεί με πιθανότητα κλονισμού της εσωτερικής του ισορροπίας. Συνήθως ποτέ αυτά τα άτομα δεν γεύονται πραγματικά την έννοια της αγάπης.
Υπάρχουν λοιπόν κάποια άτομα –που μερικές φορές ανήκουν και στην περίπτωση ατόμων που είναι αναγκαία η συνεργασία τους με κάποιον ειδικό – τα οποία όταν είναι χωρίς σύντροφο δεν είναι συγκεντρωμένα, είναι μελαγχολικά, δεν βγαίνουν έξω από το σπίτι, αναζητούν συντροφιά στο αλκοόλ, είναι ιδιαίτερα νευρικά και άλλοτε νωχελικά. Αυτή είναι και η περίπτωση των ατόμων που ξεκάθαρα είναι εξαρτημένα από το ρόλο τους μέσα σε μια σχέση.
Είναι όμως πιο δύσκολη η διάκριση των ατόμων που παραμένουν λειτουργικά στην καθημερινότητα της ζωής τους, χωρίς όμως να μπορούν να ευτυχήσουν. Η κοινωνία μας είναι μια κοινωνία που πιέζει προς την κατεύθυνση της διαιώνισης της. Έτσι λοιπόν θεωρεί ότι σε μια κοινωνία ζευγαριών ο κάθε άνθρωπος είναι υποχρεωμένος να αναζητά την ευτυχία μέσα από μια συντροφική σχέση. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργούνται ριζωμένες πεποιθήσεις στον ψυχισμό του ανθρώπου που του υπαγορεύουν ότι είναι μη φυσιολογικός, όταν είναι ευτυχισμένος χωρίς σύντροφο. Αυτό το φαινόμενο είναι φυσιολογικό αρκεί το άτομο να μην το αντιλαμβάνεται απόλυτα. Δηλαδή είναι επιθυμητό για ένα άτομο να μπορεί να είναι συναισθηματικά ισορροπημένο πριν ξεκινήσει την διαδικασία της σχέσης του και να ευτυχήσει ακόμα περισσότερο με την συνύπαρξη με έναν άνθρωπο μέσα από ελεύθερη επιλογή.
Όταν ένα εξαρτημένο άτομο δημιουργεί μια ερωτική σχέση, πολλές φορές δημιουργούνται μέσα του αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα. Από την μια η συνύπαρξη με αυτό το άτομο καταστέλλει το άγχος στην πιθανότητα απώλειας του και προκαλεί ευφορία, χαρά και ζωντάνια. Από την άλλη όμως είναι αυτή η συνύπαρξη και δηλωτική για την απώλεια της πραγματικής ελεύθερης επιλογής του να φύγει από τη σχέση, που προκαλεί μελαγχολία, οδύνη, χαμηλή αυτοεκτίμηση και αίσθημα ανημποριάς. Τελικά η μεταβολή αυτή από τα θετικά συναισθήματα στα αρνητικά συνθλίβει το ψυχισμό του εξαρτημένου ατόμου και το οδηγεί σε ακραίες συμπεριφορές όπως π.χ. μια έντονη σεξουαλική συσχέτιση με το σύντροφο του μετά από έναν άγριο καυγά ή η εξαφάνιση για λίγες μέρες από τη σχέση και η ξαφνική εμφάνιση σαν να μην έχει γίνει τίποτα.
Άτομα που δεν βίωσαν την συναισθηματική ασφάλεια και προστασία μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον, είναι δυνατόν να καταλήξουν να εξαρτώνται παθολογικά από το σύντροφο τους. Είχαν συνήθως αποστασιοποιημένους συναισθηματικά γονείς ή έχουν βιώσει ψυχολογική κακοποίηση σε μικρή ηλικία. Αυτά τα άτομα ασυνείδητα – δηλαδή χωρίς να το καταλαβαίνουν – μπερδεύουν –την συναισθηματική ‘αγκαλιά’ του συντρόφου τους με την ‘αγκαλιά’ που θα ήθελαν να είχαν πάρει σε μικρή ηλικία. Υπεραναπληρώνουν δηλαδή την συναισθηματική έλλειψη της παιδικής τους ηλικίας μέσα από την εξάρτηση τους συναισθηματικά στην ενήλικη ζωή τους.
Στην περίπτωση που κάποιος επιτήδειος συνειδητοποιήσει την συναισθηματική εξάρτηση που βιώνουν στο πρόσωπο του αυτά τα άτομα, τη χρησιμοποιεί για αθέμιτους λόγους. Είναι κλασική η περίπτωση που μια συμπεριφορά υπαγορεύεται και εκτελείται αναγκαστικά κάθε φορά που ο σύντροφος απειλεί με αποχώρηση από τη σχέση η οριστική εγκατάλειψη. Το εξαρτημένο άτομο συμμορφώνεται αναγκαστικά έχοντας χάσει όμως στη διάρκεια την αίσθηση του εαυτού του. Τότε αρχίζει να χάνει την αυτοδυναμία του και αυτός ο φαύλος κύκλος επαναλαμβάνεται αποδιοργανώνοντας εντελώς το εξαρτημένο άτομο.
Είναι σημαντικό ένα άτομο να έχει αποσαφήνιση τις έννοιες της αγάπης, του έρωτα και της εξάρτησης μέσα σε μια σχέση πριν δημιουργήσει μια σχέση. Μόνο έτσι θα καταφέρει να έχει μια σχέση υγιή, ζωντανή και σε βάθος χρόνου. Είναι μια προσπάθεια δύσκολη όμως αξίζει τον κόπο, αν σκεφθεί κανείς τι σημαίνει να αισθάνεσαι θετικά μέσα σε μια σχέση έπειτα από ελεύθερη επιλογή.

Αναδημοσίευση http://www.cognitiveanalytic.gr

30/03/2010

>Θέλετε υγεία; Αφήστε τον θυμό να εκτονωθεί!

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:09

>Όλοι αντιμετωπίζουμε θυμό στην ζωή μας. Ο θυμός είναι ένα λειτουργικό συναίσθημα, απαραίτητο για την επιβίωση. Αν δεν σταθούμε απέναντι του σωστά, μπορεί να προκαλέσει σοβαρές βλάβες στον ψυχισμό, την συμπεριφορά, αλλά και την ίδια την σωματική υγεία. Ωστόσο, πόσοι από εμάς γνωρίζουμε τελικά τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να χειριστούμε αποτελεσματικά τον θυμό;
Μπορεί να μεγαλώσετε σε οικογένειες που δεν επέτρεπαν την εκτόνωση του θυμού. Μπορεί η οργή να επιτρεπόταν μόνο σε έναν γονιό ή μόνο σε ένα συγκεκριμένο παιδί της οικογένειας . Έτσι, λοιπόν, μάθατε από νωρίς ότι η αν θυμώσετε, θα χάσετε τον έλεγχο ή το μυαλό σας,, θα χάσετε την αγάπη και την εκτίμηση των άλλων ή θα βλάψετε τους γύρω σας. Μάθατε, με άλλα λόγια, ότι ο θυμός είναι ένα «κακό» συναίσθημα που πάντα θα πρέπει να κρύβετε με μαεστρία.
Τώρα όμως που μεγαλώσετε, πρέπει να μάθετε την αλήθεια: Αν δεν εκφράσετε τον θυμό σας, δεν πρόκειται απλά να «σας περάσει». Αν δεν μάθετε να τον εξωτερικεύετε με κάποιον τρόπο, θα αναγκαστείτε να τον αντιμετωπίσετε εσωτερικά– δηλαδή μέσα στο σώμα. Να πως γίνεται αυτό: Κάθε φορά που κρατάτε τον θυμό, παράγονται μέσα στο σώμα σας συγκεκριμένες χημικές ουσίες καθώς και μια σειρά μεταβολικών αλλαγών. Ο βουβός θυμός είναι τοξικός και σύντομα αυτή η συσσώρευση μπορεί να εξελιχθεί σε μια κανονική οργανική ασθένεια.
Όλες οι επίσημες επιστημονικές έρευνες αποδεικνύουν πια ότι ο χρόνιος κρατημένος θυμός είναι εξαιρετικά επικίνδυνος, ιδιαίτερα για τις γυναίκες. Γυναίκες που καταπίεζαν επί χρόνια οργή και παράπονα από τους συντρόφους τους, είχαν σημαντικά μεγαλύτερη θνησιμότητα από εκείνες που είχαν μάθει να συζητάνε και να διεκδικούνε στην συζυγική τους σχέση.
Ο θυμός που έχετε κρατήσει για πολύ μεγάλο διάστημα μέσα σας συχνά μεταμορφώνεται σε πικρία. Το πρόβλημα με αυτό είναι ότι η πικρία κατακάθεται μέσα στο σώμα σας και σας «τρώει» κυριολεκτικά τα σωθικά με τη μορφή καρκινωμάτων. Ένας από τους λόγους που οι γυναίκες δημιουργούν κύστες ή όγκους στην μήτρα είναι το σύνδρομο που η Louise Hay αποκαλεί «το σύνδρομο του αυτός που με αδίκησε». Αυτές οι ασθένειες δεν είναι τίποτε άλλο από θαμμένη πικρία και θυμό.
Συνειδητοποιείστε ότι έχετε το δικαίωμα να νοιώθετε θυμό όταν πληγώνεστε, όταν σας εκμεταλλεύονται, όταν σας απορρίπτουν ή σας αγνοούν, όταν σας εγκαταλείπουν, σας απογοητεύουν ή όταν σας απειλούν. Μπορείτε να αντιμετωπίσετε αυτό το συναίσθημα θετικά μιλώντας ανοιχτά στο άλλον για την ενόχλησή σας. Μην διστάσετε να του πείτε «Είμαι θυμωμένος μαζί σου γιατί…».
Απελευθερώστε τον θυμό κυριολεκτικά με οποιονδήποτε τρόπο! Ακόμη και αν δεν αισθάνεστε έτοιμοι να μιλήσετε στον άνθρωπο που σας έχει εξοργίσει, σταθείτε μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου σας, φανταστείτε ότι βρίσκεται απέναντί σας και μιλήστε του όσο έντονα και αληθινά επιθυμείτε. Απελευθερωθείτε!
Είναι καταπληκτικό πόσο ευτυχισμένοι και ελεύθεροι μπορείτε να γίνετε αν επιτρέψετε στο θυμό να φύγει από μέσα σας. Θα νοιώσετε σαν να έχει φύγει από πάνω σας ένα τεράστιο βάρος. Δοκιμάστε το!

Οι 2 λανθασμένοι τρόποι διαχείρισης του θυμού
Εκρήξεις θυμού :Τα άτομα αυτά φωνάζουν, χτυπάνε, μπορεί ακόμα και να φτάσου στην σωματική βία. Δεν ελέγχουν την έξαρση τους. Συνειδητά ή ασυνείδητα, οι εξάρσεις αυτές δημιουργούν κλίμα τρομοκρατίας και μια αίσθηση ελέγχου και χειραγώγησης στους άλλους . Καλό είναι να αναζητήσουν βοήθεια από έναν έμπειρο Ψυχολόγο.
Απώθηση θυμού : Τα άτομα αυτά δεν έχουν μάθει να εκφράζουν θυμό. Βαθιά μέσα τους θεωρούν ότι ο θυμός είναι «κακός». Αυτή η συσσώρευση θυμού μπορεί να συμβάλλει καθοριστικά στην δημιουργία κατάθλιψης, κρίσης πανικού, ή άλλων σοβαρών οργανικών ασθενειών (καρδιοαγγειακά προβλήματα, δερματικές παθήσεις, καρκίνος, κ.α)

Ασθένειες και σωματικά συμπτώματα που συνδέονται με χρόνιο «κράτημα» του θυμού : αιμορροΐδες, βρογχοκήλη, δυσάρεστη αναπνοή, αρθρίτιδα, προβλήματα με την γνάθο, κολπίτιδα, μυκητίαση (candidiasis), νεοπλασίες, πρωκτική αιμορραγία, καρκίνος, ρευματισμοί, ηπατίτιδα, προβλήματα με τα ιγμόρεια, καρδιοαγγειακά προβλήματα, τρίξιμο δοντιών στον ύπνο, λαρυγγίτιδα, κερατίτιδα

29/03/2010

>Η ακτινογραφία …. του άγχους

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 16:13

>Αναφερόμαστε όλοι στο άγχος αλλά δεν γνωρίζουμε πάντα τη σημασία του. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το άγχος προέρχεται συγχρόνως από καλά και άσχημα πράγματα που μας συμβαίνουν. Εάν δεν αισθανόμαστε καθόλου άγχος, τότε δεν ήμασταν ζωντανοί! Το άγχος γίνεται πρόβλημα όταν δεν γνωρίζουμε πώς να προσεγγίσουμε ένα γεγονός ή μια κατάσταση. Τότε αρχίζει η ανησυχία και νιώθουμε «αγχωμένοι».
Τα πράγματα που σας προκαλούν άγχος δεν είναι μάλλον τα ίδια με αυτά που προβληματίζουν τον γείτονά σας και αυτά που προκαλούν άγχος σε εκείνον ίσως δεν ανησυχούν καθόλου εσάς. Ο τρόπος με τον οποίο εξετάζετε μερικά γεγονότα καθώς και ο τρόπος με τον οποίο αντιδράτε σε αυτά καθορίζουν εάν τα θεωρείτε αγχωτικά ή εάν πιστεύετε ότι λύνονται εύκολα. Η αντίδρασή σας στο άγχος μπορεί να επηρεάσει την ψυχική και τη σωματική σας υγεία. Είναι λοιπόν σημαντικό να μάθετε να αντιμετωπίζετε αποτελεσματικά το άγχος μόλις αυτό παρουσιαστεί.

Κατανόηση του άγχους
Τα συναισθήματα σας απέναντι στα γεγονότα της ζωής σας είναι πολύ σημαντικά. Προκειμένου να γνωρίσετε καλύτερα και να καταλάβετε τις αντιδράσεις σας αντιμετωπίζοντας το άγχος με αποτελεσματικό τρόπο. Ο καλύτερος τρόπος εκκίνησης είναι να προσδιορισθεί η αιτία του δικού σας άγχους, όπως:
* γεγονότα που σημαδεύουν τη ζωή σας: ο γάμος, μια αλλαγή δουλειάς, μια μετακόμιση, το διαζύγιο ή ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου.
* μακροπρόθεσμες έννοιες: ανησυχίες σχετικά με το μέλλον των παιδιών σας, οικονομικά ή χρηματοοικονομικά προβλήματα, μια χρόνια αρρώστια.
* καθημερινές στεναχώριες: μποτιλιαρίσματα, αγενείς άνθρωποι ή μηχανήματα που δεν δουλεύουν όταν θέλετε να τα χρησιμοποιήσετε.

Η αντίδραση του άγχους
Όταν βιώνετε ένα αγχωτικό γεγονός, το σώμα σας αισθάνεται μια σειρά αλλαγές οι οποίες ονομάζονται αντίδραση του άγχους. Αυτή η αντίδραση περιλαμβάνει τρία στάδια:

Στάδιο 1 – Επιστράτευση της ενέργειας
Στην αρχή, το σώμα σας εκκρίνει αδρεναλίνη, έχετε ταχυπαλμίες και αρχίζετε να αναπνέετε πιο γρήγορα. Μια τέτοια αντίδραση μπορεί να προκληθεί τόσο από τα καλά όσο και από τα άσχημα γεγονότα, όπως η παραμονή του γάμου σας αλλά και η μέρα που χάνετε τη δουλειά σας.

Στάδιο 2 – Κατανάλωση των αποθεμάτων ενέργειας
Εάν για τον ένα ή τον άλλο λόγο, συνεχίζετε να νιώθετε τα συμπτώματα του πρώτου σταδίου, το σώμα σας αρχίζει να ελευθερώνει τα αποθέματα σακχάρου και λίπους. Σε αυτό το στάδιο, αισθάνεστε εξαντλημένοι, πιεσμένοι και κουρασμένοι. Είναι πιθανόν να καταναλώνετε υπερβολική ποσότητα καφεΐνης, τσιγάρων και αλκοολούχων ποτών. Ενδέχεται να νιώσετε αγωνία, απώλεια μνήμης και να αρπάζετε γρίπη ή κρυολογήματα συχνότερα από ότι συνήθως.

Στάδιο 3 – Εξάντληση των αποθεμάτων ενέργειας
Εάν δεν λύσετε τα προβλήματα του άγχους το σώμα θα ζητά περισσότερη ενέργεια από αυτή που μπορεί να παράγει και θα είστε μόνιμα αγχωμένοι. Στο στάδιο αυτό μπορεί να παρουσιάσετε αϋπνία, αλλαγές στο χαρακτήρα, ή να έχετε λάθος κρίση. Μπορεί επίσης να εμφανίσετε μια σοβαρή ασθένεια όπως καρδιοπάθεια, έλκη, ή ψυχική ασθένεια.

Όσο πιο έγκαιρα αντιμετωπίζετε την κατάσταση,τόσο πιο εύκολα είναι αυτή ανατάξιμη.

Αναδημοσίευση pcycom.gr

Older Posts »

Blog στο WordPress.com.