ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

07/04/2010

>Η εξάρτηση μέσα απο τις σχέσεις

>Είναι πολλές οι περιπτώσεις που κάποιο άτομο βρίσκεται σε μια σχέση χωρίς να ξέρει ακριβώς ποια είναι τα ακριβή συναισθήματα του για το σύντροφο του. Η αγάπη, ο ερωτάς και η εξάρτηση είναι έννοιες που μπερδεύονται και μπερδεύουν και το ίδιο το άτομο μέσα στη σχέση. Στην περίπτωση της συναισθηματικής εξάρτησης του ενός συντρόφου από τον άλλο είναι δυνατόν μια σχέση να διαιωνίζεται βασισμένη σε λανθασμένους λόγους με καταστροφικές συνέπειες για το ζευγάρι.
Υπάρχουν λοιπόν κάποιοι άνθρωποι που σε γενικές γραμμές δεν μπορούν να διαθέτουν συναισθηματική ισορροπία από μόνοι τους. Η συνηθισμένη λύση που βρίσκουν είναι η δημιουργία σχέσης με σκοπό να ενδυναμωθούν εσωτερικά για να συνεχίσουν στην καθημερινότητα τους. Έτσι λοιπόν το άτομο δημιουργεί σχέση όχι γιατί πραγματικά είναι γοητευμένο από την προσωπικότητα του συντρόφου του αλλά γιατί η σχέση μπορεί να καλύψει την αδυναμία του να πορεύεται μόνο του.
Μέσω της διαδικασίας της αλληλεπίδρασης στη σχέση το πιθανότερο είναι αυτό το άτομο να διαλέξει ένα άλλο άτομο που και εκείνο λόγω της προσωπικής του αδυναμίας να ψάχνει μια σχέση για να καλύψει το εσωτερικό του κενό. Τελικά οι δυο σύντροφοι καταλήγουν να είναι μαζί όχι γιατί ο ένας εκτιμάει τον άλλο, αλλά γιατί ο ρόλος που αποδίδουν ο ένας στον άλλο εξυπηρετεί την εσωτερική τους ηρεμία. Δεν υφίσταται λοιπόν κάποια επιλογή βασισμένη στην ελευθερία, αλλά αντίθετα στο παγιδευτικό κίνητρο της ανημποριάς των δυο συντρόφων.
Όταν λοιπόν ο σύντροφος αυτός βρεθεί, τότε ξεκινάει η πιθανή διαδικασία άγχους του αποχωρισμού του. Δηλαδή επειδή το άτομο λανθασμένα έχει συνδέσει την συναισθηματική του ισορροπία με την παρουσία του συντρόφου του, κάθε πιθανότητα απώλειας του ισοδυναμεί με πιθανότητα κλονισμού της εσωτερικής του ισορροπίας. Συνήθως ποτέ αυτά τα άτομα δεν γεύονται πραγματικά την έννοια της αγάπης.
Υπάρχουν λοιπόν κάποια άτομα –που μερικές φορές ανήκουν και στην περίπτωση ατόμων που είναι αναγκαία η συνεργασία τους με κάποιον ειδικό – τα οποία όταν είναι χωρίς σύντροφο δεν είναι συγκεντρωμένα, είναι μελαγχολικά, δεν βγαίνουν έξω από το σπίτι, αναζητούν συντροφιά στο αλκοόλ, είναι ιδιαίτερα νευρικά και άλλοτε νωχελικά. Αυτή είναι και η περίπτωση των ατόμων που ξεκάθαρα είναι εξαρτημένα από το ρόλο τους μέσα σε μια σχέση.
Είναι όμως πιο δύσκολη η διάκριση των ατόμων που παραμένουν λειτουργικά στην καθημερινότητα της ζωής τους, χωρίς όμως να μπορούν να ευτυχήσουν. Η κοινωνία μας είναι μια κοινωνία που πιέζει προς την κατεύθυνση της διαιώνισης της. Έτσι λοιπόν θεωρεί ότι σε μια κοινωνία ζευγαριών ο κάθε άνθρωπος είναι υποχρεωμένος να αναζητά την ευτυχία μέσα από μια συντροφική σχέση. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργούνται ριζωμένες πεποιθήσεις στον ψυχισμό του ανθρώπου που του υπαγορεύουν ότι είναι μη φυσιολογικός, όταν είναι ευτυχισμένος χωρίς σύντροφο. Αυτό το φαινόμενο είναι φυσιολογικό αρκεί το άτομο να μην το αντιλαμβάνεται απόλυτα. Δηλαδή είναι επιθυμητό για ένα άτομο να μπορεί να είναι συναισθηματικά ισορροπημένο πριν ξεκινήσει την διαδικασία της σχέσης του και να ευτυχήσει ακόμα περισσότερο με την συνύπαρξη με έναν άνθρωπο μέσα από ελεύθερη επιλογή.
Όταν ένα εξαρτημένο άτομο δημιουργεί μια ερωτική σχέση, πολλές φορές δημιουργούνται μέσα του αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα. Από την μια η συνύπαρξη με αυτό το άτομο καταστέλλει το άγχος στην πιθανότητα απώλειας του και προκαλεί ευφορία, χαρά και ζωντάνια. Από την άλλη όμως είναι αυτή η συνύπαρξη και δηλωτική για την απώλεια της πραγματικής ελεύθερης επιλογής του να φύγει από τη σχέση, που προκαλεί μελαγχολία, οδύνη, χαμηλή αυτοεκτίμηση και αίσθημα ανημποριάς. Τελικά η μεταβολή αυτή από τα θετικά συναισθήματα στα αρνητικά συνθλίβει το ψυχισμό του εξαρτημένου ατόμου και το οδηγεί σε ακραίες συμπεριφορές όπως π.χ. μια έντονη σεξουαλική συσχέτιση με το σύντροφο του μετά από έναν άγριο καυγά ή η εξαφάνιση για λίγες μέρες από τη σχέση και η ξαφνική εμφάνιση σαν να μην έχει γίνει τίποτα.
Άτομα που δεν βίωσαν την συναισθηματική ασφάλεια και προστασία μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον, είναι δυνατόν να καταλήξουν να εξαρτώνται παθολογικά από το σύντροφο τους. Είχαν συνήθως αποστασιοποιημένους συναισθηματικά γονείς ή έχουν βιώσει ψυχολογική κακοποίηση σε μικρή ηλικία. Αυτά τα άτομα ασυνείδητα – δηλαδή χωρίς να το καταλαβαίνουν – μπερδεύουν –την συναισθηματική ‘αγκαλιά’ του συντρόφου τους με την ‘αγκαλιά’ που θα ήθελαν να είχαν πάρει σε μικρή ηλικία. Υπεραναπληρώνουν δηλαδή την συναισθηματική έλλειψη της παιδικής τους ηλικίας μέσα από την εξάρτηση τους συναισθηματικά στην ενήλικη ζωή τους.
Στην περίπτωση που κάποιος επιτήδειος συνειδητοποιήσει την συναισθηματική εξάρτηση που βιώνουν στο πρόσωπο του αυτά τα άτομα, τη χρησιμοποιεί για αθέμιτους λόγους. Είναι κλασική η περίπτωση που μια συμπεριφορά υπαγορεύεται και εκτελείται αναγκαστικά κάθε φορά που ο σύντροφος απειλεί με αποχώρηση από τη σχέση η οριστική εγκατάλειψη. Το εξαρτημένο άτομο συμμορφώνεται αναγκαστικά έχοντας χάσει όμως στη διάρκεια την αίσθηση του εαυτού του. Τότε αρχίζει να χάνει την αυτοδυναμία του και αυτός ο φαύλος κύκλος επαναλαμβάνεται αποδιοργανώνοντας εντελώς το εξαρτημένο άτομο.
Είναι σημαντικό ένα άτομο να έχει αποσαφήνιση τις έννοιες της αγάπης, του έρωτα και της εξάρτησης μέσα σε μια σχέση πριν δημιουργήσει μια σχέση. Μόνο έτσι θα καταφέρει να έχει μια σχέση υγιή, ζωντανή και σε βάθος χρόνου. Είναι μια προσπάθεια δύσκολη όμως αξίζει τον κόπο, αν σκεφθεί κανείς τι σημαίνει να αισθάνεσαι θετικά μέσα σε μια σχέση έπειτα από ελεύθερη επιλογή.

Αναδημοσίευση http://www.cognitiveanalytic.gr

05/04/2010

>Ποιο στυλ ζευγαριού σάς ταιριάζει;

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΣΧΕΣΕΙΣ ΖΕΥΓΑΡΙΟΥ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 14:35

>Κάθε ανθρώπινη προσωπικότητα είναι μοναδική. Για το λόγο αυτόν και, επιπλέον, επειδή μια σχέση δύο ανθρώπων είναι πολύ παραπάνω από το άθροισμα των προσωπικοτήτων τους, είναι και κάθε σχέση μοναδική. Παρ’ όλα αυτά, σχηματοποιώντας ορισμένα χαρακτηριστικά συντροφικής συμπεριφοράς, μπορούμε, σύμφωνα με μια έρευνα ελβετών κοινωνιολόγων, να αναγνωρίσουμε κάποια κοινά στοιχεία που αντιστοιχούν σε ορισμένους τύπους ζευγαριών.

Κάτι καινούργιο γεννιέται
Όταν δύο άνθρωποι αποφασίζουν να γίνουν ζευγάρι, τότε κάτι καινούργιο γεννιέται: μια οντότητα που περιλαμβάνει δύο ανθρώπους, αλλά όχι μόνο… Ένα ζευγάρι είναι η σύνθεση δύο δια­φο­ρε­τικών προσωπικοτήτων, οι οποίες επιπλέον «κουβαλούν» μια πλούσια κληρονομιά από πρότυπα, βιώματα, εμπειρίες, προσδοκίες από τις σχέσεις της ζωής τους: Κατ’ αρχάς, τη σχέση με τους γονείς (αλλά και των γονιών μεταξύ τους), τις ­οικογενεια­κές, τις φιλικές, τις ερωτικές, τις ιδανικές…
Όλα αυτά καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τη νέα σχέση. Σε συνδυασμό, φυσικά, με τα συναισθήματά τους, αλλά και τους παράγοντες που επηρεάζουν τη ζωή τους και που αλλάζουν συνεχώς. Γι’ αυτό και κάθε σχέση, εκτός από μοναδική, είναι και διαρκώς μεταβαλλόμενη.
Παρ’ όλα αυτά, σύμφωνα με την έρευνα των ελβετών επιστημόνων, διακρίνονται ορισμένα συζυγικά «στυλ», τρόποι λειτουργίας των ζευγαριών. Σε κάποιο από αυτά τα στυλ, μπορεί να αναγνωρίσετε και το δικό σας…

Τα 5 στυλ των σχέσεων
Πώς επιλέγει, όμως, κάθε ζευγάρι το «στυλ» του; ­Σίγουρα δεν κάθεται μια μέρα στο τραπέζι των… συμφωνιών και διαπραγματεύεται, παρόλο που κάποιες φορές, όταν αρχίσουν τα «δύσκολα», αναγκάζεται να το κάνει κι αυτό. Περισσότερο το στυλ προκύπτει από μόνο του, ανάλογα με την ηλικία, τους στόχους, το κοινωνικό περιβάλλον, και μπορεί να αλλάξει σε κάποια άλλη στιγμή, αν επέλθει κάποια σημαντική αλλαγή στη ζωή του, όπως είναι η γέννηση ενός παιδιού ή αλλαγές στην επαγγελματική κατάσταση του ενός ή και των δύο.

1. «Μαζί στα δύσκολα και στα εύκολα»
Το παραδοσιακό ζευγάρι: Σε αυτό το στυλ πολλοί θα αναγνωρίσουν τη σχέση των γονιών τους. Είναι τα ζευγάρια που θέλουν να γεράσουν μαζί, μοιραζόμε­νοι τις ίδιες ιδέες, απόψεις, στόχους. Η ατομικότητα εγκαταλείπεται σε μεγάλο βαθμό για το «εμείς». Επικρατεί η πεποίθηση ότι για το καλό της οικογένειας πρέπει να υπάρχει ταύτιση των συντρόφων και ομοφωνία.
Οι ρόλοι: Σε αυτό το ζευγάρι κυριαρχούν κυρίως τα παραδοσιακά πρότυπα. Ο άνδρας φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη για την οικονομική εξασφάλιση. Είναι ο «πρέσβης» της οικογένειας προς τα έξω, τουλάχιστον σε σχέσεις και υποχρεώσεις πέραν του στενού οικογενειακού και φιλικού περιβάλλοντος, και διεκπεραιώνει δύσκολες «επιχειρήσεις» (μεγάλες αγορές, δάνεια, ταξίδια). Η γυναίκα φροντίζει για την καλή λειτουργία του σπιτιού και την ανατροφή των παιδιών. Ενίοτε, ανα­λαμβάνει μέρος εργασιών ή της εργασίας του συζύγου για να τον βοη­θήσει. Η θαλπωρή, η σιγουριά, η στήριξη εντός της οικογένειας είναι δικές της αρμοδιότητες. Ο ρόλος του ενός συμπληρώνει αυτόν του άλλου και έτσι υπάρχει μεγάλη αλληλεξάρτηση. Οι αποφάσεις, συνήθως, παίρνονται από κοινού.
Το σχόλιο: Το στυλ αυτό βασίζεται στη σταθερότητα την οποία εξασφαλίζει. Επειδή οι ρόλοι είναι σαφώς καθορισμένοι, η συμβίωση είναι σχετικά αρμονική. Επικρατεί ηρεμία, ασφάλεια, ρουτίνα – με την καλή (και την κακή) έννοια του όρου.

2. «Αυτονομία και ισοτιμία πάνω απ’ όλα»
Το αυτόνομο ζευγάρι: Αυτό το ζευγάρι το ενώνει, κατά παράδοξο τρόπο, η αναζήτηση της ­αυτονομίας των συντρόφων, που θεωρείται απαραίτητη για την προσωπική και για την κοινή ευτυχία. Η θυσία της ατομικότητας στο βωμό της κοινής ζωής εκλαμβάνεται ως αποτυχία, τόσο προσωπική όσο και της σχέσης. Οι ρόλοι: Επειδή στόχος και των δύο είναι η πραγμάτωσή τους σε πολλά διαφορετικά πεδία (ως σύντροφοι, γονείς, επαγγελματίες, κοι­νω­νικά όντα), τα ζευγάρια αυτά αποφεύγουν τα στερεότυπα που βασίζονται στο φύλο τους και επιδιώκουν την ισοτιμία σε όλα. Η επικοινωνία είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να επιτευχθεί συμφωνία για το κάθε βήμα. Από εκεί και πέρα, όλες οι δυνατότητες είναι ανοιχτές και για τους δύο.
Το αυτόνομο ζευγάρι είναι εξωστρεφές, τόσο συντροφικά όσο και ατομικά. Η επαφή με τον έξω κόσμο τρέφει και εμπλουτίζει τη ζωή του και αποτρέπει την επικράτηση της ρουτίνας, η οποία θεωρείται ενοχλητική και απειλητική για τη σχέση.
Το σχόλιο: Το μεγάλο πλεονέκτημα του στυλ αυτού είναι ότι, καταρχήν, δίνει τη δυνατότητα να έχει κανείς και προσωπική ζωή και συντροφική. Προβλήματα προκύπτουν όταν οι ατομικές αναζητήσεις δεν μπορούν να συμβιβαστούν με την κοινή ζωή και η σχέση αρχίσει να γίνεται εμπόδιο. Τότε το πιο πιθανό επόμενο βήμα είναι η διάλυσή της.

3. «Ο καθένας τη ζωή του»
Το παράλληλο ζευγάρι: Δεν θυμίζει καθόλου αυτό που θα ονο­μά­ζαμε «ευτυχισμένο ζευγάρι». Ο καθένας εδώ έχει τους ρυθμούς και τις δραστηριότητές του (τις οποίες, όμως, δεν επενδύει στη σχέση όπως οι «αυτόνομοι») και αγνοεί σχεδόν τελείως τι κάνει ο άλλος, τόσο σε προσωπικό όσο και σε οικογενειακό επίπεδο.
Οι ρόλοι: Ο καθένας έχει το ρόλο του και δεν συμμετέχει ούτε ηθικά ούτε πρακτικά στα καθήκοντα του άλλου. Κατά βάθος, οι δύο σύντροφοι είναι μαζί γιατί δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά και όχι γιατί αισθάνονται να χρειάζονται ο ένας τον άλλο συναισθηματικά.
Συχνά, τέτοια ζευγάρια είναι αποκομμένα από άλλες σχέσεις, ακόμη και κοντινές, συγγενικές, χωρίς όμως να υπάρχει ταυτόχρονα η ανάγκη για δική τους ιδιωτική ζωή.
Το σχόλιο: Αν και πολύ μοναχική, η συνύπαρξη μπορεί να είναι ήρεμη, εφόσον οι απαιτήσεις του ενός από τον άλλον είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Όταν ο φόβος της αλλαγής είναι μεγάλος, μπορεί ένα τέτοιο ζευγάρι να «κρατήσει» μια ζωή.

Μεγάλες προσδοκίες
Ακόμη και σήμερα, ίσως μάλιστα περισσότερο και από παλαιότερες εποχές, οι απόψεις που έχουμε για τις σχέσεις φέρουν τη σφραγίδα της προσδοκίας της ρομαντικής αγάπης. Μιας αγάπης που, όταν τη βρούμε, αφηνόμαστε σε αυτήν, οραματιζόμενοι «βίον ανθόσπαρτον» που να εγγυάται αρμονία, ασφάλεια, ευτυχία… Η πραγματικότητα, όμως, δείχνει ότι η καθημερινότητα μιας σχέσης δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στην αγάπη. Πολλές φορές μοιάζει με μια «επιχείρηση» που απαιτεί καλή συνεργασία, σωστή κατανομή των δυνάμεων, του χώρου, του χρόνου. Και κάθε ζευγάρι αναπτύσσει τη δική του στρατηγική, για να τη φέρει σε πέρας…


4. «Μόνοι εναντίον όλων»
Το ζευγάρι-κουκούλι: Εδώ τον πρώτο λόγο έχουν η τρυφερότητα και η προστασία. Ο κύριος στόχος των συντρόφων είναι να παρέχουν ο ένας στον άλλο στοργή και στήριξη μπροστά στις δυσκολίες της ζωής. Η σχέση και η κοινή ζωή είναι σαν μια φωλιά προστατευμένη όσο το δυνατόν περισσότερο από τον έξω κόσμο. Όπως και στο παραδοσιακό ζευγάρι, είναι μια σχέση συγχώνευσης και ταύτισης.
Οι ρόλοι: Σε αυτό το ζευγάρι επικρα­τεί ισότητα και δικαιοσύνη στην κατανομή των ρόλων και των καθηκόντων. Εργάζονται και οι δύο και βρίσκουν εξίσου καταφύγιο και ανακούφιση στη σπιτική ζωή.
Η σχέση με τον έξω κόσμο είναι περιορισμένη, το ζευγάρι αυτό αντιλαμβάνεται τον εαυτό του σαν έναν πυρήνα κάπως ξεκομμένο από το περιβάλλον. Κοινωνικές δραστηριότητες, επαγγελματική εξέλιξη ή συμμετοχή στα κοινά αποτελούν μάλλον δευτερεύοντες στόχους.
Το σχόλιο: Το πλεονέκτημα τέτοιων σχέσεων είναι η προστατευμένη ατμόσφαιρα και η ασφάλεια. Δυστυχώς, όμως, αυτή η εσωστρέφεια είναι αποτέλεσμα και αιτία ταυτόχρονα ανεπάρκειας στην αντιμετώπιση προβλημάτων, τόσο εξωτερικών όσο και στην ίδια τη σχέση, με αποτέλεσμα, όταν προκύπτουν τέτοια, αυτή να κινδυνεύει.

5. «Είμαστε μέρος του κόσμου μας»
Το κοινωνικό ζευγάρι: ­Επενδύει στη συζυγική και οικογενειακή ζωή με έναν τρόπο συχνά ­συγχωνευτικό, χωρίς πολλά περιθώρια για προσωπικές ανησυχίες κι αναζητήσεις. Η διαφορά, όμως, με τα άλλα ­ζευγάρια είναι η μεγάλη σημασία της συμμετοχής στην κοινωνική ζωή: στην περιοχή, στο σχολείο, στο συνδικαλισμό, στις κινήσεις πολιτών.
Οι ρόλοι: Το στυλ αυτό το διακρί­νει η ισότητα, η ευελιξία και η αλληλοστήριξη. Οι δύο σύζυγοι εναλ­λάσσονται στις υποχρεώσεις της οικογένειας. Προτεραιότητα έχει πάντα όχι η προσωπική ζωή και ανάπτυξη του καθενός, αλλά το κοινό καλό, είτε της ίδιας της οικογένειας είτε του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος.
Το σχόλιο: Η προτεραιότητα των κοινών αναγκών, η αλληλοστήριξη και η εξωστρέφεια, κάνουν τα ζευγάρια αυτά να είναι τα πιο ικανοποιημένα και τα πιο ανθεκτικά στο χρόνο. Δεν απογοητεύονται εύκολα, γελάνε συχνό­τερα μαζί, χαίρονται περισσότερο τη ζωή τους και χωρίζουν σπανιότερα…

Και ποιος «κερδίζει»;
Υπάρχει, λοιπόν, σύμφωνα με τα προαναφερθέντα, η ιδανική συνταγή της επιτυχίας; Χωρίς αμφιβολία, κάποια στυλ ζευγαριών, με το «κοινωνικό ζευγάρι» να έχει το προβάδισμα, μοιάζουν να έχουν καλύτερες πιθανότητες για μια ικανοποιητική συζυγική ζωή. Παρ’ όλα αυτά, η επιτυχία του ζευγαριού εξαρτάται λιγότερο από τη «φόρμα» και περισσότερο από την ουσία, με άλλα λόγια από τη θέληση και την ικανότητα των δύο συντρόφων να ξεπερνούν μαζί τις δυσκολίες της ζωής.


Αναδημοσίευση www.vita.gr

26/03/2010

>Ο έρωτας περνάει από τον… εγκέφαλο

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ, ΣΧΕΣΕΙΣ ΖΕΥΓΑΡΙΟΥ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:31

>

Τα μυστικά του έρωτα κρύβονται στον εγκέφαλο και όχι στην καρδιά και βγαίνουν στη φόρα με τη βοήθεια του λειτουργικού μαγνητικού τομογράφου.
Τα τελευταία χρόνια οι επιστήμονες εκμεταλλεύονται αυτό το πανίσχυρο ερευνητικό εργαλείο για να μελετήσουν τον ανθρώπινο εγκέφαλο σε περίοδο παθιασμένου έρωτα ή βαθιάς συντροφικής αγάπης.
Στο πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης οι ερευνητές έβαλαν στον τομογράφο νέους που βρίσκονταν στα πρώτα στάδια του έρωτα. Φωτογράφισαν τον εγκέφαλό τους την ώρα που έβλεπαν εικόνες των αγαπημένων τους. Τα τμήματα που ενεργοποιήθηκαν είναι αυτά που περιέχουν μεγάλες ποσότητες ντοπαμίνης, της ορμόνης που μας κάνει να αισθανόμαστε όμορφα. Είναι η ίδια ορμόνη που εκκρίνει ο εγκέφαλος όταν το άτομο καπνίζει τσιγάρο ή παίρνει κοκαΐνη και θεωρείται η χημική ουσίακλειδί στο σύστημα ανταμοιβής του εγκεφάλου, ένα δίκτυο που σχετίζεται με την ευχαρίστηση και τον εθισμό.

Οι διάφορες ορμόνες.
Στο ίδιο εργαστήριο μπήκαν στο επιστημονικό μικροσκόπιο μεγαλύτεροι σε ηλικία εθελοντές που παραμένουν ερωτευμένοι ύστερα από δύο δεκαετίες γάμου. Πώς διαπιστώθηκε ότι λένε την αλήθεια; Ενεργοποιήθηκαν οι ίδιες περιοχές του εγκεφάλου άναψαν τα λαμπάκια τους όταν είδαν φωτογραφίες των συζύγων τους. Αλλά παρατηρήθηκε και μία σημαντική διαφορά: ενεργοποιήθηκαν τμήματα που περιέχουν άφθονη την ορμόνη ωκυτοκίνη, γνωστή και ως «ορμόνη της αγκαλιάς», δηλαδή την ουσία που βοηθά τις νέες μητέρες να παράγουν γάλα και να δεθούν με το μωρό τους. Η ωκυτοκίνη εκκρίνεται και από τα δύο φύλα τη στιγμή του οργασμού, ενώ στα ζώα σχετίζεται με τη μονογαμία και την προσκόλληση σε έναν σύντροφο. Παρουσίασαν επίσης αυξημένη σεροτονίνη, την ορμόνη της ηρεμίας. Οι επιστήμονες προσπαθούν να ερμηνεύσουν όλα αυτά τα ευρήματα και να μεταφράσουν τα συναισθήματα σε ηλεκτρικά σήματα και χημικές ουσίες. Μέχρι στιγμής, έχουν καταλήξει στο εξής σενάριο: η ντοπαμίνη παίζει σημαντικό ρόλο στον αρχικό ενθουσιασμό του έρωτα και η ωκυτοκίνη είναι το κλειδί για το επόμενο στάδιο της αγάπης. Από τη στιγμή που οι επιστήμονες κατανοήσουν πλήρως τη χημεία του έρωτα το σίγουρο είναι πως θα αναλάβουν δράση οι φαρμακευτικές εταιρείες, οι οποίες καραδοκούν στη γωνία περιμένοντας να εκμεταλλευτούν τα ευρήματα και να κατασκευάσουν φάρμακα που χειρίζονται αυτή τη διαδικασία. Η αλήθεια είναι πως δεν είμαστε και τόσο σίγουροι ότι θέλουμε να φτάσει αυτή η στιγμή.

Πείραμα με σπρέι.
Τον ρόλο της ωκυτοκίνης ανέδειξε και μία ακόμα από τις πρόσφατες έρευνες, που βρήκε ότι η ορμόνη βοηθά τα ζευγάρια να τα βρίσκουν ευκολότερα μεταξύ τους και να λύνουν τις διαφορές τους. Συγκεκριμένα, Ελβετοί ερευνητές έδωσαν ένα ρινικό σπρέι σε 47 ζευγάρια. Τα μισά δοκίμασαν σπρέι εμπλουτισμένο με ωκυτοκίνη. Στη συνέχεια, τα ζευγάρια συμμετείχαν σε έντονες συζητήσεις για θέματα που προκαλούσαν τριβή ανάμεσά τους. Όσοι είχαν πάρει το σπρέι με ωκυτοκίνη, ήταν πιο ήρεμοι και λιγότερο αρνητικοί. Επίσης, η ορμόνη αυτή συνδέεται με χαμηλότερα επίπεδα κορτιζόλης, της ορμόνης του στρες.

Τα φάρμακα.
Ο νευροβιολόγος Λάρι Γιανγκ από το Πανεπιστήμιο Έμορι δημοσίευσε μία έρευνα στην επιθεώρηση «Νature», όπου ανέφερε ότι δεν αποκλείεται τα φάρμακα που δίνονται για τη θεραπεία της κατάθλιψης και της σεξουαλικής δυσλειτουργίας να προκαλούν αλλαγές στη χημεία του εγκεφάλου. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να επηρεάζουν τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Το σίγουρο είναι πως το Βιάγκρα και το αντικαταθλιπτικό Πρόζακ επηρεάζουν το σύστημα της ωκυτοκίνης.
Στην έρευνα που έγινε στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, 10 γυναίκες και επτά άντρες που βρίσκονταν στο αρχικό στάδιο της σχέσης τους μπήκαν στον μαγνητικό τομογράφο, όπου τους έδειξαν φωτογραφίες των αγαπημένων τους και ενός ουδέτερου προσώπου. Το κοιλιακό καλυπτρικό πεδίο, μία περιοχή του εγκεφάλου πλούσια σε ντοπαμίνη, «πήρε φωτιά» στη θέα του αγαπημένου τους, αλλά έμεινε απαθής στη θέα του ξένου. «Η ένταση της αντίδρασης του εγκεφάλου όταν είμαστε ερωτευμένοι δεν μοιάζει απλά με ένα συναίσθημα αλλά με το κυνήγι ενός στόχου όπως η ανάγκη για νερό ή τροφή», εξηγεί η νευρολόγος Λούζι Μπράουν, μέλος της ερευνητικής ομάδας.
Σε ένα δεύτερο πείραμα, η ομάδα μελέτησε άτομα που τα είχαν απορρίψει οι αγαπημένοι τους. Το εντυπωσιακό είναι ότι οι ίδιες περιοχές του εγκεφάλου παρέμειναν ενεργοποιημένες. Ίσως η απώλεια του έρωτα προκαλεί τα ίδια συμπτώματα που παρουσιάζει ένας εθισμένος στην κοκαΐνη ή το τσιγάρο όταν τα στερείται. Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγει η Έλεν Φίσερ, ανθρωπολόγος στο Πανεπιστήμιο Ράτγκερς και γνωστή από τις πρωτοποριακές της έρευνες για τον έρωτα.

Χημικές… ενώσεις για σωστό σύντροφο
Άραγε αν γνωρίζουμε τη χημεία του έρωτα μπορούμε να διαλέξουμε τον σωστό σύντροφο; Θετικά απαντά η Έλεν Φίσερ, που παρέχει συμβουλευτικές υπηρεσίες σε ιστοσελίδες γνωριμών, όπως τα Μatch.com και Chemistry.com. Η ανθρωπολόγος πιστεύει ότι συγκεκριμένοι χαρακτήρες ανταποκρίνονται στην έκκριση ορμονών από το σώμα. Η ομάδα της εξετάζει δείγματα αίματος, ούρων και σιέλου για να το αποδείξει.
Για παράδειγμα, λέει ότι οι «εξερευνητές», δηλαδή οι δημιουργικοί άνθρωποι που τους αρέσει να παίρνουν ρίσκο, έχουν πιο δραστήριο σύστημα ντοπαμίνης καθώς και μίας άλλης ορμόνης, της νορεπινεφρίνης.
Σε έρευνα που έγινε σε 28.000 εθελοντές, η Φίσερ συνέθεσε το προφίλ του καθενός βάσει των απαντήσεών τους σε ερωτηματολόγιο. Διαχώρισε τους ανθρώπους σε κατηγορίες ανάλογα με την προσωπικότητά τους και κατέγραψε τα άτομα που τους ελκύουν σεξουαλικά.
Διαπίστωσε πως οι «εξερευνητές» έλκονται από τους ομοίους τους. Το ίδιο συμβαίνει και με τους λεγόμενους «οικοδόμους», δηλαδή τους πιο συμβατικούς, ήρεμους και ευσυνείδητους ανθρώπους. Αυτοί έχουν αυξημένα επίπεδα σεροτονίνης, της ορμόνης της ηρεμίας και έλκονται από άλλους «οικοδόμους».
Όσοι είναι «καθοδηγητές», αναλυτικοί και ισχυρογνώμονες, έχουν αυξημένη τεστοστερόνη και συνήθως έλκονται από το αντίθετό τους, τους «διαπραγματευτές», οι οποίοι έχουν περισσότερα οιστρογόνα και αυξημένη ωκυτοκίνη.
Η απώλεια του έρωτα προκαλεί τα ίδια συμπτώματα που παρουσιάζει ένας εθισμένος στην κοκαΐνη ή το τσιγάρο όταν τα στερείται.

Αναδημοσίευση tanea.gr

>Είπαν …

>

Δεν φτάνουμε στην αγάπη
βρίσκοντας ένα τέλειο άνθρωπο
αλλά μαθαίνοντας να βλέπουμε
ένα ατελή άνθρωπο τέλεια».

Άγνωστος

22/03/2010

>Το μυστικό για να βελτιώσετε τις σχέσεις σας είναι να "είστε ο εαυτός σας"

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΣΧΕΣΕΙΣ ΖΕΥΓΑΡΙΟΥ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 22:10

>

Όταν πρόκειται για τις σχέσεις σας, η συμβουλή να είστε απλά ο εαυτός σας μάλλον αποδεικνύεται σοφή σύμφωνα με μια νέα έρευνα. Η μελέτη εξέτασε το κατά πόσον η ικανότητα των ανθρώπων να μένουν πιστοί στον… εαυτό τους – συμπεριλαμβανομένης της ικανότητας να βλέπουν τον εαυτό τους καθαρά και αντικειμενικά, να ενεργούν με τρόπο σύμφωνο με τις πεποιθήσεις τους, και να αλληλεπιδρούν τίμια και ειλικρινά με τους άλλους – επηρεάζει τις σχέσεις τους…
Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι εκείνοι που ανέφεραν ότι «είναι ο εαυτός τους» ανέφεραν επίσης ότι είχαν καλύτερες διαπροσωπικές σχέσεις.
«Αν είστε απλά ο εαυτό σας, είναι ευκολότερο να ενεργείτε με τρόπους που δημιουργούν οικειότητα στις σχέσεις σας και αυτό μπορεί να κάνει τελικά πιο ολοκληρωμένες και ικανοποιητικές τις σχέσεις σας», δήλωσε η επικεφαλής της μελέτης Amy Brunell, καθηγήτρια ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο του Οχάιο.
Στη μελέτη συμμετείχαν 62 ζευγάρια φοιτητών. Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια σε τρεις χωριστές συναντήσεις που έγιναν σε διάστημα δύο εβδομάδων.
Στο πρώτο μέρος της μελέτης, οι συμμετέχοντες απάντησαν σε ερωτήματα που αξιολογούν τη γνησιότητα της συμπεριφοράς τους του στυλ: «στις καλές και τις κακές στιγμές έχετε πάντα επίγνωση του ποιος πραγματικά είστε;»
Στο δεύτερο στάδιο οι συμμετέχοντες απάντησαν σε ερωτήσεις που εξετάζουν διάφορες πτυχές μιας σχέσης, όπως η προθυμία τους να μοιραστούν τα συναισθήματά τους με το σύντροφό τους και η τάση να κρατούν μυστικά.
Η τρίτη φάση αφορούσε την αξιολόγηση της ικανοποίησης που αντλούν οι συμμετέχοντες από τις προσωπικές τους σχέσεις και της ευημερίας που αισθάνονται.
Στο σύνολό τους οι άνδρες και οι γυναίκες που ανέφεραν ότι «είναι ο εαυτός τους», είχαν πιο στενή και λιγότερο καταστροφική σχέση με τον/την σύντροφό τους και αισθάνονταν ότι η σχέση τους ήταν πιο θετική. Επιπλέον όσοι ήταν πιο αυθεντικοί ανέφεραν επίσης μεγαλύτερη προσωπική ευημερία.
Ωστόσο η μελέτη αποκάλυψε μια ενδιαφέρουσα διαφορά μεταξύ των δύο φύλων στον τρόπο με τον οποίο η αυθεντικότητα ανδρών και γυναικών επηρέαζε τους συντρόφους τους, σημείωσε η Amy Brunell.
Οι άνδρες που ήταν πιο αυθεντικοί είχαν συντρόφους με πιο υγιή συμπεριφορά μέσα στη σχέση. Δεν ισχύει όμως και το αντίθετο: δεν υπήρξε κάποια αξιοσημείωτη συσχέτιση μεταξύ της αυθεντικότητας των γυναικών και της συμπεριφοράς που υιοθετούσαν οι σύντροφοί τους μέσα στη σχέση.
Η διαπίστωση αυτή μπορεί στην πραγματικότητα να είναι το αποτέλεσμα της διαμόρφωσης των ρόλων των δύο φύλων μέσα στη σχέση στις σύγχρονες κοινωνίες, όπως επεσήμανε η Brunell.
«Συνήθως στις ερωτικές και συζυγικές σχέσεις οι γυναίκες τείνουν να έχουν την «ευθύνη» της οικειότητας στη σχέση», εξήγησε η ίδια.
«Έτσι όταν οι άνδρες είναι πιο αληθινοί και αυθεντικοί και θέλουν να έχουν μια ανοιχτή, ειλικρινή σχέση, αυτομάτως η «δουλειά» των γυναικών γίνεται πιο εύκολη – μπορούν πιο εύκολα να δημιουργήσουν ένα κλίμα οικειότητας. Δεδομένου ότι οι άνδρες έχουν μικρότερο ρόλο στη δημιουργία οικειότητας στη σχέση, δεν επηρεάζονται τόσο πολύ από το αν η σύντροφός τους είναι «ο εαυτός της»», πρόσθεσε.
Το να είναι είστε ο εαυτός σας δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχθείτε όλες τις αδυναμίες σας και να μην προσπαθείτε να κάνετε θετικές αλλαγές στη ζωή σας, υπογράμμισε η Brunell. Σημαίνει απλά ότι πρέπει γνωρίζετε ποια είναι τα όριά σας και ποιοι είναι οι τομείς, στους οποίους μπορείτε (και πρέπει να προσπαθήσετε) να βελτιωθείτε.
Αναδημοσίευση http://www.cosmo.gr/

18/03/2010

>Κολυμπώντας στα νερά … ενός γάμου

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΣΧΕΣΕΙΣ ΖΕΥΓΑΡΙΟΥ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 15:27

>Ο γάμος, όπως και το κολύμπι, είναι όλα ή τιποτα.
Όσοι ασχολούνται με το κολύμπι έχουν μάθει ότι ο πνιγμός επέρχεται όταν οι άνθρωποι φοβούνται το νερό και αγωνίζονται να κρατηθούν έξω απ΄αυτό. Αν μπορούσαν να ξεπεράσουν το φόβο τους και να βυθιστούν στο νερό, θα ανακάλυπταν ότι μπορούν να επιπλεύσουν με ασφάλεια, να αναπνεύσουν άνετα και να χαλαρώσουν απόλυτα. Η προπάθεια κάποιου, που βρίσκεται στο νερό, να μην καταπονιστεί είνα εξανλτητική και μπορεί να αποβεί μοιραία.

Έτσι και στο γάμο. Τόσο ο άντρας, όσο και η γυναίκα, ανεξάρτητα με το πόσο φοβούνται τη δυναμη του άλλου, πρέπει να χαλαρώσουν και να επιπλεύσουν στο … νερό εώς ότου νιώσουν την ασφάλεια και τη ζεστασία του ολοκληρωμένου γάμου, όσο ατελείς κι αν είναι οι ίδιοι ή ο/η σύντροφός τους. Οποιαδήποτε προσπάθεια καταβάλλει κάποιος να προστατεύσει τον εαυτό του, μένοντας μερικώς παντρεμένος, οδηγεί σε καταστροφή.
Ο καθένας πρέπει να υπενθυμίζει στον εαυτό του συνεχώς ότι δεν πρόκειται για το γάμου του συντρόφου, αλλά για το δικό του γάμο, ο οποίος τον ενδυναμώνει, τον διευρύνει και τον εξυψώνει!

Προσαρογή από F.Pittman (1998), «Ο άντρας σε κρίση», Εκδ. Ελληνικά Γράμματα

23/02/2010

>Είπαν …

Filed under: ΓΝΩΜΙΚΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ, ΣΧΕΣΕΙΣ ΖΕΥΓΑΡΙΟΥ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 16:39

>«Η αγάπη έχει να κάνει με την απόφαση μου να αφήσω τον άλλο να εισχωρήσει, να χαλαρώσω τις άμυνες, να εγκαταλείψω την επιφυλακτικότητά μου, να τολμήσω να ξεφύγω από τις άκαμπτες ιδέες μου προς τιμήν του και να πάρω την απόφαση να ανακαλύψω πώς είναι, πως κινείται και πώς σκέφτεται, χωρίς να προσπαθώ να τον βάλω να σκεφτεί ή να κάνει αυτό που θέλω εγώ, αλλά και να μην προσπαθήσω να πιεστώ για να γίνω όπως νομίζω πως θα του άρεσε να ήμουν».

Απόσπασμα από το «ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ με τα μάτια ανοιχτά» των Μπουκάι Χ., Σαλινας, Σ.(2009), εκδ. Opera.

21/02/2010

>Γιατί λέμε όχι στον έρωτα

>Κάθε στενή διαπροσωπική σχέση, στην οποία μπορούμε να ανοιχτούμε και να πετύχουμε την επαφή και την παράδοσή μας, αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες πηγές ικανοποίησης στη ζωή, γιατί μας κάνει να αισθανόμαστε ζωντανοί, μας γεμίζει με δύναμη και διάθεση για ζωή.

Τήν ίδια στιγμή, τέτοιου είδους σχέση μπορούν να μας προκαλέσουν περισσότερα βάσανα και το μεγαλύτερο πόνο. Σε αυτή τη σκέψη η προσωπικότητάς μας «κλείνεται», βάζει την πανοπλία που δεν θέλει να διακινδυνεύσει να πληγωθεί και μένει κλεισμένη στο κάστρο της, κρυμένη στο καβούκι της.

Στην προσπάθειά μας λοιπόν να πούμε όχι στον πόνο, λέμε όχι και στον έρωμα. Αλλά το χειρότερο είναι ότι λέμε όχι και στον ίδιο μας τον εαυτό. Γιατί αυτό που κάνει τόσο υπέροχο τον έρωτα, είναι ότι μας δίνει την ευκαιρία να φανούμε όπως πραγματικά είμαστε : να βγάλουμε τα προσωπεία μας και δωρίσουμε την παρουσία μας σε αυτόν που ερωτευόμαστε.

Όταν ταυτιζόμαστε με την πανοπλία μας και αισθανόμαστε σίγουροι μέσα σ’ αυτήν, προστατευόμαστε μεν από τα άβολα συναισθήματά μας μαθαίνοντας να μην νιώθουμε, χάνουμε όμως την επαφή με τις ανάγκες μας. Οι άμυνές μας μετατρέπονται σε μια ταυτότητα που μας χωρίζει από τα αισθήματά μας και μας εμποδίζει να αγαπήσουμε.

Δεν είναι εύκολο να φτάσουμε στο σημείο να τολμάμαι να δείξουμε τον εαυτό μας. Μας φοβίζει, για παράδειγμα, να φανούμε ευάλωτοι. Αλλά αν αποδεχθώ ότι είμαι ευάλωτος (που όλοι είμαστε) και αφεθώ, θα έχω την ευκαιρία να μάθω αν είσαι ικανός να με αγαπήσεις όπως πραγματικά είμαι. Αν αφήσω να βγει προς τα έξω η πλευρά του εαυτού που θέλει να κρυφτεί γιατί φοβάται μήπως την περηφρονήσουν, δεν την αγαπήσουν, την απορρίψουν ή την εγκαταλείψουν, έχω την ευκαιρία να διαπιστώσω ότι και ο άλλος θέλει το ίδιο πράγμα : να αγαπηθεί, να ενωθεί, να βγάλει την πανοπλία και να παραδοθεί.

Προσαρμογή από το βιβλίο του Bucay, J. (2009), «Να βλέπεις στον έρωτα με τα μάτια ανοιχτά», Εκδ. Opera.

01/02/2010

>Κάθε ζευγάρι είναι ένας χορός.

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΣΧΕΣΕΙΣ ΖΕΥΓΑΡΙΟΥ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 15:26

>Οι διαπροσωπικές σχέσεις γενικά, αλλά και του ζευγαριου ειδικά, μοιάζουν με χορούς.
Μερικοί είναι αρμονικοί, καλαίσθητοι και συγχρονισμένοι.
Άλλοι παράξενοι, ακατανόητοι για οποιονδήποτε άλλον πέρα από τους χορευτές.
Πολλοί είναι συνηθισμένοι και στερεότυποι, σχεδόν πάντα βαρετοί και κοινότυποι, ενώ μερικοί άλλοι είναι πρωτότυποι, δημιουργικοί και ανεπανάληπτοι.
Μερικοί είναι σχεδιασμένοι για να ευχαριστήσουν το κοινό.
Άλλοι, για την απόλαυση των συμμετεχόντων.
Οι πιο σπάνιοι, για την τέρμη όλων.
Πολλοί είναι αυστηρά δεμένοι στη χορογραφία που επιβάλλει η στιγμή και άλλοι εκφραστικοί αυτοσχεδιασμοί που μεταδίδουν τον παλμό των χορευτών, καθώς παρασύρονται από την κάθεσ συγχορδία και αφήνονται στην κίνηση που αναβλύζει από μέσα τους.

Απόσπασμα από το «ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ με ανοιχτά μάτια» των Μπουκάι Χ., Σαλινας, Σ.(2009), εκδ. Opera.

07/01/2010

>Ζευγάρια χωρίς ερωτική ζωή

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΣΧΕΣΕΙΣ ΖΕΥΓΑΡΙΟΥ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 12:48

>Πολλά ζευγάρια, κατά την πορεία της συμβίωσης ή του γάμου, δηλώνουν μείωση της ερωτικής τους επιθυμίας αλλά και μείωση της συχνότητας με την οποία έχουν ερωτική επαφή με τον σύντροφό τους.
Συχνά η μείωση αυτή οδηγεί σταδιακά σε πλήρη απομάκρυνση από τη σεξουαλική δραστηριότητα, με αποτέλεσμα η ζωή του ζευγαριού να συνεχίζει να ‘υπάρχει’ σε μια νέα -συχνά απροσδόκητη- πραγματικότητα: την απουσία του σεξ. Πολλές οι αιτίες και οι δικαιολογίες που αναφέρονται, όπως η κούραση, η συνήθεια, οι απαιτήσεις της καθημερινότητας, το άγχος της δουλειάς…

Οι αιτίες αυτές είναι πράγματι σημαντικές και θα δικαιολογούσαν την παροδική μείωση της ερωτικής διάθεσης ή και τη μείωση της συχνότητας των ερωτικών επαφών, όχι όμως και την ανυπαρξία της.
Είναι γεγονός ότι σε πολλά ζευγάρια η ερωτική διάθεση δεν επανέρχεται ποτέ, συχνά μάλιστα συνοδεύεται και από σταδιακή απομάκρυνση ακόμη και από σκέψεις, εικόνες, σεξουαλικές φαντασιώσεις κοκ. Μοιάζει σαν να γίνεται ‘συνήθεια’ και το ζευγάρι δεν ενδιαφέρεται πια για σεξουαλική δραστηριότητα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, που είναι και οι πιο δύσκολες, λέγεται χαρακτηριστικά ότι το ζευγάρι δεν έχει πλέον ούτε την επιθυμία για να επιθυμήσει τη σεξουαλική δραστηριότητα!
Μια τέτοια εξέλιξη όμως πληγώνει βαθιά το ζευγάρι και προκαλεί έντονη δυσαρέσκεια και αμηχανία και στους δύο συντρόφους. Οι ίδιοι δεν θέλουν να συνειδητοποιήσουν την κατάσταση και κρύβουν το ‘μυστικό’ ακόμη και από τον ίδιο τους τον εαυτό. Ένα αίσθημα ντροπής επικρατεί… Σε συζητήσεις φίλων ή γνωστών, όταν αναφέρεται το θέμα της σεξουαλικής δραστηριότητας, γελούν αμήχανα, δεν ξέρουν τι να πουν.
Αναφέρουν κάτι τετριμμένο ή λένε ψέματα νιώθοντας μειονεκτικά γι’ αυτό που τους συμβαίνει. Πώς γίνεται αλήθεια να τους συμβαίνει αυτό… Μήπως οι ίδιοι δεν είναι δύο απλοί και φυσιολογικοί άνθρωποι;

Αίσθηση απαξίωσης
Η σεξουαλική δραστηριότητα, πέρα από την εκπλήρωση βιολογικών αναγκών, αποτελεί για κάθε άνθρωπο ένα βαθύτερο εσωτερικό κομμάτι του εαυτού του που αναζητεί έκφραση και εξωτερίκευση.
Ο άνθρωπος που νιώθει ότι δεν μπορεί να εκφράσει αυτό το κομμάτι του εαυτού του μοιάζει να ζει ‘κουβαλώντας’ τον εαυτό του, με μια αίσθηση απογοήτευσης ότι δεν επικοινωνεί και δεν εκφράζεται στους άλλους γύρω του. Ένα βαθύτερο κομμάτι του ψυχισμού του αναζητά αναγνώριση και επιβεβαίωση η οποία ποτέ δεν έρχεται…
Η απογοήτευση είναι μεγάλη… Μήπως κάτι πάει στραβά με τον ίδιο; Αρνητικές εικόνες και σενάρια για τον εαυτό του επικρατούν στη σκέψη του και τον διχάζουν. Οι άλλοι ζουν φυσιολογικά, ενώ ο ίδιος όχι. Ο ίδιος νιώθει μειονεκτικά…
Η αίσθηση απαξίωσης που διαμηνύεται από τον σύντροφο μέσω της ανυπαρξίας της ερωτικής διάθεσης είναι επίσης έντονη. Το σώμα, η συμπεριφορά, η παρουσία του γενικότερα δεν βρίσκει ανταπόκριση και αναγνώριση στο πρόσωπο συντρόφου του. Άλλωστε, η ερωτική επιθυμία του άλλου μπορεί να ζωντάνευε και τη δική του επιθυμία, να ένιωθε και ο ίδιος (η ίδια) πιο επιθυμητός. Η απογοήτευση και η θλίψη επικρατούν…

Συσσώρευση θυμού
Τι μπορεί να έχει οδηγήσει ένα ζευγάρι σε μια τόσο ριζική διακοπή της επικοινωνίας του; Το ζευγάρι που απομακρύνεται ερωτικά έχει αρχίσει και συσσωρεύει έντονο θυμό στη σχέση του, τον οποίο μάλιστα δεν συνειδητοποιεί και δεν εκφράζει. Πολλές απογοητεύσεις και ρήξεις που οφείλονται σε καθημερινά και ρεαλιστικά ζητήματα μπορεί να έχουν συμβάλει σε αυτό.
Σημαντικές αντιπαλότητες, διεκδικήσεις και συγκρούσεις μπορεί να επικρατούν. Άλλα προβλήματα μπορεί να έχουν υπάρξει πιο σοβαρά… Το βέβαιο πάντως είναι ότι η ‘εικόνα’, το πρότυπο και η φαντασίωση που είχε ο ένας για τον άλλον έχουν σημαντικά τροποποιηθεί. Πριν ήταν αλλιώς, τώρα ο ίδιος άνθρωπος μοιάζει σαν να είναι ένας ‘άλλος’, ένας άνθρωπος που προκαλεί κατά βάση αρνητικά συναισθήματα.
Μέσα στη ροή της καθημερινότητας, τα αρνητικά αυτά συναισθήματα συχνά καλύπτονται με διάφορες εκλογικεύσεις. Κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής όμως, όπου επικρατεί το ένστικτο και ο παρορμητισμός, ο έλεγχος αυτός δεν επαρκεί για να απωθηθούν τα βαθύτερα συναισθήματα και οι επιθυμίες των δύο συντρόφων. Ο θυμός, η αντιπάθεια, η μη αποδοχή εκδηλώνονται με διάφορους τρόπους, όπως την τάση απομάκρυνσης, την αποφυγή της εγγύτητας, των χαδιών και γενικότερα την τάση απομάκρυνσης και συνεύρεσης με τον άλλον.

Άρνηση έκφρασης
Παράλληλα, το ίδιο το ζευγάρι δεν επικοινωνεί και δεν συζητά για την εξέλιξη της σχέσης του. Παρατηρείται σημαντική άρνηση έκφρασης και αντιμετώπισης της κατάστασης που μπορεί να οφείλεται σε διάφορους λόγους: το φόβο του χωρισμού και της εγκατάλειψης, την τάση ενοχοποίησης ότι κάποιος από τους δύο ‘φταίει’ περισσότερο για την αποφυγή της σεξουαλικής δραστηριότητας, ότι κάποιος από τους δύο είναι ‘προβληματικός’ στο σεξ κοκ.
Παράλληλα, οι δύο σύντροφοι που βιώνουν μια τέτοια εξέλιξη στη σχέση τους είναι συχνά πολύ ‘μπερδεμένοι’ οι ίδιοι σχετικά με τα αίτια του προβλήματος. Η καταπιεσμένη ερωτική διέγερση και έκφραση σε συνδυασμό με τη θλίψη και το πένθος για μια σχέση που τη βιώνουν σιγά σιγά να σβήνει, δημιουργούν πολλά αντιφατικά συναισθήματα.
Σταδιακά, ένα τείχος υψώνεται ανάμεσα στους δύο συντρόφους που τους απομακρύνει περισσότερο. Η σχέση ‘παγώνει’ σεξουαλικά, καθώς η συναισθηματική επικοινωνία ανάμεσα στο ζευγάρι έχει πλέον διακοπεί. Η σεξουαλική δραστηριότητα αποτελεί εξάλλου πάντα ένα ‘παράθυρο’ μέσα από το οποίο μπορεί κανείς να παρατηρήσει με τον καλύτερο τρόπο τη συναισθηματική επαφή, την επικοινωνία αλλά και την εξέλιξη μιας σχέσης στην πορεία του χρόνου.
Πολλοί άντρες και γυναίκες αναζητούν συχνά ιατρική/ φαρμακευτική βοήθεια προς ανεύρεση της χαμένης τους λίμπιντο, αρνούμενοι ουσιαστικά να παρατηρήσουν οι ίδιοι τον εαυτό τους αλλά και την κατάσταση στην οποία έχει υπεισέλθει η σχέση τους μέσα από αυτό το ‘παράθυρο’. Εκεί που όλα φαίνονται τόσο καθαρά…

Ματαίωση προσδοκιών
Δύο σύντροφοι που απομακρύνονται συναισθηματικά και ερωτικά νιώθουν κατά βάθος ότι οι προσδοκίες που είχαν από τον σύντροφό τους έχουν ματαιωθεί. Κάθε άντρας ή γυναίκα εισέρχεται σε μια σχέση με τις προσωπικές του επιθυμίες και προσδοκίες για το μέλλον, για αυτό που ο ίδιος επιθυμεί η σχέση να εκπληρώσει για εκείνον, για τα όνειρα που έχει κάνει για τη ζωή και για το ρόλο που επιθυμεί να παίξει στη ζωή του ο σύντροφός του.
Η αίσθηση ότι η σχέση δεν εκπληρώνει πια το σκοπό για τον οποίο είχε αρχικά -συνειδητά ή ασυνείδητα- δημιουργηθεί, οδηγεί το ζευγάρι σε συναισθηματική απομάκρυνση, απογοήτευση, επομένως και σε σεξουαλική απομάκρυνση.
Η δυσκολία όμως εδώ αφορά ουσιαστικά το γεγονός ότι ο καθένας μας ατομικά συνήθως δεν γνωρίζει ο ίδιος τις προσδοκίες με τις οποίες εισέρχεται σε μια σχέση. Δεν γνωρίζει επίσης τον τρόπο με τον οποίο επιθυμεί να εκπληρωθούν. Παράλληλα, συμβαίνει κάτι παράξενο! Όταν αρχίσουμε να νιώθουμε ότι κάποια προσδοκία μας δεν εκπληρώνεται, μεταφέρουμε, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, στο πρόσωπο του συντρόφου και της παρούσας σχέσης και όλες τις προηγούμενες απογοητεύσεις και ματαιώσεις που έχουμε βιώσει σε προηγούμενες σχέσεις μας, ερωτικές ή μη. Οι προβολές αυτές είναι έντονες και μας μπερδεύουν περισσότερο.
Παράλληλα, το πρόσωπο στο οποίο χρεώνουμε όλες τις ματαιώσεις του παρελθόντος δεν γνωρίζει καν τους ‘ανοιχτούς λογαριασμούς’ που εμείς διαπραγματευόμαστε στο μυαλό μας. Πολλές παρανοήσεις και παρεξηγήσεις ξεκινούν με αυτόν τον τρόπο, έλλειψη συνεννόησης, λογομαχία, και το ζευγάρι δεν συνειδητοποιεί πώς κάθε φορά φτάνει σε έναν καβγά χωρίς να το καταλαβαίνει. Οι συγκρούσεις μοιάζει να ξεκινούν από το τίποτα…

Επίλογος
Τα σεξουαλικά προβλήματα είναι πάντοτε προβλήματα συναισθηματικής φύσης και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζονται. Οι προσπάθειες ανανέωσης και αναζωογόνησης μιας σχέσης με διάφορους τρόπους βοηθούν περιστασιακά, αλλά το κύριο βάρος πέφτει πάντα στη βελτίωση της ποιότητας της σχέσης του ζευγαριού.
Η βελτίωση της επικοινωνίας διαρρηγνύει τις άμυνες που έχει ορθώσει ο ένας σύντροφος απέναντι στον άλλον και τον έχουν απομακρύνει από τη σχέση. Οι άμυνες αυτές τον κάνουν άλλωστε, ενώ επιθυμεί πολλά θετικά από τη σχέση, να είναι πάντα σε επιφυλακή για μια αρνητική έκβαση…
Η συνήθης συμβουλή λοιπόν της άμεσης συζήτησης και επικοινωνίας λαμβάνει ιδιαίτερη βαρύτητα. Έτσι διασαφηνίζονται οι παρεξηγήσεις, τα προβλήματα λαμβάνουν εξαρχής τις σωστές τους διαστάσεις και αφορούν, αν μη τι άλλο, τα πρόσωπα στα οποία πραγματικά ανήκουν! Με αυτό τον τρόπο το ζευγάρι νιώθει ότι αποκτά και πάλι έλεγχο στη ροή και την πορεία της σχέσης και ορίζει ζωντανά την εξέλιξή της. Δεν λιμνάζει στη σχέση, αλλά είναι ο κύριος και βασικός πρωταγωνιστής της!

Αναδημοσίευση από το http://www.iatronet.gr

Older Posts »

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.