ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

06/09/2010

>Tο τεστ της "τριπλής διύλισης".

Filed under: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 21:47

>

Μια μέρα εκεί που ο Σωκράτης έκανε τη βόλτα του στην Ακρόπολη, συνάντησε κάποιον γνωστό του, ο οποίος του ανακοίνωσε ότι έχει να του πει κάτι πολύ σημαντικό που άκουσε για κάποιον από τους μαθητές του.
Ο Σωκράτης του είπε ότι θα ήθελε, πριν του πει τι είχε ακούσει, να του κάνει το τεστ της «τριπλής διύλισης».
– Τριπλή διύλιση; ρώτησε με απορία.
– Ναι, πριν μου πεις τι άκουσες για το μαθητή μου θα ήθελα να κάτσουμε για ένα λεπτό να φιλτράρουμε αυτό που θέλεις να μου πεις. Το πρώτο φίλτρο είναι αυτό της αλήθειας. Είσαι λοιπόν εντελώς σίγουρος ότι αυτό που πρόκειται να μου πεις είναι αλήθεια;
– Ε… όχι ακριβώς, απλά το άκουσα όμως και…
– Μάλιστα άρα δεν έχεις ιδέα αν αυτό που θέλεις να μου πεις είναι αλήθεια ή ψέματα. Ας δοκιμάσουμε τώρα το δεύτερο φίλτρο, αυτό της καλοσύνης. Αυτό που πρόκειται να μου πεις για τον μαθητή μου είναι κάτι καλό;
– Καλό; Όχι, το αντίθετο μάλλον…
– Άρα, συνέχισε ο Σωκράτης, θέλεις να πεις κάτι κακό για τον μαθητή μου αν και δεν είσαι καθόλου σίγουρος ότι είναι αλήθεια.
Ο τύπος έσκυψε το κεφάλι από ντροπή και αμηχανία.
– Παρόλα αυτά συνέχισε ο Σωκράτης μπορεί ακόμα να περάσεις το τεστ γιατί υπάρχει και το τρίτο φίλτρο. Το φίλτρο της χρησιμότητας. Είναι αυτό που θέλεις να μου πεις για τον μαθητή μου κάτι που μπορεί να μου φανεί χρήσιμο σε κάτι;
– Όχι δεν νομίζω…
– Άρα, λοιπόν, αφού αυτό που θα μου πεις δεν είναι ούτε αλήθεια, ούτε καλό ούτε χρήσιμο, γιατί θα πρέπει να το ακούσω;
Ο τύπος έφυγε ντροπιασμένος, έχοντας πάρει ένα καλό μάθημα…
Advertisements

16/08/2010

>Είπαν …

Filed under: ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:48

>

Όταν οι άνθρωποι δημιουργούν στενές σχέσεις μεταξύ τους, η συμπεριφορά τους θυμίζει τους ακάνθους που προσπαθούνε να θερμαίνονται μια παγωμένη χειμωνιάτικη νύχτα. Το κρύο τους κάνει να σφίγγονται ο ένας στον άλλον και όσο δυνατά το κάνουν, τόσο περισσότερο πονάνε απ’ τα τσιμπήματα που δέχονται και οι δυο. Αναγκασμένοι ν’ απομακρύνονται, μετά ξανά ο κρύος τους κάνει να πλησιάζουν ο ένας τον άλλον, και έτσι όλη τη νύχτα.

Από τον Α.Σοπενάουερ ((1788 – 1860)

04/12/2009

>Είπαν …

Filed under: ΓΝΩΜΙΚΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ, ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ, ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΕΣ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 22:45

>«Μόνο ότι δέχθηκες με την ψυχή σου, αυτό μόνο μαθαίνεις και ενσωματώνεις στη ζωή σου και το χαρακτήρα σου».

Από τον John Dewey (1859-1952), Αμερικάνο φιλόσοφο και ψυχοθεραπευτή.

28/11/2009

>"Η ιστορία της τρέλας στην κλασική εποχή"

Filed under: ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ, ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 23:29

>Με το έργο αυτό, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1961 ως διδακτορική διατριβή και επανεκδόθηκε το 1972, ο Γάλλος φιλόσοφος και ιστορικός Μισέλ Φουκό (1926-1984) επιχειρεί μια διευρεύνηση της τρέλας, που ξεκινάει από τον «βαθμό μηδέν της ιστορίας της τρέλας, τη στιγμή που είναι ακόμη εμπειρία αδιαφοροποίητη» για να φτάσει, μέσα από την εγκάθειρξη της τρέλας και την ιατρικοποίησή της, στην ανάδειξή της σε εργαλείο διαχωρισμού ανάμεσα στους υγιείς και τους μη υγιείς -τους τρελούς- που παύουν να είναι πια φορείς ιερών μορφών γνώσης και γίνονται κοινωνικά απόβλητοι. Ηδη την εποχή του Διαφωτισμού η τρέλα διαφοροποιείται από τη λογική, που μονολογεί και εξορκίζει όλους τους άλλους λόγους, ιδιαίτερα τη μη-λογική, το αντίθετό της. Το έργο διερευνά τις ιστορικές συνθήκες εμφάνισης της διάκρισης αυτής, μελετά τις συνθήκες που επέτρεψαν την ανάπτυξη της Ψυχιατρικής και της Ψυχολογίας και ερμηνεύει την παρακμή του προηγούμενου καθεστώτος εγκλεισμού σε ιδρύματα και τη γένεση του ασύλου στα τέλη του 18ου αιώνα. Τότε είναι που οι τρελοί «αποενοχοποιούνται» για να γίνουν «ασθενείς». Ο γιατρός, που στις αρχές δεν ήταν καν ψυχίατρος, ήταν εκεί για να επιβεβαιώσει τη διαφορά: η θεραπεία του δεν βασιζόταν σε ιατρικές γνώσεις ή πρακτικές, αλλά στις ιδιότητές του ως «πατέρα, κριτή, οικογένειας και νόμου».

Από την πρώτη δημοσίευσή του, το έργο ξεσήκωσε θυελλώδεις αντιδράσεις και επηρέασε σημαντικά τη σκέψη του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα σε πολλά επίπεδα: άλλαξε τις ιδέες για τον λόγο, για τον θετικισμό, για το άσυλο μεταξύ άλλων. Γιατί, όπως σημειώνει ο μεταφραστής στο επίμετρό του, «υπάρχουν πολλές αναγνώσεις, ερμηνείες, της ιστορίας της τρέλας: η φαινομενολογική, η δομιστική, η αντιψυχιατρική…». Το έργο αυτό του Φουκό είναι το πρώτο από μια σειρά που θα αποτελέσει την ιστορία των συστημάτων σκέψης (αντικείμενο διδασκαλίας του στο Κολέζ ντε Φρανς) και θα καθοδηγήσει την αντίδραση ενάντια στις διαδικασίες χαρακτηρισμού, ποινικοποίησης και εγκλεισμού όπως διαμορφώνονται στις δυτικές κοινωνίες. Το πυκνά γραμμένο και μεστό από νοήματα κείμενο έχει ταυτόχρονα αναμφισβήτητες λογοτεχνικές αρετές. Ωστόσο, όπως επισημαίνει και ο μεταφραστής στο επίμετρό του, «πίσω από την κομψότητα της γραφής… λειτουργεί μια συνεπής και αυστηρή εννοιολογική σκευή -που εκδηλώνεται με τη συνεπή και αυστηρή τήρηση της φιλοσοφικής ορολογίας». Αυτή η διαπίστωση, άλλωστε, οδηγεί τον μεταφραστή να επιλέξει την «ορθοέπεια» ως εργαλείο για τη μετάφραση. Ετσι διαφοροποιείται από την πρώτη μετάφραση στα ελληνικά, από τη Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου το 1975 για τις εκδόσεις «Ηριδανός», παρότι ακολουθεί πολλά απ’ αυτήν «με ευγνωμοσύνη και θαυμασμό για την ευστοχία πολλών λύσεων».

Από τον Μισέλ Φουκώ (1926-1984), γάλλο φιλόσοφο.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.