ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

23/01/2011

>Πώς θα καταπολεμήσουμε το άγχος;

Filed under: ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ, ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 21:18

>

Όπως αποκαλύπτουν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο, ο καλύτερος τρόπος για να ξεφορτωθούμε το στρες είναι το να… γράφουμε.
Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν για τη μελέτη τους μαθητές, οι οποίοι έπρεπε να γράψουν διαγώνισμα και είχαν άγχος. Τους έδωσαν μία κόλλα χαρτί και τους είπαν να γράψουν για όσα φοβούνταν και τους άγχωναν. Όσοι μαθητές έκαναν αυτή τη μικρή άσκηση απέδωσαν καλύτερα στο διαγώνισμα από αυτούς που δεν είχαν αποτυπώσει τις σκέψεις τους στο χαρτί.
Σύμφωνα με τον καθηγητή Ψυχολογίας Σίαν Μπέλοκ, που ήταν επικεφαλής της έρευνας, όταν γράφουμε για γεγονότα που μας επηρεάζουν συναισθηματικά, αποφεύγουμε να «αναμασάμε» τις αρνητικές σκέψεις, που μας προκαλούν άγχος και στενοχώρια. Αυτό, με τη σειρά του, επηρεάζει τις επιδόσεις μας είτε πρόκειται για δραστηριότητες στο σχολείο είτε τη δουλειά.
Ο καθηγητής Μπέλοκ λέει ότι ίσως με αυτό τον τρόπο, «αδειάζοντας» δηλαδή τα συναισθήματα στο χαρτί, απελευθερώνεται ένα μέρος των νοητικών μας δυνάμεων ,που αξιοποιείται έτσι σε πιο δημιουργικές δράσεις.


Πηγή : http://www.zougla.gr

Advertisements

15/01/2011

>Όταν η βία ζει στο σπίτι…

Filed under: ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:48

>

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μεγαλώσει με την ιδέα ότι η οικογένεια και το σπίτι είναι ένα ήρεμο μέρος, ένα ασφαλές λιμάνι ή ένα καταφύγιο. Και ότι μέσα εκεί κανείς και τίποτα δεν μπορεί να τους βλάψει. Αυτές οι αντιλήψεις είναι βαθιά ριζωμένες στους περισσότερους από εμάς καθώς συνήθως μεταφέρονται από γενιά σε γενιά από την παιδική ηλικία. Οι εικόνες και οι αντιλήψεις αυτές είναι όμορφες και θετικές. Χτίζουν στην καρδιά και το μυαλό μας ένα καλό οικοδόμημα, ένα καλό πρότυπο για την εξέλιξη της προσωπικότητάς μας, των σχέσεων και της ζωής μας γενικότερα. Κατά πόσο, όμως, μπορούν να είναι και πραγματικότητα; Και μάλιστα μια μόνιμη πραγματικότητα, όπως αυτήν που καμιά φορά βλέπουμε να προβάλλεται από τις ταινίες;
Υπάρχουν στιγμές και περιπτώσεις που κάτι τέτοιο δεν ισχύει τόσο. Και ίσως δεν είναι και ρεαλιστικό να πιστεύει κανείς ότι μπορεί ή πρέπει πάντα να ισχύει. Στην οικογένεια, όπως και στις περισσότερες – αν όχι σε όλες – τις ομάδες ανθρώπων, βιώνονται πολλά και ανάμεικτα συναισθήματα που εκφράζονται με πολλούς και διάφορους τρόπους και συμπεριφορές. Όταν, όμως, αυτές οι συμπεριφορές και τα συναισθήματα εκφράζονται με τρόπους ακραίους, βίαιους, ζημιογόνους, που βλάπτουν ή απειλούν τη σωματική, συναισθηματική, διανοητική, πνευματική υγεία και ευεξία, τότε πρέπει να αντιμετωπίζονται δραστικά.
Η βία στο σπίτι (συχνά ονομάζεται και ‘ενδο-οικογενειακή βία’) συμβαίνει όταν ένα μέλος της οικογένειας (σύντροφος, αδελφός/ή, γιος/κόρη, συγγενής) επιχειρεί με τις πράξεις και τη συμπεριφορά του να επιβληθεί ή/και να βλάψει ένα άλλο μέλος της οικογένειας σωματικά ή/και ψυχολογικά.
Η βία στο σπίτι συμβαίνει σε όλες τις κουλτούρες, όλες τις εθνικότητες, όλες τις θρησκείες, όλα τα κοινωνικά και οικονομικά επίπεδα. Μπορεί να προέρχεται από άντρες, από γυναίκες ή και από τους δυο, σε σχέσεις μεταξύ του αντίθετου φύλου και σε σχέσεις μεταξύ του ίδιου φύλου, σε σχέση γονέα προς παιδί και σε σχέση παιδιού (κυριότατα έφηβου και ενήλικα) προς γονέα.
Η αναγνώριση περιστατικών ενδο-οικογενειακής βίας και η καταγραφή τους διαφέρει από χώρα σε χώρα. Σύμφωνα με το Center for Disease Control, η βία στο σπίτι είναι ένα σοβαρό επιβλαβές φαινόμενο, που αφορά την όλη την κοινωνία και τη δημόσια υγεία (Tjaden and Thoennes, 2000). Και τα καλά νέα είναι ότι είναι μπορεί να προληφθεί.

Η ενδο-οικογενειακή βία (όπως και άλλες μορφές βίας) μπορεί να είναι:

Σωματική
Η άμεση σωματική βία έχει να κάνει με την ανεπιθύμητη σωματική επαφή όπως π.χ. από το μη επιθυμητό άγγιγμα έως το βιασμό και το φόνο.
Η έμμεση σωματική βία περιλαμβάνει π.χ. το πέταγμα αντικειμένων πάνω ή κοντά σε έναν άνθρωπο, η πρόκληση πόνου σε ζώα.
Σεξουαλική βία – εξαναγκαστική σεξουαλική επαφή ή πράξη χωρίς την οικειοθελή συγκατάθεση του άλλου με τη χρήση ή την απειλή χρήσης βίας.

Λεκτική
Λεκτικές απειλές για χρήση βίας ενάντια στο ‘θύμα’, σε άλλα μέλη της οικογένειας –συμπεριλαμβανομένου και τα παιδιά – ή αγαπημένα πρόσωπα, ο ‘θύτης’ ενάντια στον ίδιο του/της τον εαυτό.
Λεκτική βία, που εμπεριέχει απειλές, βρισιές, υποτιμητικές και εξευτελιστικές λεκτικές επιθέσεις.

Συναισθηματική
Μη λεκτικές απειλές, όπως π.χ. χειρονομίες που υποδηλώνουν απειλή, εκφράσεις του προσώπου, κινήσεις του σώματος.
Υπερβολική έλλειψη ενσυναίσθησης (η ικανότητα δηλαδή του να συν-αισθάνεσαι π.χ. τον πόνο ή την χαρά του άλλου), η έντονη συναισθηματική απάθεια και η αδυναμία συναισθηματικού μοιράσματος και επαφής με τρόπο που είναι ζημιογόνος.
Χειραγώγηση των συναισθημάτων του άλλου που οδηγεί σε τρόμο, φόβο, δυσκολία χαλάρωσης, ενοχές, αμφιβολίες και αμφισβήτηση του τρόπου σκέψης και των συναισθημάτων του/της για την κατάσταση, αδυναμία να είναι σε επαφή και να εμπιστεύεται τα συναισθήματά του/της.
Παιχνίδια με το μυαλό του άλλου π.χ. διαστρέβλωση των σκέψεών του σε βάρος του ‘θύματος’.

Κοινωνική
Το να μην επιτρέπεται στον άλλο να δει τους φίλους ή/και τους συγγενείς του.
Το να σαμποτάρονται οι κοινωνικές σχέσεις του άλλου και το να απομονώνεται από τις κοινωνικές της/του δραστηριότητες και επαφές.
Ο διασυρμός του άλλου π.χ. μέσα από την εσκεμμένη διαστρέβλωση γεγονότων, τη διάδοση κακής φήμης ή την επινόηση ψεύτικων ιστοριών με σκοπό να βλαφτεί η προσωπικότητα, η οικογένεια, η κοινωνική, η επαγγελματική ή η πνευματική ζωή του/της.

Οικονομική
Oικονομική στέρηση και χειραγώγηση του άλλου μέσα από τα χρήματα ή άλλα υλικά αγαθά, π.χ. έλεγχος των οικονομικών του άλλου με τρόπο κυριαρχικό και υποτιμητικό, εκβιασμός μέσω των χρημάτων.
Στέρηση του δικαιώματος του άλλου για οικονομική αυτονομία (π.χ. να μην του/της επιτρέπεται να εργαστεί).
Εσκεμμένη στέρηση οικονομικής υποστήριξης του άλλου (συνήθως σε περιπτώσεις που η γυναίκα δεν εργάζεται) συνήθως αναγκάζοντάς τον/την να αρχίσει να ικετεύει για οικονομική υποστήριξη.

Πνευματική
Η χρήση φανερής ή κρυφής βίας ή/και οι απειλές ή άλλες προσπάθειες χειραγώγησης με άμεσες ή έμμεσες τακτικές για να εξαναγκαστεί ο άλλος να αλλάξει, να αρνηθεί ή να σταματήσει να έχει τα δικά του πνευματικά πιστεύω και τους τρόπους να τα εκφράζει.
Να υποτιμάται, να περιγελάται ή να κακοποιείται ο άλλος λόγω των πνευματικών του πεποιθήσεων και πρακτικών.
Το να χρησιμοποιούνται τα πνευματικά πιστεύω (ή η απουσία τους) για να χειραγωγηθεί ο άλλος ή να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης.

Συνήθως η βία έχει πορεία φαύλου κύκλου. Αρκετοί μελετητές αυτού του φαινομένου (όπως π.χ. ο Lenore Walker) έχουν παρουσιάσει ένα μοντέλο γνωστό ως ο ‘κύκλος της βίας’. Παρακάτω παρουσιάζω μια από τις εκδοχές του:

1η Φάση: Ο μήνας του μέλιτος
Αυτή η φάση χαρακτηρίζεται συνήθως από τρυφερότητα, απολογία, προσφορά (π.χ. δώρα, προσφορά βοήθειας σε κάτι που συνήθως ο ‘θύτης’ δεν βοηθάει) και ολοφάνερη παύση της βίας.

2η φάση: Η οικοδόμιση της έντασης
Αυτή η φάση συνήθως χαρακτηρίζεται από φτωχή και ‘ρηχή’ επικοινωνία, ένταση, τρόμο ή φόβο μήπως προκληθεί καβγάς.

3η φάση: Το ξέσπασμα
Σε αυτή τη φάση είναι χαρακτηριστικές οι εκρήξεις βίας και τα περιστατικά κακοποίησης. Είναι συνήθως σε αυτή τη φάση όπου αυτός που βρίσκεται στο ρόλο του θύματος αποφασίζει ή σκέφτεται σοβαρά να κάνει κάτι για την κατάσταση, π.χ. να ζητήσει ή να δεχτεί βοήθεια.

4η φάση: Η μετάνοια
Είναι η φάση κατά την οποία αυτός/η που παίζει το ρόλο του θύτη προετοιμάζει το έδαφος για την 1η Φάση (‘το μήνα του μέλιτος’) δείχνοντας φανερά μετάνοια για τις πράξεις του/της, εκφράζοντας συναισθήματα τύψεων, δίνοντας υποσχέσεις για αλλαγή – ότι π.χ. ‘ήταν η τελευταία φορά που συνέβη’ – κάτι που, όμως, αν πρόκειται για το φαύλο κύκλο της βίας δυστυχώς δεν συμβαίνει και στην πραγματικότητα.

Θεωρώ σημαντικό να σημειωθεί εδώ ότι ‘ο κύκλος της βίας’ ΔΕΝ ισχύει πάντα και για όλες τις περιπτώσεις. Υπάρχουν και περιπτώσεις που δεν καλύπτονται από αυτή την προσέγγιση.

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ζήσει τουλάχιστον ένα περιστατικό κακοποίησης ή βίας σε μικρό ή μεγάλο βαθμό τουλάχιστον μια φορά σε κάποια στιγμή της ζωής τους. Είναι, όμως, μια συμπεριφορά που δεν πρέπει είναι ανεκτή, ούτε νομικά, ούτε ηθικά, ούτε ψυχολογικά από τις σημερινές κοινωνίες, αφού τα αποτελέσματά της μόνο επιβλαβή μπορεί να είναι. Είναι, επίσης, μια συμπεριφορά που ενθαρρύνεται ή όχι μέσω της μάθησης.

Γι’ αυτό είναι και ένα τόσο σημαντικό θέμα παιδείας, εκπαίδευσης, ενημέρωσης και παραδειγματισμού. Μερικοί άνθρωποι ζουν τη βία καθημερινά και έχουν τόσο πολύ αποθαρρυνθεί, που δεν μπορούν ούτε καν πια να την αναγνωρίσουν. Ή φτάνουν να πιστεύουν ότι το αξίζουν, ή ότι ‘έτσι είναι και δεν αλλάζει’. Συνήθως αυτοί οι άνθρωποι αισθάνονται βαθιά αδύναμοι. Αισθάνονται ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για αυτό. Ότι αυτή είναι η μόνη πραγματικότητα. Όμως, αυτό είναι λάθος! Αλλά για να αρχίζει αυτό να αλλάζει είναι πολύ σημαντικό να ζητήσει την κατάλληλη βοήθεια και αυτός που δέχεται τη βία, και αυτός που την ασκεί (σπανιότερο αλλά εξίσου σημαντικό).

Κάτι για να σκεφτείς:

Πώς θα δρούσες ή θα αντιδρούσες σε περίπτωση μιας βίαιης πράξης ή συμπεριφοράς κακομεταχείρισης εναντίον σου ή εναντίον ενός ανθρώπου που αγαπάς ή ακόμη αν το έβλεπες να συμβαίνει εναντίον κάποιου στη γειτονιά ή στο δρόμο; Γιατί;

Υπάρχει κάτι που θα μπορούσες πιθανότατα να κάνεις προτού προκύψει μια βίαιη ή απειλητική συμπεριφορά; Αν όχι, γιατί; Αν ναι, πώς;

Πιστεύεις ότι μπορούν να υπάρχουν τρόποι πρόληψης γι’ αυτό το θέμα; Αν ναι ποιοι θα ήταν αυτοί; Τι θα μπορούσες να κάνεις εσύ για αυτό;

Πού μπορείς να απευθυνθείς για άμεση βοήθεια

  • Κ.Ε.Θ.Ι: http://www.kethi.gr/greek/kentra/index.htm
  • Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα της Γυναίκας / Βοήθεια για τη βία μέσα στην οικογένεια:T: 210 36 16 232
  • Γραμμή SOS της Γενικής Γραμματείας Ισότητας:T: 210 32 20 900
  • Κέντρα Υποδοχής Κακοποιημένων Γυναικών (Γ.Γ.Ι.): Tηλ. Αθήνα: 210 52 35 318 & 210 52 35 250 Τηλ. Πειραιάς: 210 41 12 091 & 210 41 29 101
  • ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗ (Ξενώνες υποδοχής της Εκκλησίας της Ελλάδος): Αγ. Ζώνης 91 Τ: 800 11 37 777 (χωρίς χρέωση)
Αναδημοσίευση από  www.iatronet.gr

26/10/2010

>Η επίθεση της ψυχιατρικής στα μικρά παιδιά

Filed under: ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ VIDEO, ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 20:08

>

18/06/2010

>Ψυχοθεραπεία : ο δρόμος προς την αυτογνωσία

Filed under: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 19:21

>Η Αυτογνωσία είναι μια λέξη που όλοι ακούμε ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Για μερικούς από μας είναι ξεκάθαρη. Για τους περισσότερους όμως είναι μια ασαφής, θεωρητική έννοια που ενώ ακούγεται στομφώδης, κι επιβλητική ως λέξη, δεν είναι εύκολο να την συνδέσουμε με την καθημερινή μας ζωή.
Αυτογνωσία είναι η εμπειρική γνώση και η συνειδητή πρόσβαση σε άγνωστες μέχρι χθες περιοχές της σκέψης, των συναισθημάτων και της συμπεριφοράς μας. Δεν είναι ούτε θεωρία, ούτε μια συνθήκη που μπορεί να την πετύχει κανείς μόνος του, με μικρή προσπάθεια, χωρίς οδηγούς, και κυρίως χωρίς ισχυρή επιθυμία, πρόθεση και σκληρή δουλειά με τον εαυτό του. Αντίθετα, είναι μια βιωματική διαδικασία που συνήθως απαιτεί δέσμευση στην επιθυμία μας να γνωρίσουμε καλύτερα και βαθύτερα τον «πυρήνα» του εαυτού μας, την πολυπλοκότητα του, τις αστείρευτες δυνάμεις και τις αφανείς αδυναμίες του.

Η διαδικασία της αυτογνωσίας είναι, στην πραγματικότητα, μια εκπαίδευση σ’έναν καινούργιο τρόπο σκέψης, εμπειρίας και δράσης. Μια βιωματική πορεία εκμάθησης στη συνειδητή ανοιχτότητα κι εξερεύνηση των τεράστιων πνευματικών και συναισθηματικών δυνατοτήτων που όλοι έχουμε. Μέσα σ’αυτήν την διαδικασία μαθαίνουμε εμπειρικά πως κάθε ξένη γνώση στέκεται εμπόδιο στην ανακάλυψη του εαυτού μας, ενώ αντίθετα, κάθε προσωπική μας συνειδητοποίηση μας φέρνει όλο και πιο κοντά στο εσωτερικό μας κέντρο, στην πηγή της αγάπης και την ευτυχίας μέσα μας.

Το αυτογνωστικό μονοπάτι προϋποθέτει τη γεμάτη πρόθεση (ενσυνείδητη βούληση) απόφαση να μάθουμε να αφουγκραζόμαστε και να ακολουθούμε την πορεία του ανώτερου μας εαυτού (αυτόν που κάποιοι ονομάζουν «ψυχή»).

Ο δρόμος προς την αυτογνωσία προϋποθέτει την ανάγκη να στρέψουμε την προσοχή μας σε σκέψεις, συναισθήματα, κι επιθυμίες όπως αυτές αναδύονται μέσα από την καθημερινότητά μας. Η αυτοπαρατήρηση και η καταγραφή όλων αυτών των αυθόρμητων σκέψεων, συναισθημάτων κι αναγκών όπως εμφανίζονται στη ζωή μας, μέσα από την καθημερινή μας τριβή με διάφορες πλευρές του εαυτού μας και στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους, είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο προς το αυτογνωστικό μονοπάτι.

Η όλο και μεγαλύτερη απόκτηση συνειδητότητας -δηλ. της δυνατότητας για συνειδητή πρόσβαση στις καθημερινές μας επιλογές, σκέψεις, συναισθήματα, κι ανάγκες: με άλλα λόγια, η ικανότητα του να γνωρίζουμε ανά πάσα στιγμή τι είναι αυτό που σκεφτόμαστε, τι αισθανόμαστε, γιατί δρούμε μ’αυτόν τον τρόπο κι όχι με τον άλλον, γιατί συμπαθούμε αυτό το άτομο και γιατί προτιμάμε να κάνουμε αυτήν την επιλογή κι όχι την άλλη- κατακτείται καθώς στρέφουμε με όλο και πιο ισχυρή πρόθεση την προσοχή μας στις πραγματικές ανάγκες που καθημερινά μας θυμίζει το σώμα μας ότι έχει, μέσα από την ευχαρίστηση ή την δυσαρέσκεια που βιώνει καθώς κάνουμε σημαντικές ή ασήμαντες επιλογές.

Μαθαίνοντας λοιπόν να παρατηρούμε, και να αφουγκραζόμαστε τις ανάγκες κι τις επιθυμίες του σώματός μας, ερχόμαστε σε επαφή με την βούληση της Ψυχής μας: του Ανώτερου Εαυτού μας που πάντα γνωρίζει τι είναι αυτό που χρειαζόμαστε περισσότερο για να είμαστε χαρούμενοι και υγιείς. Σε περιόδους που επιμένουμε να είμαστε αποσυνδεδεμένοι και να αγνοούμε τις ανάγκες τους Ανώτερου Εαυτού μας, επιδιώκοντας συνήθως εγωκεντρικούς -και τις περισσότερες φορές επιφανειακούς- στόχους, τότε η «Ψυχή» μας «σπρώχνει» -μέσα από τις ψυχο-σωματικές ενοχλήσεις που νιώθουμε να εντείνονται και να μας ταλαιπωρούν- στο να συνειδητοποιήσουμε τις βαθύτερες ανάγκες μας, αποσταθεροποιώντας για λίγο την φαινομενικά ήρεμη και εύρυθμη ζωή μας. Αν συνεχίσουμε να αγνοούμε τα «μηνύματα» που μας στέλνει, τότε οι ενοχλήσεις τείνουν να γίνουν μόνιμες επηρεάζοντας αρνητικά την υγεία και την ψυχικής μας διάθεση.

Ένας από τους στόχους που επιτελείται μέσα από την Ψυχοθεραπεία είναι η ίαση της ψυχο-σωματικής μας οντότητας μέσα από την βιωματική εκπαίδευση σε έναν νέο, ουσιαστικό, και πιο υγιή διάλογο με τον Εαυτό μας, με εργαλείο κυρίως την ανθρώπινη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στο άτομο που δυσφορεί ψυχο-σωματικά και ζητά βοήθεια, και τον Ψυχοθεραπευτή. Έναν διάλογο που χαρακτηρίζεται από την ειλικρινή διάθεση να ακούσουμε και να ακουστούμε, να «συναντήσουμε» τις αληθινές μας ανάγκες, να ρίξουμε «φως» στα πιο «σκοτεινά» αλλά και τα πιο «φωτεινά» μονοπάτια της εξελικτικής μας πορείας, να εμπειραθούμε τελικά την αληθινή χαρά της ζωής, που πάντα κρύβετε πίσω από την αποδοχή του αληθινού μας Εαυτού και την συνειδητή απόφασή μας να συμπορευτούμε μαζί με τις πραγματικές του επιδιώξεις & επιθυμίες.

Αναδημοσίευση http://www.iatronet.gr

15/04/2010

>Τι σημαίνουν τα όνειρά μας;

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΟΝΕΙΡΑ, ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 17:00

> Ας υποθέσουμε ότι χθες το βράδυ είδατε δύο όνειρα. Στο ένα εμφανίστηκε ο Θεός και σας διέταξε να λείψετε για έναν χρόνο από την δουλειά και να ταξιδέψετε σε ολόκληρο τον κόσμο. Στο άλλο ο Θεός σας διατάζει να λείψετε για έναν χρόνο από την δουλειά και να εργαστείτε σε μία αποικία λεπρών. Ποιο από τα δύο όνειρα, αν όχι και τα δύο, θα είχε μεγαλύτερη σημασία για εσάς; Ας υποθέσουμε, πάλι, ότι είδατε ένα όνειρο στο οποίο ο κολλητός σας, σας προστάτευσε από εχθρούς και ένα άλλο στο οποίο ο ίδιος κολλητός πίσω από την πλάτη σας προσπαθούσε να σαγηνεύσει τον/την σύντροφό σας. Ποιο από τα δύο όνειρα θα παίρνατε στα σοβαρά;
Δύσκολες ερωτήσεις, στις οποίες όμως κοινωνικοί επιστήμονες έχουν πλέον -και επιτέλους- απαντήσεις. Εδώ και χιλιάδες χρόνια, οι λάτρεις των ονειροκριτών προσπαθούσαν να εξηγήσουν όλα αυτά που συμβαίνουν ενώ κοιμούνται μέσα από την θεωρία της Πηνελόπης, στην Οδύσσεια. Μετά από το όνειρό της για την επιστροφή του επί χρόνια χαμένου συζύγου της, προβληματίζεται και καταλήγει πως μόνο κάποια από τα όνειρα που βλέπουμε έχουν σημασία. Ποια όμως;
Χάρη σε έρευνες και πειράματα που πραγματοποίησαν επιστήμονες των Πανεπιστημίων Carnegie Mellon και Harvard, σε περισσότερα από 1.000 άτομα-φοιτητές, από την Ινδία, τη Νότια Κορέα και τις Ηνωμένες Πολιτείες, μπορούμε πλέον να καταλάβουμε πόση (και ποια) σημασία έχουν τα όνειρά μας στην ζωή μας.
Πολύ λίγοι από τους φοιτητές συμφώνησαν με την θεωρία ότι τα όνειρα είναι απλά η απάντηση του μυαλού σε τυχαία ερεθίσματα ή ότι είναι ένας μηχανισμός για να ταξινομούμε και να απορρίπτουμε πληροφορίες. Αντίθετα, η πλειοψηφία των φοιτητών και από τις τρεις χώρες έδειξαν να συμφωνούν με την φροϋδική θεωρία, πως τα όνειρα αποκαλύπτουν σημαντικά ασυνείδητα συναισθήματα. Η ίδια άποψη λέει πως τα όνειρα αποτελούν πολύτιμους οιωνούς, γι’αυτό και οι φοιτητές συμφώνησαν πως αν πριν από ένα μεγάλο ταξίδι ονειρεύονταν ότι το αεροπλάνο θα πέσει, δεν θα πραγματοποιούσαν το ταξίδι αυτό.
Όταν, όμως, οι ερευνητές του ζήτησαν να μεταφράσουν δικά τους όνειρα, οι απαντήσεις που έδωσαν ήταν ύποπτα συνδεδεμένες με καταστάσεις που βόλευαν τους ερωτηθέντες. Π.χ. αν το όνειρο περιλάμβανε κάποιον που δεν συμπαθούσαν, ήταν κακό ενώ αν περιλάμβανε έναν φίλο τους, ήταν καλό. Με την ίδια μεροληψία απάντησαν και στα παραπάνω ερωτήματα σχετικά με τον φίλο-προστάτη και τον φίλο-προδότη και είπαν πως έδιναν μεγαλύτερη σημασία στο όνειρο στο οποίο ο φίλος θα τους προστάτευε παρά στο όνειρο στο οποίο ο φίλος θα φλέρταρε με την ερωμένη τους. Ενώ στα όνειρα με τον Θεό, αν και προβληματίστηκαν περισσότερο, πολύ βολικά απάντησαν οι περισσότεροι πως μεγαλύτερη σημασία θα έδιναν στο όνειρο που τους διέταζε να ταξιδέψουν σε ολόκληρο τον κόσμο.
Αυτή η προσωπική προκατάληψη των ατόμων απέναντι στα όνειρα που βλέπουν χαρακτηρίζεται από τους επιστήμονες, διακριτικά, «ωφελιμιστική προσέγγιση στην ερμηνεία ονείρων». Η ίδια προσέγγιση επηρεάζει, άλλωστε, και τους επιστήμονες-ερμηνευτές: Ο Freud, για παράδειγμα, είχε την τάση να αναζητά σεξουαλικά νοήματα στην δική του μελέτη «Interpretation of Dreams».
Αντιλαμβανόμενοι το πόσο ελαστική μπορεί να είναι η ερμηνεία των ονείρων μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε γιατί πάντα παίζουν ρόλο στην λήψη αποφάσεων: Γιατί μας βολεύουν! Ακόμα κι αν εμείς οι ίδιοι δεν πιστεύουμε στα όνειρα που βλέπουμε, η νέα αυτή έρευνα λέει πως μπορούμε να μάθουμε κάτι από τα όνειρα των άλλων. Δεν λένε, φυσικά, οι επιστήμονες ότι πρέπει να πιστεύουμε σε όνειρα που οι άλλοι μεταφράζουν ως προφητείες, αλλά ότι μπορούν να αποδειχθούν εξαιρετικοί «δείκτες» της συναισθηματικής κατάστασης ενός ατόμου, όπως π.χ. οι εφιάλτες που σχετίζονται με το στρες.
Όταν οι φίλοι ή ο σύντροφός μας βλέπουν ενοχλητικά ή τρομακτικά όνειρα, κανείς μπορεί να χρειάζεται να κάνει κάτι παραπάνω από το να πει απλά «Ένα όνειρο ήταν», λένε οι επιστήμονες. Λένε, ακόμα, πως είναι καλύτερα, αν δούμε ένα κακό όνειρο για κάποιον δικό μας (π.χ. το όνειρο ότι ο φίλος μας εξαπατά) να μην του το πούμε, γιατί μπορεί να συμπεράνει ότι πράγματι κατά βάθος δεν του έχουμε εμπιστοσύνη.
Όσο, λοιπόν, ασόβαρα κι αν κρίνετε εσείς τα όνειρα, αν η σύντροφός σας ανακοινώσει ότι είδε ένα όνειρο στο οποίο σαν έπιασε στο κρεβάτι με την κουμπάρα και λίγες μέρες μετά σας πει ότι είδε το όνειρο με τον Θεό να την διατάζει να λείψει για έναν χρόνο από την δουλειά για να γυρίσει τον κόσμο, ε, μην εκπλαγείτε και πολύ αν βρεθείτε μια μέρα μόνος στο σπίτι.

Αναδημοσίευση http://www.in2life.gr

18/03/2010

>Επιδημία αϋπνίας απειλεί τους Έλληνες

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΥΠΝΟΥ, ΥΓΕΙΑ, ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 23:31

>Σε «επιδημία» εξελίσσεται τις τελευταίες δεκαετίες η έλλειψη ύπνου, που αποδεικνύεται με πρόσφατες μελέτες ότι αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο για σοβαρές παθήσεις, πριμοδοτεί την παχυσαρκία και βλάπτει την ερωτική ζωή. Η εποχή μας δίνει μικρή σημασία στην επάρκεια του ύπνου: οι έφηβοι μελετούν ή σερφάρουν στο Διαδίκτυο τη μισή νύχτα, ενώ οι μεγαλύτεροι ξενυχτούν στα μπαρ ή μπροστά στην τηλεόραση…

Μια μεγάλη μελέτη σε 35.000 πολίτες 10 χωρών, που διεξήχθη υπό τη διεύθυνση του καθηγητή Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γ. Σολδάτου, έδειξε ότι περίπου το 20% των συμμετασχόντων δεν είχαν επαρκή ποιότητα και ποσότητα ύπνου.

«Και στην Ελλάδα επιβεβαιώνονται περίπου τα ίδια ποσοστά ανεπαρκούς ύπνου, όπως και στη διεθνή μελέτη», λέει ο κ. Γ. Σολδάτος. «Εξάλλου, έχουμε βρει ότι οι Έλληνες στη σύγχρονη εποχή κοιμούνται σχεδόν μία ώρα λιγότερο απ’ όσο κοιμόντουσαν πριν από 20 – 30 χρόνια».

Μια πρόσφατη έκθεση της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ προειδοποιεί πως η έλλειψη ύπνου έχει σοβαρότερες επιπτώσεις από την απλή κούραση κατά τη διάρκεια της επόμενης μέρας, καθώς αυξάνει τον κίνδυνο για καρδιοπάθεια, υπέρταση, διαβήτη και άλλα σοβαρά προβλήματα. «Από πολλές έρευνες έχει τεκμηριωθεί η αρνητική επίδραση της έλλειψης ύπνου στη σωματική και στην ψυχική υγεία», λέει ο κ. Σολδάτος.

«Η στέρηση ύπνου για περισσότερα από πέντε εικοσιτετράωρα προκαλεί σοβαρές διαταραχές από διάφορα συστήματα (π.χ. κυκλοφορικό, γαστρεντερικό) και, βεβαίως, μέσω του κεντρικού νευρικού συστήματος ποικίλες ψυχιατρικές εκδηλώσεις. Αντίθετα, η ικανοποιητική ποσότητα και ποιότητα ύπνου είναι ένας σημαντικός δείκτης ψυχικής και σωματικής ευεξίας».

Ολοένα και περισσότερες μελέτες συσχετίζουν την παχυσαρκία με την έλλειψη ύπνου. «Πράγματι, η έλλειψη ύπνου συνδέεται με την παχυσαρκία», τονίζει ο κ. Σολδάτος. «Δεδομένου ότι και οι δύο αυτές καταστάσεις αποτελούν αρνητικούς δείκτες σωματικής και ψυχικής υγείας, είναι δύσκολο να πιστοποιηθεί η μεταξύ τους αιτιολογική σχέση. Πάντως, το γεγονός ότι τα παιδιά που κοιμούνται λίγο εμφανίζουν συχνότερα παχυσαρκία συνηγορεί υπέρ της απόδοσης αιτιολογικού ρόλου στην έλλειψη ύπνου για την εμφάνιση της παχυσαρκίας».

Πρόσφατη έρευνα που πραγματοποίησε το Εθνικό Ίδρυμα Ύπνου των ΗΠΑ σε 1.007 ενήλικες από όλη τη χώρα, με την ονομασία «Sleep in America», έδειξε ότι το 26% όσων ζούσαν με σύντροφο δεν έκαναν πλέον συχνά σεξ, γιατί αισθάνονταν κουρασμένοι από την έλλειψη ύπνου (η ίδια έρευνα έδειξε ότι οι Αμερικανοί κοιμούνται δύο ώρες κατά μέσο όρο λιγότερο σε σχέση με όσο κοιμόντουσαν 40 χρόνια πριν).

Τα δύο είδη

Ποιος ύπνος είναι άραγε πιο σημαντικός, ο νυχτερινός ή ο πρωινός; «Τόσο οι πρώτες ώρες του νυχτερινού ύπνου (οπότε αφθονεί ο ύπνος βραδέων κυμάτων) όσο και οι τελευταίες ώρες το πρωί πια (οπότε υπερισχύει ο ύπνος REM) είναι πολύ σημαντικές για τη διατήρηση της ομοιόστασης του οργανισμού», απαντά ο κ. Σολδάτος. «Βεβαίως, ο λειτουργικός ρόλος του ύπνου βραδέων κυμάτων διαφέρει από εκείνον του REM ύπνου. Και τα δύο αυτά είδη ύπνου, όμως, αλληλοσυμπληρώνονται, ώστε να είναι αμφότερα απολύτως απαραίτητα».

Τα όνειρα κατά τον ύπνο δεν έχουν ακόμα ξεκλειδώσει τα μυστικά τους στους επιστήμονες. «Με την πρόοδο της επιστημονικής μελέτης των ονείρων, τα οποία σχετίζονται στενά με τον ύπνο REM, έχουμε ξεφύγει από τις μεταφυσικές ερμηνείες τους», λέει ο καθηγητής. «Τα στοιχεία που είναι διαθέσιμα δεν επαρκούν για την πιστοποίηση του επακριβούς ρόλου των ονείρων. Το πιθανότερο είναι ότι η υποκείμενη νευροφυσιολογική δραστηριότητα σχετίζεται με την «αρχειοθέτηση» μνημονικών ιχνών και την ανακατάταξη του συναισθηματικού φορτίου που τα συνοδεύει. Οι διεργασίες αυτές θεωρούνται απαραίτητες για την ομαλή λειτουργία του κεντρικού νευρικού συστήματος και φυσικά για την ψυχική υγεία».

Ο… υπερβολικός ύπνος και η σιέστα

Σε πρόσφατες μελέτες, όμως, βρέθηκε – και τα ευρήματα ξάφνιασαν – ότι οι ενήλικοι που κοιμούνται περισσότερο από 7 ώρες την ημέρα παρουσιάζουν υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας.

«Από πολλές επιδημιολογικές μελέτες προκύπτει ότι ο παρατεταμένος ύπνος (π.χ. πέραν των 9 ωρών το εικοσιτετράωρο) συνδέεται με κακή σωματική και ψυχική υγεία», λέει ο κ. Σολδάτος. «Ο ακριβής χρόνος που είναι απαραίτητος για καλό ύπνο εξατομικεύεται. Οπωσδήποτε, τα παιδιά χρειάζονται πολύ περισσότερο ύπνο από τους ενηλίκους, όπως έδειξε πρόσφατη έρευνα από την ομάδα μας. Δυστυχώς, όμως, τα παιδιά και οι έφηβοι σε μεγάλο ποσοστό αναφέρουν ανεπαρκή διάρκεια νυχτερινού ύπνου, με ευνόητες συνέπειες για την ποιότητα της ζωής τους και πιθανώς και για την ψυχοσωματική τους υγεία μακροπρόθεσμα. Οι ανάγκες σε ύπνο μειώνονται στη μεγάλη ηλικία, κάτι που συχνά δεν είναι ευνόητο, με συνέπεια να γίνεται κατάχρηση υπνωτικών από τους ηλικιωμένους».

Μελέτες έχουν δείξει ότι μισή ώρα ύπνος το μεσημέρι, τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα, μειώνει κατά 40% τον κίνδυνο εμφράγματος και άλλων σοβαρών καρδιαγγειακών επεισοδίων, αν και μια πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι αυξάνει τον κίνδυνο για διαβήτη τύπου 2 κατά 26%. «Η τάση για υπνηλία, εκτός από τη νυχτερινή της κορύφωση, εμφανίζει φυσιολογικά και μια σημαντική αύξηση τις πρώτες μεταμεσημβρινές ώρες», εξηγεί ο κ. Σολδάτος.

«Γι’ αυτό, καλό θα ήταν να κοιμάται κανείς για 30-60 λεπτά αυτές τις ώρες. Ο ρυθμός της σύγχρονης ζωής, βέβαια, δεν επιτρέπει τέτοιες «πολυτέλειες», ιδίως στις μεγαλουπόλεις. Πριν από τριάντα χρόνια, όταν ακόμα μπορούσαν να κοιμούνται για λίγο και το μεσημέρι περίπου οι μισοί Αθηναίοι, βρήκαμε ότι αυτοί είχαν καλύτερους δείκτες σωματικής και ψυχικής υγείας από όσους είχαν κόψει τη συνήθεια του μεταμεσημβρινού ύπνου. Τώρα πια, το ποσοστό όσων κοιμούνται μετά το μεσημέρι στην Αθήνα είναι πολύ χαμηλό, για να επιτρέψει ασφαλείς συγκρίσεις».

27%

Το 27% του γενικού πληθυσμού – περισσότερο γυναίκες από άνδρες – αντιμετωπίζει πρόβλημα αϋπνίας και τα δύο τρίτα από αυτούς δεν απευθύνονται ποτέ σε γιατρό γι’ αυτό. Οι αιτιοπαθογενετικοί παράγοντες της χρόνιας αϋπνίας είναι προδιαθεσικοί, εκλυτικοί και τροφοδοτικοί.

«Μεταξύ των προδιαθεσικών, σημαντικότεροι είναι εκείνοι που σχετίζονται με ορισμένα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, π.χ. εσωστρέφεια, μειωμένη έκφραση συναισθημάτων, τάση για άρνηση της σημασίας των ψυχολογικών διεργασιών», επισημαίνει ο κ. Σολδάτος. «Οι εκλυτικοί αφορούν κυρίως ψυχοπιεστικά γεγονότα, τα οποία ο ασθενής προσπαθεί συνειδητά ή ασυνείδητα να αγνοήσει, με συνέπεια ψυχοφυσιολογική ενεργοποίηση και υπερεγρήγορση που διαρκεί και τη νύχτα. Τέλος, κύριος τροφοδοτικός παράγων για τη μακροπρόθεσμη συντήρηση της αϋπνίας είναι ο φόβος της (όσο κανείς προσπαθεί ματαίως να επιβάλει την επέλευση του ύπνου τόσο περισσότερο αποτυγχάνει)».

Υπάρχει στενή σχέση μεταξύ ψυχοπαθολογίας και αϋπνίας. «Το ποσοστό αϋπνίας μεταξύ ψυχικώς πασχόντων είναι πολύ υψηλό και, αντιστρόφως, ψυχιατρικά συμπτώματα (κυρίως άγχος και κατάθλιψη) είναι συνήθη μεταξύ των πασχόντων από αϋπνία», λέει ο κ. Γ. Σολδάτος. «Συνήθως, η παρουσία ψυχοπαθολογίας προάγει την επέλευση της αϋπνίας. Υπάρχουν, όμως, ισχυρές ενδείξεις από σχετικές έρευνες που δείχνουν ότι η πιθανότητα εμφάνισης μέσα σε ένα έτος κατάθλιψης μεταξύ των πασχόντων από αϋπνία είναι πολλαπλάσια (περίπου 4 φορές μεγαλύτερη) απ’ ό,τι μεταξύ ανθρώπων που κοιμούνται ικανοποιητικά».

Πολλές σωματικές παθήσεις, επίσης, μπορεί να προκαλέσουν αϋπνία, με συχνότερες εκείνες που συνοδεύονται από χρόνιο πόνο και άγχος ή φόβο για την πρόγνωση της ασθένειας (τα τρία τέταρτα των καρκινοπαθών εμφανίζουν διαταραχές ύπνου, σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου του Rochester). «Μερικά σωματικά νοσήματα, αντιθέτως, προκαλούν υπερυπνία, όπως συμβαίνει κυρίως με ορισμένες παθήσεις του κεντρικού νευρικού συστήματος(π.χ. εγκεφαλίτιδες). Εξάλλου, πολλά φάρμακα μπορεί να προκαλέσουν αϋπνία (π.χ. διεγερτικά του κεντρικού νευρικού συστήματος) και άλλα να προκαλέσουν υπερυπνία (π.χ. κατασταλτικά του κεντρικού νευρικού συστήματος)».

Οι σύγχρονοι τρόποι αντιμετώπισης της αϋπνίας στοχεύουν εξατομικευμένα σε ορισμένους από τους παραπάνω αιτιοπαθογενετικούς παράγοντες, ανάλογα με τη βαρύτητά τους σε κάθε περίπτωση. «Η θεραπευτική αντιμετώπιση της χρόνιας αϋπνίας περιλαμβάνει ψυχοθεραπευτικές και ψυχοφαρμακολογικές προσεγγίσεις, για τη σωστή εφαρμογή των οποίων ο ασθενής θα πρέπει να συμβουλεύεται τον ειδικό», λέει ο κ. Σολδάτος.



Οι συνέπειες της υπνικής άπνοιας


Η υπνική άπνοια – οι επανειλημμένες διακοπές της αναπνοής κατά τον ύπνο – είναι μια αρκετά συχνή πάθηση, ιδίως μεταξύ ανδρών 45 έως 65 ετών, στους οποίους η συχνότητά της υπερβαίνει το 10%. «Πρόκειται για μια σοβαρή πάθηση, η οποία όταν χρονίζει συνοδεύεται από βαθμιαίως επιδεινούμενα προβλήματα από το καρδιαγγειακό σύστημα, που συχνά αποβαίνουν μοιραία», προειδοποιεί ο καθηγητής.

«Κύριο σύμπτωμα, η παρουσία του οποίου εγείρει την υποψία της υπνικής άπνοιας, είναι το πολύ θορυβώδες ροχαλητό. Όταν το ροχαλητό συνοδεύεται από παύσεις της αναπνοής διαρκείας 20-30 δευτερολέπτων, η πιθανότητα υπνικής άπνοιας είναι πολύ μεγάλη και επιβάλλεται παραπομπή του ασθενούς σε εργαστήριο μελέτης ύπνου. Μόνο στο εργαστήριο αυτό μπορεί να εκτιμηθεί η βαρύτητα του προβλήματος και να εφαρμοστεί η κατάλληλη θεραπευτική αντιμετώπιση».

10+1 συμβουλές για καλύτερη ξεκούραση

Οι ειδικοί του Εθνικού Ιδρύματος Ύπνου των ΗΠΑ και της Κλινικής Μάγιο συμβουλεύουν:

1. Να πηγαίνετε για ύπνο περίπου την ίδια ώρα κάθε βράδυ και να ξυπνάτε την ίδια ώρα, ακόμα και τα Σαββατοκύριακα.

2. Να τρώτε ένα ελαφρό δείπνο ή ένα σνακ, τουλάχιστον δύο έως τρεις ώρες πριν από τον ύπνο. Να μην τρώτε λιπαρά ή πικάντικα φαγητά το βράδυ.

3. Να μην πίνετε πολλά υγρά πριν από τον ύπνο.

4. Να μην πίνετε ροφήματα με καφέ ή αλκοολούχα ποτά αργά το απόγευμα και το βράδυ και να μην καπνίζετε πριν από τον ύπνο (όλα δρουν ως διεγερτικά).

5. Να μην ασκείστε αργά το απόγευμα ή το βράδυ.

6. Η κρεβατοκάμαρά σας να είναι κατά την ώρα του ύπνου σκοτεινή και ήσυχη, σε συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας που προτιμάτε.

7. Να χρησιμοποιείτε την κρεβατοκάμαρά σας μόνο για ύπνο και σεξ (αφήνοντας απέξω την τηλεόραση, το κομπιούτερ και τα βιβλία).

8. Διαλέξτε άνετο στρώμα (στο οποίο θα ξαπλώσετε πριν το αγοράσετε) και αναπαυτικά μαξιλάρια.

9. Να υιοθετήσετε μια χαλαρωτική ρουτίνα μία ώρα πριν από τον ύπνο (κάνοντας π.χ. ένα ζεστό μπάνιο και ακούγοντας χαλαρωτική μουσική).

10. Εάν έχετε ανήσυχα πόδια στον ύπνο, κράμπες, δυσκολία στην αναπνοή, έντονο ροχαλητό, παρατεταμένη αϋπνία ή συχνά ξυπνήματα κατά τη διάρκεια της νύχτας, να επισκεφθείτε έναν ειδικό, αφού πρώτα καταγράψετε σε ημερολόγιο τις συνήθειες του ύπνου σας επί μία έως δύο εβδομάδες.

11. Τέλος, να θέτετε τον ύπνο ως προτεραιότητα, όπως τα άλλα σημαντικά πράγματα στη ζωή σας.

Οι αιτίες της αϋπνίας

Το 27% του γενικού πληθυσμού _ περισσότερο γυναίκες από άνδρες _ αντιμετωπίζει πρόβλημα αϋπνίας και τα δύο τρίτα από αυτούς δεν απευθύνονται ποτέ σε γιατρό γι’ αυτό. Οι αιτιοπαθογενετικοί παράγοντες της χρόνιας αϋπνίας είναι προδιαθεσικοί, εκλυτικοί και τροφοδοτικοί.

«Μεταξύ των προδιαθεσικών, σημαντικότεροι είναι εκείνοι που σχετίζονται με ορισμένα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, π.χ. εσωστρέφεια, μειωμένη έκφραση συναισθημάτων, τάση για άρνηση της σημασίας των ψυχολογικών διεργασιών», επισημαίνει ο κ. Σολδάτος. «Οι εκλυτικοί αφορούν κυρίως ψυχοπιεστικά γεγονότα, τα οποία ο ασθενής προσπαθεί συνειδητά ή ασυνείδητα να αγνοήσει, με συνέπεια ψυχοφυσιολογική ενεργοποίηση και υπερεγρήγορση που διαρκεί και τη νύχτα. Τέλος, κύριος τροφοδοτικός παράγων για τη μακροπρόθεσμη συντήρηση της αϋπνίας είναι ο φόβος της (όσο κανείς προσπαθεί ματαίως να επιβάλει την επέλευση του ύπνου τόσο περισσότερο αποτυγχάνει)».

Υπάρχει στενή σχέση μεταξύ ψυχοπαθολογίας και αϋπνίας. «Το ποσοστό αϋπνίας μεταξύ ψυχικώς πασχόντων είναι πολύ υψηλό και, αντιστρόφως, ψυχιατρικά συμπτώματα (κυρίως άγχος και κατάθλιψη) είναι συνήθη μεταξύ των πασχόντων από αϋπνία», λέει ο κ. Σολδάτος. «Συνήθως, η παρουσία ψυχοπαθολογίας προάγει την επέλευση της αϋπνίας. Υπάρχουν, όμως, ισχυρές ενδείξεις από σχετικές έρευνες που δείχνουν ότι η πιθανότητα εμφάνισης μέσα σε ένα έτος κατάθλιψης μεταξύ των πασχόντων από αϋπνία είναι πολλαπλάσια (περίπου 4 φορές μεγαλύτερη) απ’ ό,τι μεταξύ ανθρώπων που κοιμούνται ικανοποιητικά».

Πολλές σωματικές παθήσεις, επίσης, μπορεί να προκαλέσουν αϋπνία, με συχνότερες εκείνες που συνοδεύονται από χρόνιο πόνο και άγχος ή φόβο για την πρόγνωση της ασθένειας (τα τρία τέταρτα των καρκινοπαθών εμφανίζουν διαταραχές ύπνου, σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου του Rochester). «Μερικά σωματικά νοσήματα, αντιθέτως, προκαλούν υπερυπνία, όπως συμβαίνει κυρίως με ορισμένες παθήσεις του κεντρικού νευρικού συστήματος(π.χ. εγκεφαλίτιδες). Εξάλλου, πολλά φάρμακα μπορεί να προκαλέσουν αϋπνία (π.χ. διεγερτικά του κεντρικού νευρικού συστήματος) και άλλα να προκαλέσουν υπερυπνία (π.χ. κατασταλτικά του κεντρικού νευρικού συστήματος)».

Οι σύγχρονοι τρόποι αντιμετώπισης της αϋπνίας στοχεύουν εξατομικευμένα σε ορισμένους από τους παραπάνω αιτιοπαθογενετικούς παράγοντες, ανάλογα με τη βαρύτητά τους σε κάθε περίπτωση. «Η θεραπευτική αντιμετώπιση της χρόνιας αϋπνίας περιλαμβάνει ψυχοθεραπευτικές και ψυχοφαρμακολογικές προσεγγίσεις, για τη σωστή εφαρμογή των οποίων ο ασθενής θα πρέπει να συμβουλεύεται τον ειδικό», λέει ο κ. Σολδάτος.

Πόσο ύπνο χρειαζόμαστε

– Νεογέννητα (1-2 μηνών), 10 ώρες και 30′ – 18 ώρες

– Βρέφη (3-11 μηνών), 9-12 ώρες τη νύχτα και σύντομοι ύπνοι 30′ – 2 ωρών τέσσερις φορές την ημέρα

– Νήπια (1-3 ετών), 12 – 14 ώρες

– Παιδιά προσχολικής ηλικίας (3 – 5 ετών), 11 – 13 ώρες

– Παιδιά σχολικής ηλικίας (5 – 12 ετών), 10 – 11 ώρες

– Έφηβοι (11 – 17 ετών), 8 ώρες και 30′ – 9 ώρες και 25′

– Ενήλικοι, 7 – 9 ώρες

– Ηλικιωμένοι, 7 ώρες

ΠΗΓΗ: Εθνικό Ίδρυμα Ύπνου των ΗΠΑ

Τι προκαλεί η έλλειψη ύπνου

Αυξάνει:

– Τα ατυχήματα

– Το σωματικό βάρος (λόγω αυξημένης όρεξης)

– Την κατάθλιψη

– Τις πιθανότητες για κατάχρηση ουσιών (ναρκωτικά, τσιγάρο, αλκοόλ)

– Την υπέρταση και τα καρδιαγγειακά προβλήματα

– Τον σακχαρώδη διαβήτη

– Τις πιθανότητες για νόσο του Αλτσχάιμερ

Μειώνει:

– Tη μνήμη

– Την ικανότητα αυτοσυγκέντρωσης

– Τις αντανακλαστικές αντιδράσεις

– Την άμυνα του οργανισμού

– Τη σωματική και νοητική απόδοση

– Την ικανότητα επιδιόρθωσης των κυττάρων

– Tην ερωτική επιθυμία

Αναδημοσίευση http://www.newsmme.blogspot.com

15/03/2010

>Τα χρώματα επιδρούν στην ψυχική υγεία

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ, ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 09:33

>Τα χρώματα επιδρούν στην ψυχή, αφού μπορούν, όχι μόνο να διεγείρουν τις αισθήσεις, αλλά και να μας ξυπνήσουν συγκινήσεις και συναισθήματα», υποστήριζε ο Γκαίτε, ενώ υπάρχουν κάποιοι που ισχυρίζονται, όπως ο S.J. Quesley, ότι κάποια μέρα η χρήση των χρωμάτων θα αντικαταστήσει εκείνη των φαρμάκων.

Να πώς επιδρούν 8 βασικά χρώματα στη σωματική και ψυχική μας υγεία :

Πορτοκαλί : Αν είσαστε νευρικός η ανήσυχος – Καταφύγετε τότε σ’ ένα χρώμα πορτοκαλί, η της σκουριάς. Είναι μια απόχρωση η οποία προβάλει ασφάλεια και ησυχία.


Κίτρινο : Αν σε απασχολούν αρνητικές σκέψεις – Το κίτρινο είναι το χρώμα προτίμησης για να γίνεις πιο καλοδιάθετος και να σκέπτεσαι πιο θετικά, έχοντας μια ηρεμιστική επίδραση στο μυαλό. Το κίτρινο είναι το πιο εύθυμο χρώμα από όλο το φάσμα και σημαίνει καρτερία, θάρρος, προσοχή και γενναιοδωρία.

Γαλάζιο : Αν είστε καταπονημένος – σας ενδείκνυται το τουρκουάζ η το γαλάζιο. Είναι τα χρώματα που θα σας κάνουν να χαλαρώσετε.
Δεν υπάρχει ελιξίριο καλύτερο για την ψυχή από το να σηκώσετε το βλέμμα σας στο γαλάζιο του ουρανού. Αυτό είναι το χρώμα των υψηλών βλέψεων, της εσωτερικής ελευθερίας, της ηρεμίας, του αλτρουισμού, άνευ ζήλιας και κτητικοτητας.

Πράσινο : Το πράσινο χρώμα χαλαρώνει τον άνθρωπο τόσο φυσικά όσο και ψυχικά. Μας επιτρέπει να ισορροπήσουμε την σωματική με την ψυχική μας κατάσταση και επιτυγχάνει μια ταχεία ελάττωση του Στρες.

Κόκκινο : Αν σας λείπει η ενέργεια – Για να εναρμονιστείτε με την ενέργεια που κυκλοφορεί στο σώμα σας, έχετε ανάγκη να ενεργοποιηθείτε με ένα χρώμα διεγερτικό σαν το κόκκινο.

Ρόζ : Εάν είστε στρεσαρισμένος – Νοιώθετε την ανάγκη να βλέπετε την «ζωή σας σε Ροζ»; Το ροζ σε συνδυασμό με ένα άλλο χρώμα, όπως το άσπρο, βοηθά να απομακρύνετε το Στρες.

Μώβ : Το χρώμα μοβ είναι ένας πολύ καλός απελευθερωτής του μυαλού και ένας καταπληκτικός παράγων εκλεπτυσμού, που επιτρέπει ένα βαθύ έλεγχο σε επίπεδο ψυχικής επιδεξιότητας.

Άσπρο : Είναι το σύμβολο της νιότης και της αιωνίας ομορφιάς. Το άσπρο των ανοιξιάτικων λουλουδιών είναι μια αληθινή πηγή ειρήνης, ησυχίας και πνευματικής αγνότητας.

10/03/2010

>Η ακατάλληλη διατροφή μπορεί να πυροδοτήσει την κατάθλιψη

Filed under: ΑΡΘΡΑ, ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 19:20

>

Οι γυναίκες που πάσχουν από κατάθλιψη και άγχος θα πρέπει ίσως να επανεξετάσουν τη διατροφή τους και να αφαιρέσουν από αυτή τα επεξεργασμένα τρόφιμα, σύμφωνα με αυστραλιανή μελέτη.
Οι ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Μελβούρνης διαπίστωσαν ότι οι διαταραχές της διάθεσης ήταν πιο συχνές σε γυναίκες, ηλικίας 20 με 93 ετών, οι οποίες σε διάστημα δέκα ετών, τρέφονταν κυρίως με επεξεργασμένα και υψηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά τρόφιμα.
«Δεν υπάρχει κάποια μαγική δίαιτα», αναφέρει σε ηλεκτρονικό μήνυμά της που απέστειλε στο Ρόιτερς η δρ Φελίτσε Τζάκα και προσθέτει ότι μία δίαιτα που θα αποτελείται κυρίως από λαχανικά, φρούτα, τρόφιμα ολικής αλέσεως, γαλακτοκομικά με χαμηλά λιπαρά και άπαχο κρέας και σπανίως επεξεργασμένα τρόφιμα και γλυκά βοηθάει τον οργανισμό βιολογικά αλλά και ψυχικά.
Η Τζάκα και οι συνεργάτες της αξιολόγησαν τα διατροφικά και ψυχιατρικά ευρήματα που συνέλεξαν μέσα σε μία δεκαετία σε δείγμα 1.046 γυναικών.
Συνολικά 925 γυναίκες δεν είχαν διαταραχές της διάθεσης, ενώ 121 είχαν προβλήματα άγχους και κατάθλιψης, ανέφεραν οι ερευνητές στην Αμερικανική Επιθεώρηση Ψυχιατρικής.
Όταν αξιολόγησαν με ποιό τρόπο μπορεί να συνδέεται η διατροφή με τις διαταραχές της διάθεσης, διαπίστωσαν ότι η «δυτική» δίαιτα- κυρίως χάμπουργκερ, λευκό ψωμί, πίτσα, πατατάκια, γάλα με άρωμα, μπύρα και τρόφιμα με μεγάλη περιεκτικότητα ζάχαρης-συνδέεται με την πιθανότητα άνω του 50% εμφάνισης διαταραχών της διάθεσης.
Σε αντίθεση, τόσο η κατάθλιψη όσο και το άγχος εμφανίζονται σε ποσοστό κάτω του 30% μεταξύ γυναικών που επιλέγουν μία πιο «παραδοσιακή» αυστραλιανή δίαιτα- κυρίως λαχανικά, φρούτα, βοδινό κρέας, αρνί, ψάρι και τρόφιμα ολικής αλέσεως.
Αυτοί οι συσχετισμοί παρέμειναν όταν η ομάδα των ερευνητών συμπεριέλαβε και μία σειρά από άλλους παράγοντες όπως η ηλικία, το σωματικό βάρος, το κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, η μόρφωση, η σωματική δραστηριότητα, το κάπνισμα και η κατανάλωση αλκοόλ.

Αναδημοσίευση http://www.express.gr

13/02/2010

>Όταν έκλαψε ο Νίτσε

Filed under: ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ, ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ, ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΕΣ — ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ @ 21:10

>Μέσα από μια σειρά μυστικές συμφωνίες, ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος Φρήντριχ Νίτσε και ο Αυστριακός γιατρός Γιόζεφ Μπρόϊερ, ένας από τους πατέρες της ψυχανάλυσης, συναντιούνται στη Βιέννη του 19ου αιώνα, σε μια εμπνευσμένη διαδικασία διπλής ψυχοθεραπείας. Σ αυτή την περιπέτεια υπαρξιακής αναζήτησης δύο μοναδικών ανθρώπων εμπλέκονται ένας νεαρός ειδικευόμενος γιατρός ονόματι Ζίγκμουντ Φρόυντ, μια θυελλώδης γυναίκα-ίνδαλμα ποιητών και ψυχιάτρων, η Λου Σαλόμε, και μια σαγηνευτική ασθενής, η Αννα Ο., που στοιχειώνει την ψυχή του γιατρού της.
Ο διάσημος ψυχίατρος Irvin D. Yalom επινοεί στο μυθιστόρημα αυτό τη συνάντηση δύο ιστορικών προσώπων στη μητρόπολη των διανοητικών ζυμώσεων του 19ου αιώνα, τη Βιέννη, δίνοντας μια ερμηνευτική εκδοχή της γέννησης της ψυχοθεραπείας και της σχέσης της με την υπαρξιακή φιλοσοφία. Η ψυχοθεραπευτική περιπέτεια που ξετυλίγεται κόβει την ανάσα καθώς αποκαλύπτει βήμα βήμα την ιαματική δύναμη της αληθινής σχέσης.

Από τον Yalom, Ι. (2001), Εκδ. Άγρα

>Όταν έκλαψε ο Νίτσε

>Ο Φρίντριχ Νίτσε, ο Σίγκμουντ Φρόιντ, ο Δρ Τζόζεφ Μπρόικερ και η Άννα Ο. θα συναντηθούν. Την εποχή εκείνη ο Νίτσε είναι ένας άγνωστος, άρρωστος και φτωχός φιλόσοφος και ο Φρόιντ είναι ένας 26χρονος μαθητευόμενος της ιατρικής. Ένα σπαρακτικό ερωτικό τρίγωνο και μια μοιραία γυναίκα, η Λου Σάλομε, θα ενώσει τις ζωές τους. Η Λου θα πείσει τον Δρα Μπρόιερ να εφαρμόσει πειραματικά στο μυαλό του Νίτσε τη νέα του αμφιλεγόμενη θεραπεία. Στην προσπάθειά του να θεραπεύσει το νεαρό φιλόσοφο, ο Μπρόιερ γίνεται ο ίδιος ασθενής. Οι δυο τους θα χαθούν σε έναν κόσμο όπου η πραγματικότητα, τα όνειρα, οι σεξουαλικές εμμονές και τα αιώνια πάθη γίνονται ένα. Η ταινία ακολουθεί τις συναρπαστικές ζωές δύο από τους πιο σημαντικούς και αινιγματικούς ανθρώπους στην ιστορία της ευρωπαϊκής διανόησης και των γυναικών που τους ενέπνευσαν και τελικά τους κατέστρεψαν. Ο Νίτσε και ο Μπρόιερ εξερευνούν τα βάθη των προσωπικών τους ερωτικών εμμονών, ανακαλύπτοντας την απολυτρωτική δύναμη της φιλίας και της αγάπης.

Older Posts »

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.